मोठमोठ्या डोंगररांगांच्या आडून आणि गर्द झाडांच्या जंगलांच्या मधून त्या तिघी आपापल्या झाडूवर बसून हवेत उडत एकमेकींशी शर्यत लावत सुसाट उडत निघाल्या. हवेचे अंतर कापत त्या झाडांना वळसे देत तर कधी नदी नाल्यांवर तरंगत हवेचे पटले सारत पुढे निघाल्या. संपूर्ण परिसरात त्यांचे हसणे खिदळणे चालू होते.
तेराईगावचे वृद्ध आणि त्याला सांभाळणारे जादूगार त्यांना कुतूहलाने पाहत दुर्लक्ष करत होते. कारण या तिन्ही जणीचा हा नित्यक्रमच होता. त्या तिघी एलिझाबेथ, एनाबेला आणि एरेना घट्ट मैत्रिणी होत्या. जणू तिघीही सख्ख्या बहिणी वाटाव्या अशी त्यांची मैत्री होती. तिघीही जादूई शक्तींनी परिपूर्ण होत्या. त्यात एलिझाबेथ शक्तिशाली जादूगार विच होती. तिचे सौंदर्य एका स्वर्गातील परीलाही लाजवेल असे होते. निळेशार डोळे, सोनेरी केस, गुलाबी गौरवर्ण, पाचएक फूट उंचीची अशी एलिझाबेथ. ती जितकी मोठी जादूगाराणी विच होती तितकीच तिच्या अंतर्मनात माया होती. तिला कुणाचे दुःख पाहवत नव्हते. साधा एकाधा प्राणीही जखमी दिसला तरी त्याची ती मन लाऊन शुश्रूषा करायची. तिच्या बोलण्यात प्रत्येकविषयी आदर असायचा. दुसरी एनाबेला बेफिकीर आणि धाडसी होती. गोरी आणि कुरळ्या लाल केसांची आणि फटकळ होती. तिसरी एलेना थोडीशी सावळी, काळ्या केसांची, लहान मुलगी वाटावी अशी होती. पण ती या दोघीच्या पेक्षा खूपच मावळ होती. तिघीही एकमेकांना पूरक होत्या.
आज त्या तिघींची उडणाऱ्या जादूई झाडूवर बसून शर्यत लावली होती. एलिझाबेथ हवेत उडण्यास पटाईत होती. ती मोकळ्या आकाशात कलाबाजी करत हवेला कापत एनाबेला आणि एलेना यांना पिछाडीवर टाकत एकदम पुढे निघून गेली. एनाबेला आणि एलेना मागेच राहिल्या. त्यांना आता एलिझाबेथ दिसत सुद्धा नव्हती.
"एलिझाबेथ आपल्या ठरवलेल्या झाडाच्या इथे पोहचली सुद्धा असेल."... एनाबेला एलेनाला आवाज देत सुसाट पुढे गेली.
"बहूतेक नसेल ती ससा आणि कासवाची गोष्ट वाचली नाहीस. मीच जिंकेल."... एलेनाने आपला वेग वाढवला आणि ती एनाबेलच्या पुढे निघाली.
टेकडीच्या काठावर उभ्या राहून एनाबेला आणि एलेना खाली दरीकडे पाहू लागल्या. दरी खोल होती, तळाशी घनदाट जंगल आणि त्यातून वळसा घेऊन वाहणारी एक छोटीशी नाळ होती. हवेतून उडताना ही दरी फारशी लक्षात येत नव्हती, पण आता जवळून पाहिली की ती भयंकर वाटत होती. एलिझाबेथचा जादूई झाडू टेकडीच्या काठावर उलटा पडलेला होता, त्याची टोकाची पिसे अजूनही हलकेच चमकत होती – म्हणजे तो फार पूर्वी पडलेला नव्हता.
