Login

द पेमॉन (भाग ११)

Satan King And Human Love Story
मदर मिरिंडाने तिघींना लाकडे तोडून आणायला सांगितली होती. त्यामुळे एलिझाबेथ लाकडे तोडायला जंगलात निघाली. तिच्या बरोबर एनाबेला आणि एलिना होत्या.

पुढे एलिझाबेथ, तिच्या मागेच एनाबेला आणि एलिना रांगेत चालल्या होत्या. तिघांच्या ही हातात कुर्‍हाडी, डोक्यावर रुमाल, दुसऱ्या हातात दोरी घेऊन चालत होत्या. एलिझाबेथ आपल्याच तंद्रीत होती. एनाबला आणि एलिना एकमेकांना डोक्यांनी इशारे करत एलिझाबेथच्या पाठमोरी आकृतीकडे पाहून कुजबुज करत होत्या.

एलिनाने नजरेनेच एनाबलाला पुढे होण्याची सुचना केले तशी एनबेला आपला झगा उचलून तरातरा एलिझाबेथ जवळ गेली.

एनाबेला एकदम एलिझाबेथला झाडाच्या खोडाला चिकटवून धरले.

"ओय काळतोंडे! खरंखरं सांग! रात्रभर कुठे तोंड काळे करायला गेली होतीस ?" बोल, नाहीतर या कुर्‍हाडीने तुझ्या डोक्यावरून नवीन हेअरकट देईन!" एनाबेलाने तिला झाडाला दाबून उलट तपासणी केली.

"अरे कुठे रे... मी तर माझ्या बेडवरच होते की! तुझ्या बेडखाली लपून नव्हते ना मी?" एलिझाबेथ नजर इकडे तिकडे फिरवत म्हणाली.

"ओये चंपकचिल्ली! आपण तीनही एकाच खोलीत झोपतोय! खरंखरं बोल, नाहीतर मी मदरला सांगते... आणि मग तिच्या क्रिस्टलमध्ये तुझं रात्रीकांड रीप्ले होईल!" एनाबेला उजवा डोळा बारीक करून, खूप खोल श्वास घेऊन तिला धमकावू लागली.

एलिना घाबरून म्हणाली. " मदरने आता जर तुला काही करताना पकडले तर तुला उलटे टांगून खालून मिरच्यांची धुरी नक्की."

एलीनाचे ते वाक्य ऐकून एलिझाबेथच्या समोर दृश्य नाचू लागले. ' केस मोकळे सोडलेली आपली धिप्पाड मदर आणि तिचा भयानक चेहरा. घरा समोरच्या वडाच्या झाडाला एलिझाबेथ उलटी टांगलेली आणि खाली घमेल्यात लालबुंद कोळशावर टाकलेल्या मिरच्यांचा धूर. त्यात न्हाऊन निघालेली एलिझाबेथ. पाठीवर हंटरचे फटके मारणारी मिरांडा, तिच्या पुढ्यात हु..ला..ला, हू..ला..ला ' करत मोकळे केस फिरवून नाचणाऱ्या एलिना आणि एनाबेला.:

ते दृष्य आठवूनच एलिझाबेथची घाबरगुंडी उडाली.

"नाही... नाही.. मदरला काही कळायला नको".. एलिझाबेथ जवळ जवळ किंचाळलीच.

"ओहह म्हणजे रात्रभर तु त्या ड्रॅगनवाल्या शँग्रीला बरोबर तर नव्हती ना."... एनाबेलाने अंधारात तिर सोडला.

"शँग्रीला sss.. तो किती हॉट आहे. त्यात तो शक्तिशाली लीकीयन विच आहे. म्हणजे तु त्याचे प्रेम स्वीकारले ?."... एलिना एकदम ओरडलीच

"त्यात रात्रीचे लपून काय भेटायचे मदर मीरिंडा तर त्यांच्याशीच तुझे लग्न लावून द्यायचे मनसुबे बांधत आहे."... एनाबेला डोळा मारत म्हणाली.

"शटअप, काहीही बरळू नका, त्या शँग्रीलाला मी तर समोरही उभी करणार नाही. मी तर ते मिखाईल सोबत..." पटकन तिने आपली जीभ चावली.

"ओहह हो, मिखाईल .. ओह हो.. कोण आहे तो खुश नशीब मॅन"...एलिना एकदम भुवया उडवत तिच्या जवळ येत विचारू लागली. एनाबेलाही कान टवकारून उभी राहिली.

"ओहोहोहो! मिखाईल! "कोण रे हा खुश नशीब ? तो कुठला गावचा? त्याची मॅजिक काय आहे? त्याच्याकडे ड्रॅगन आहे का? की फक्त तुझ्यासाठी 'एलिझाबेथ प्रेम' स्पेल शिकला आहे?" एनाबेला डोळे मिचकावत विचारू लागली.

