स्वतःला शोधताना : भाग १९.

नवीन शांतपणे किरणकडे पाहत होता. तिच्या चेहऱ्यावर उमटलेले ते क्षीणसे स्मित त्याच्या नजरेतून सुटले नाही. काही वेळापूर्वी तिच्या डोळ्यांत साचलेली असहाय्यता आता जरा निवळलेली वाटत होती. त्या बदलाची नोंद घेत तो स्मित करत म्हणाला... 

“किरण दिदी… तुम्ही असेच हसताना आम्हाला सगळ्यांना फार आवडता. तुमचं हे हसू… खूप काही सहन करून उभं राहिलेलं आहे असं वाटतं.”

क्षणभर थांबून तो पुढे बोलू लागला. त्याचा स्वर गंभीर झाला,  मनातील त्या आठवणींनी त्याच्या चेहेऱ्यावरील भाग क्षणात बदलले.. 

“माझ्याही आयुष्यात एक प्रसंग घडला होता… तेव्हा मी बारावीत होतो. कॉलेज मधून येताना रस्त्याच्या कडेला एक झोपडपट्टी लागायची. तिथे किन्नरांची एक वस्ती होती. सुरुवातीला कुतूहल म्हणून, मग सवयीने, आणि नंतर नकळत… माझं लक्ष तिकडे जायचं.

एके दिवशी मला माझ्याच वयाचा, फारच कोवळा किन्नर तेथे दिसू लागला. तो आपल्या गुरूंच्या खाटेजवळ खाली मान घालून सेवा करत असायचा. त्याच्या हालचालीत भीती होती… आणि डोळ्यांत एक प्रचंड एकटेपणा.”

नवीन क्षणभर थांबला. आठवणींची गर्दी त्याच्या डोळ्यांत उतरली होती.

एके दिवशी आमची नजरा नजर झली. त्याच्या नजरेत मला प्रचंड एकटेपणा दिसला. माझ्या मनात अस्वस्थतः पसरली. डोक्यात सतत त्याचाच विचार येऊ लागला. "हा कोण असेल? कोठून आला असेल? त्याला पळवून तर आणले नसेल ना? की विकत घेतले असेल? याच्या आई बाबांनी त्याला घरातून हाकलून दिले तर नसेल ना? याच्या मनात काय दुःख असेल. एक नाही तर असंख्य प्रशांनी मी पुरता दुखी झालो होतो. आपण त्याची मदत करावी... पण नक्की कशी मदत करावी? काहीच सुचत नव्हते."  

एके दिवशी तो हलकेच हसला... ते हसू वेदनेचं होतं.

"रोज तो जणू माझी वाटच पाहत असायचा. मी तेथून जाताना मला एकटक पाहत राहायचा. मला पाहताच त्याच्या डोळ्यात आनंद दिसायचा, त्याच्या रुक्ष आयुष्यात माझे दिसणेच ओऍसिस असावे असा तो फुलायचा. अगदी लांब गेल्यावरही मी मागे वळून पाहायचो. त्याची नजर माझ्या माघारीच असायची. पुढे ती नजर जणू माझी सावली झाली होती."