"एलिझाबेथ!" एनाबेलाने मोठ्याने हाक मारली. तिचा आवाज दरीत घुमला आणि परत आला, पण उत्तर नव्हते.
एलेनाचा चेहरा पांढरा पडला. "ती खाली पडली असेल तर... नाही, नाही, ती एवढी हुशार आहे, असं कसं घडेल?"
एनाबेलाने आपला झाडू हातात घेतला. "आपण खाली उतरू. मी आधी जाऊन पाहते."
"नको, एकट्याने नाही," एलेनाने तिचा हात धरला. "आपण दोघी एकत्र. आणि जर तिला काही झालं असेल तर आपल्याला एकमेकांची मदत लागेल."
दोघींनी आपले झाडू हवेत सोडले आणि हळूहळू दरीत उतरू लागल्या. हवा थंड आणि दमट होती. खालच्या जंगलातून पक्ष्यांचा आवाज येत होता, पण तोही साशंक वाटत होता. झाडांच्या फांद्या एकमेकांत गुंतलेल्या होत्या, त्यामुळे प्रकाश फारसा खाली पोहोचत नव्हता. फक्त काही ठिकाणी सूर्यकिरणे भाला सारखी खाली येऊन जमिनीवर चमकत होती.
खाली पोहोचताच त्यांनी आजूबाजूला पाहिले. एलिझाबेथ नव्हती. फक्त काही ठिकाणी झाडांच्या पानांवर तिच्या झाडूची चमकदार धूळ सापडली – म्हणजे ती इथून गेली होती.
"ती इथे पडली नाही," एनाबेलाने सुटकेचा श्वास घेत म्हटले. "पण मग तिचा झाडू वर का पडला?"
एलेनाने जमिनीवर नजर फिरवली. तिला एक छोटीशी पायवाट दिसली – जणू कुणी अलीकडे तिथून चालले होते. पायवाट नाळेकडे जात होती. "इकडे ये, बघ."
दोघी त्या पायवाटेवरून चालू लागल्या. नाळेच्या काठावर पोहोचताच त्यांना एक आश्चर्यकारक दृश्य दिसले.
एलिझाबेथ तिथे बसलेली होती. पूर्ण निरोगी आणि हसतमुख. तिच्या मांडीवर एक छोटेसे जखमी हरीणाचे पिलू होते. एलिझाबेथ त्याच्या पायावर हळूवार हात फिरवत होती आणि हिरव्या प्रकाशाचा एक गोला तिच्या हातातून निघून पिल्लाच्या जखमेत शिरत होता. जखम हळूहळू भरून येत होती. पिल्लू शांतपणे तिच्या मांडीवर पडले होते, डोळे मिटलेले.
"एलिझाबेथ!" दोघीही एकदम ओरडल्या.
एलिझाबेथने मान वर करून पाहिले आणि हसली. "अहो, तुम्ही इतक्या उशिरा? मी तर वाटच पाहत होते."
एनाबेलाने हात कंबरेवर ठेवले. "आम्ही उशिरा? तू इथे काय करतेयस? तुझा झाडू वर पडलेला आम्ही पाहिला आणि आम्हाला वाटलं तू दरीत पडलीस!"
एलेनानेही डोके हलवले. "आणि मी तर म्हणाले होते की मी जिंकले!"
एलिझाबेथ खळखळून हसली. "मला माफ करा. मी पुढे येत होते ना, अचानक मला हे पिलू दिसलं. ते झाडावरून खाली पडलं होतं असावं. पाय मोडला होता आणि ते रडत होतं. मी थांबले. झाडू मी वर सोडला कारण तो इथे खाली आणता येणार नव्हता. मला माहित होतं तुम्ही मला शोधाल."
ती बोलत होती आणि तिच्या हातातला हिरवा प्रकाश पूर्ण झाला. पिल्लाने डोळे उघडले, हळूच उठले आणि एलिझाबेथच्या गालावर जीभ फिरवली. मग ते लंगडत लंगडत जंगलात निघून गेले. त्याची आई दूरून हाक मारत होती.
