अंतिम भाग : पहिला..

अंकुर त्याच्या आत्याकडे राहत होता..सकाळी लवकर 7 वाजता उठून अंघोळ करून...स्वतःच डबा भरून , सगळ आवरून..पटकन निघायचा..कारण 8.15 ला बस असायची..कधी कधी नव्हे तर आठवड्यातून 4 दिवस तर तो नाश्ता न करताच जायचा.. बस मध्ये गर्दी असल्यामुळे उभ राहून जाव लागायचं..बर स्टेशन ला पोहोचलं की तिथून लोकल पकडून जावं लागायचं..त्यात पण खूप गर्दी असायची..कॉलेज मधून जवळ जवळ रोज संध्याकाळी 5.30 ते 6 वाजता सुटून पुन्हा तितकीच गर्दी असलेल्या लोकल मधून उभ्या उभ्या याव लागायचं..घरी 8 किंवा 9 वाजता पोहचून लगेच अभ्यासाला बसायचं..त्याच्यामुळे होत राहणारे वाद..तेही आत्याचा घरी..ह्या सगळ्याचा इतका ताण त्याच्यावर आला होता..की त्याला कळतच नव्हतं की तो काय चुकतोय....त्याला सतत अस वाटत होत की ह्यात काय चुकतंय...त्याच्या मेंदूवर इतका ताण होता की तन्वी ला त्याच्यामुळे त्रास होतोय हे त्याला खरंच कळत नव्हत...त्याला गरज होती ते कोणीतरी हक्काने धमकावून सांगण्याची..पण तन्वी ते सहन करत होती..ती त्याला बोलायची की नको वागू असा..मला नाही आवडत..पण अंकुर त्या स्थितीतच नव्हता की त्याला ते कळेल..तो मनाने इतका थकला होता की खरच त्याला समजत नव्हत की तो चूक करतोय..