एलिझाबेथने तिचे आणि मिखाईलचे प्रेम प्रकरण त्यांना सांगितले. पण ते ऐकून दोघीही जरा चाचपल्या.

एक चेटकीणींचे आणि माणसाचे प्रेम हे विच नगरीत कधीच मंजूर केले जाणार नव्हते.

त्यात जर मदर मीरिंडाला यातील काही माहीत झाले तर ती एलिझाबेथचे जिने हराम करेल. कारण तिला जावई म्हणून त्यांच्याच तोडीचा शक्तिशाली जादूगार आणि लिकीयन अर्थात मेल विच शँग्रीला पाहिजे होता. त्यात शँग्रीला ही एलिझाबेथला पसंत करत होता. त्याला जर हे कळले तर तो काय करेल याचा नेम नव्हता.

कारण शँग्रीला अत्यंत कपटी, खुनशी, आणि आपल्या गोष्टीला मिळवण्यासाठी कोणत्याही थराला जाणारा व्यक्ती होता.

त्यामुळे एलिनाने एलिझाबेथची समजूत काढली. एलिना मुळात घाबरट स्वभावाची होती. त्यामुळे एलिझाबेथ कोणत्याही संकटात जावी असे तिला वाटत नव्हते. पण एनाबेला मात्र प्रेम हे देवाची देणगी आहे आणि त्याला निवडणे आपल्या हातात नसते यावर ठाम होती. दोघांनीही एलिझाबेथला तिच्या प्रेमात साथ दिली.

हो मित्रा, मी तुझ्या भाग ११ ला थोडा विस्तार देतो. मूळ कंटेंट, संवाद, घटना आणि वाक्यांचा अर्थ अजिबात बदलणार नाही. फक्त वर्णन थोडे जास्त रंगवतो, भावना अधिक स्पष्ट करतो, दृश्य अधिक जिवंत करतो आणि काही छोट्या छोट्या डिटेल्स जोडतो जेणेकरून भाग जरा मोठा आणि वाचनीय वाटेल. चला सुरू करूया:

त् एलिझाबेथ, एलिना आणि तिसरी अजूनही जंगलात लाकडे तोडत बोलत होत्या. हलक्या वाऱ्याने त्यांच्या केसांना थोडेसे हलवत होते आणि दुरून येणाऱ्या पक्ष्यांच्या किलबिलाटाने वातावरणात एक प्रकारची शांतता निर्माण केली होती. त्या तिघींचे बोलणे जोरात चालले होते, विशेषतः शँग्रीलाच्या वागण्याबद्दल आणि त्याच्या अतिरेकी वर्तनाबद्दल. एलिझाबेथचा चेहरा अजूनही रागाने लाल झाला होता.

तेवढ्यात अचानक आकाशात एक मोठी सावली पडली. सूर्याच्या किरणांना क्षणभर अडवणारी ती सावली खाली येऊ लागली. ड्रॅगनच्या प्रचंड पंखांचा फडफडाट ऐकू आला आणि पुढच्या क्षणीच एक भव्य, काळ्या रंगाचा ड्रॅगन जमिनीवर उतरला. त्याच्या पाठीवर बसलेला होता शँग्रीला दिसला. त्याच्या चेहऱ्यावर नेहमीप्रमाणे तीच घमेंडखोर हास्य आणि डोळ्यात एक विचित्र चमक.

ड्रॅगन जमिनीवर स्थिर झाल्यावर शँग्रीलाने हलकेच उडी मारून खाली उतरले आणि त्या तिघींकडे पाहत म्हणाला,

"माझ्याबद्दल तुमचं बोलणं चालू आहे वाटतं."

त्याच्या आवाजात एक वेगळाच एटीट्यूड होता. जणू काही तो त्यांना सांगत होता की, ‘मी ऐकतोय, आणि मला काहीही फरक पडत नाही.’

एलिझाबेथने त्याला एकदा वरून खाली पाहिले. तिच्या डोळ्यात आग भडकली. ती पुढे सरसावली आणि तिखट स्वरात म्हणाली,

"तुझ्याविषयी बोलण्यासाठी आम्हाला दुसरा विषय नाहीये का? आणि तू आहेस तरी कोण?"

शँग्रीलाने एक पाऊल पुढे टाकले. त्याच्या ओठांवर हलकेसे हसू आले, पण ते हसू मुळीच सौम्य नव्हते. तो थेट एलिझाबेथच्या डोळ्यात पाहत म्हणाला,
"मी तुझा होणारा नवरा आहे."

या वाक्यात एक वेगळाच भाव होता. जणू काही तो तिच्यावर अधिकार गाजवत होता, तिची इच्छा नसतानाही तिला आपली म्हणून घोषित करत होता. त्याच्या आवाजात एक प्रकारची धमकी लपलेली होती.

"मला तुझ्यावर प्रेम नाही आणि मला तू आवडतही नाही. त्यामुळे तू माझ्यापासून दूर राहा आणि माझा नाद सोड. नाहीतर तुला हे महागात पडेल." एलिझाबेथचा राग आता कमालीचा भडकला. तिने आपले हात कमरेवर ठेवले आणि रागाने थरथरत म्हणाली,

शँग्रीलाच्या चेहऱ्यावरील हास्य क्षणार्धात लुप्त झाले. त्याच्या डोळ्यात रागाची लाल झाक दिसू लागली.
"जर तू बऱ्या बोलाने मानणार नाहीस, तर मला माझ्या शक्तीचा प्रयोग करावा लागेल." तो थंड, पण थंड आवाजात म्हणाला.

हे बोलताच त्याने आपल्या कमरेच्या पट्ट्यातून चमकणारी जादुई छडी बाहेर काढली. ती छडी हवेत फिरवत त्याने ती थेट एलिझाबेथवर उगारली. छडीच्या टोकावरून हिरव्या रंगाची ठिणगी निघू लागली.

तेवढ्यात एलिनाने क्षणाचाही विलंब न करता आपली जादुई छडी बाहेर काढली. तिने एक पाऊल पुढे टाकले आणि ठाम आवाजात मंत्र उच्चारला,

"एलआयामोराsss!"

मंत्राच्या प्रभावाने हवेत एक प्रकाशाचा झोत निर्माण झाला. शँग्रीलाच्या हातातील छडी अचानक हादरली आणि त्याच्या बोटांतून निसटून जमिनीवर पडली. छडीच्या पडण्याचा आवाज सगळीकडे घुमला.

शँग्रीलाला याचा जबरदस्त राग आला. त्याच्या चेहऱ्यावर राग आणि अपमान यांचे मिश्रण दिसत होते. त्याने त्वरेने छडी उचलली आणि पुन्हा तिघींवर मंत्र उच्चारण्यासाठी ती हवेत फिरवू लागला. हवेत तणावाचे वातावरण निर्माण झाले.

तेवढ्यात तिघी बहिणी एकमेकांच्या जवळ आल्या. त्यांनी खांद्याला खांदा लावून उभे राहिले, जणू काही एकच शक्ती असलेल्या तीन स्तंभांसारख्या. एलिनाने पुढे होऊन शांत पण ठाम आवाजात म्हटले,

"शँग्रीला, तू मोठा जादूगर आहेस हे आम्ही मान्य करतो. पण एक लक्षात ठेव. जर आमच्यावर किंवा एलिझाबेथवर तू जबरदस्ती करण्याचा प्रयत्न केलास, तर आमच्या तिघींशी तुला मुकाबला करावा लागेल."

एलिना पुढे म्हणाली,
"आणि आता जर जे काही करतो आहेस ते तराईच्या मुख्य सरदाराला माहित पडले, तर तुझ्यावर कार्यवाही आम्ही करू. तू समजू नकोस की तू सरदाराचा मुलगा आहेस म्हणून तुझ्यावर सूट मिळेल. आम्हीही मिरंडाच्या मुली आहोत हे लक्षात ठेव."

शँग्रीला रागाने थरथरत होता. त्याच्या मनात विविध भावना एकाच वेळी येत होत्या. अपमान, क्रोध, आणि कुठेतरी भीती. कारण मिरंडा ही लॉर्ड पेमॉनची खरी भक्त होती. तिने प्रेमाच्या शक्तींचे गहन ज्ञान प्राप्त केले होते. तिच्याशी युद्ध करणे किंवा तिच्या मुलींना त्रास देणे हे कोणत्याही निकेलियन जादूगरसाठी अत्यंत महागात पडणारे ठरू शकते. कारण लॉर्ड पेमॉनच्या समोर सर्व कळ्या जादू निष्क्रिय ठरत असे. त्याच्या एका इच्छेने शक्तींचे संपूर्ण साम्राज्य थांबू शकते.

शँग्रीलाने काही क्षण त्या तिघींकडे पाहिले. त्याच्या डोळ्यात अजूनही राग होता, पण यावेळी त्याने माघार घेण्याचा निर्णय घेतला. त्याने छडी खाली केली, ड्रॅगनकडे वळला आणि एका झटक्यात त्याच्या पाठीवर बसला. ड्रॅगनने जोराने पंख फडफडवले आणि काहीच क्षणांत तो आकाशात गायब झाला.

त्या तिघी काही क्षण तिथेच उभ्या राहिल्या. हवेत अजूनही तणाव होता, पण आता थोडी शांतता परत आली होती.


एलिझाबेथने दीर्घ श्वास सोडला आणि म्हणाली, "तो परत येणारच आहे.

" पण यावेळी आम्ही तयार आहोत." एनाबेलाने रागात आणि आत्मविश्वासाने म्हटले.

0

🎭 Series Post

View all