एनाबेलाने डोळे फिरवले. "तुझी ही सततची दया! शर्यतीतही तू थांबतेस."
पण तिच्या बोलण्यात राग नव्हता, फक्त प्रेम होते. एलेनाने एलिझाबेथला मिठी मारली. "पण खरंच, तुझ्यामुळे हे पिलू वाचलं. नाहीतर..."
एलिझाबेथने दोघींच्या खांद्यावर हात ठेवले. "चला आता वर जाऊ. फळांचं झाड आपल्याला वाट पाहत असेल."
त्या तिघी नाळेच्या काठाने चालत परत वरच्या टेकडीकडे निघाल्या. एलिझाबेथने आपल्या बोटाने हवेत एक वर्तुळ काढले आणि तिचा झाडू हवेतून खाली येऊन तिच्या हातात आला. तो पुन्हा चमकू लागला.
फळांच्या झाडाखाली पोहोचताच त्यांनी आपले झाडू बाजूला ठेवले आणि झाडावर चढायला लागल्या. ते झाड खरंच जादूई होते. जणू त्याला माहित होते की कोण येत आहे. फांद्या आपोआप खाली झुकल्या, त्यावर आंबे, पेरू, चिकू, फणस एकाच वेळी लागलेले होते. त्या तिघी हसतखिदळत फळे तोडू लागल्या.
एनाबेलाने एक मोठा आंबा तोडला आणि एलिझाबेथकडे फेकला. "हा घे, तुझा विजयाचा पुरस्कार. जरी तू शर्यत पूर्ण केली नसलीस तरी तू नेहमीप्रमाणे जिंकलीस."
एलिझाबेथने आंबा हवेतच पकडला आणि हसली. "शर्यत कुणी जिंकली यापेक्षा एखाद्या जीवाला मदत करणं जास्त महत्त्वाचं आहे ना?"
एलेना एका फांदीवर बसून पपई खात म्हणाली, "पण पुढच्या वेळी तरी सांगून थांब, आम्ही घाबरलो होतो खरंच."
सूर्य मावळायला लागला होता. तेराईच्या आकाशात नारिंगी आणि जांभळ्या रंगाची रंगीत पट्टी पसरली होती. दूर मदर ट्रीच्या फांद्या हलक्या वाऱ्यात डोलत होत्या. त्या तिघी फळे खात, गप्पा मारत बसल्या. त्यांच्या हसण्याचा आवाज जंगलात पसरला आणि पक्षी, प्राणी सारे ऐकत होते.
एनाबेलाने अचानक विचारले, "आता काय करायचं? पुन्हा शर्यत?"
एलेनाने डोके हलवले. "नाही. आपण जादूई तलावाकडे जाऊ. मला नवीन पोशन शिकायचं आहे."
एलिझाबेथने मान डोलावली. "ठीक आहे. पण जर कुणी जखमी प्राणी दिसला तर..."
"तर आपण थांबू," दोघींनी एकदम म्हटलं आणि तिघीही हसल्या.
पुन्हा त्या तिघींची उडणाऱ्या जादूई झाडूवर बसून शर्यत लावली होती. एलिझाबेथ हवेत उडण्यास पटाईत होती. ती पुन्हा मोकळ्या आकाशात कलाबाजी करत हवेला कापत एनाबेला आणि एलेना यांना पिछाडीवर टाकत एकदम पुढे निघून गेली. एनाबेला आणि एलेना मागेच राहिल्या. त्यांना आता एलिझाबेथ दिसत सुद्धा नव्हती.
त्या तलावाजवळ पोहचतच होत्या.
तितक्यात एलिझाबेथने आपली झाडू वळवून खोल दरीत मुसंडी मारली.
तिच्या मागे असलेल्या एलेना आणि एनाबला ओरडली. एलेना खाली बघ.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा