डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग १९
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग १९
कोर्टातील विजयानंतर आरव आणि मितालीच्या आयुष्यात सुखाचे दिवस आले होते. 'हाय-टेक सिटी' प्रकल्पाचे काम वेगाने सुरू झाले होते. आरवची व्यावसायिक प्रतिष्ठा आता शिखरावर होती आणि मितालीच्या कलाकृतींचेही सर्वत्र कौतुक होत होते. पण जसे म्हणतात, "दिवा लागला की खाली अंधार असतोच", तसेच काहीसे घडत होते. आरवच्या यशाने जळणारे केवळ बाहेरचे शत्रू नव्हते, तर त्याच्या घराच्या आणि ऑफिसच्या जवळ वावरणारे काही लोकही होते.
आरवने ज्या तिजोरीत 'कराराची कागदपत्रे' ठेवली होती, ती तिजोरी त्याने अनेक दिवसांपासून उघडली नव्हती. त्याला वाटले होते की आता त्या कागदांची गरज नाही, कारण त्यांचे नाते आता कराराच्या पलीकडे गेले होते. पण त्या कागदांमध्ये त्यांच्या सुरुवातीच्या अटी, 'सहा महिन्यांनंतर घटस्फोट' घेण्याची तरतूद आणि मितालीला द्यायची ठराविक रक्कम, या सर्वांचा उल्लेख होता.
एके दिवशी सकाळी आरवला त्याच्या ऑफिसच्या पत्त्यावर एक निनावी पाकीट मिळाले. आरवने ते उघडले आणि त्याचा चेहरा क्षणार्धात पांढरा पडला. त्या पाकिटात त्यांच्या 'मॅरेज कॉन्ट्रॅक्ट'ची एक झेरॉक्स प्रत होती आणि त्यासोबत एक चिठ्ठी होती:
"मिस्टर आरव देशपांडे, तुमचं हे आदर्श पती-पत्नीचं नाटक जगासमोर आणलं तर कसं वाटेल? आदर्श आर्किटेक्ट आणि त्याची कलावंत पत्नी... पण खरं तर हे लग्न म्हणजे केवळ पाच कोटींचा व्यवहार आहे! जर तुम्हाला तुमची ही इज्जत वाचवायची असेल, तर उद्या संध्याकाळी 'ब्लू लगून' हॉटेलच्या पार्किंगमध्ये १० कोटी रुपये घेऊन या. नाहीतर, ही कागदपत्रे उद्याच्या वर्तमानपत्रात असतील."
आरवचे हात थरथरायला लागले. त्याने पटकन घरी फोन केला आणि कपाटातील ती मूळ कागदपत्रे तपासली. तिजोरीचे कुलूप तोडलेले नव्हते, पण कागदपत्रे तिथे नव्हती. याचा अर्थ असा होता की, हे काम कोणा तरी घरातील किंवा ऑफिसमधील व्यक्तीचे आहे, जिच्याकडे तिजोरीच्या चाव्यांचा ॲक्सेस होता.
आरव तणावात घरी पोहोचला. मितालीने त्याला पाहताच ओळखले की काहीतरी गंभीर घडले आहे.
"आरव, काय झालं? तुम्ही इतके घाबरलेले का आहात?" तिने विचारले.
आरवने तिला ती चिठ्ठी आणि कागदपत्रांची प्रत दाखवली. मितालीने वाचले आणि ती सुन्न झाली. "आरव, हे कागद फक्त आपल्या दोघांना आणि वकिलांना माहिती होते. मग हे बाहेर कसे गेले?"
"मलाही तेच समजत नाहीये मिताली. जर हे जगासमोर आलं, तर आजोबांना मोठा धक्का बसेल. त्यांच्या प्रकृतीसाठी हे खूप घातक ठरेल. आणि माझ्या कंपनीची प्रतिमा... इन्व्हेस्टर्सला वाटेल की मी एक फसवा माणूस आहे," आरव हताश होऊन सोफ्यावर बसला.
"आरव, घाबरू नका. आपण पोलिसांना कळवूया का?" मितालीने विचारले.
"नको! जर आपण पोलिसांकडे गेलो आणि त्या ब्लॅकमेलरने आधीच ती कागदपत्रे प्रेसला दिली, तर सगळंच संपेल. आपल्याला सावधपणे पाऊल टाकावं लागेल," आरव म्हणाला.
आरवच्या मनात संशयाची सुई कोणाकडे वळत होती? त्याची सेक्रेटरी प्रिया? की जुना नोकर रामू? की वकिलांच्या ऑफिसमधील कोणी?
तितक्यात आरवच्या फोनवर एक मेसेज आला. हा मेसेज त्याच ब्लॅकमेलरचा होता. पण यावेळी मेसेजमध्ये एक फोटो होता. हा फोटो आरवच्या केबिनमधील सीसीटीव्हीचा होता, पण तो थोडा धूसर होता. त्या फोटोत एक सावली दिसत होती, जी तिजोरी उघडत होती.
"मिताली, हा फोटो बघ. ही व्यक्ती कोण आहे ते ओळखता येत नाहीये, पण हिच्या हातातील कडे बघ," आरवने झूम करून दाखवले.
त्या व्यक्तीच्या मनगटावर एक विशिष्ट प्रकारचे धातूचे कडे होते. मितालीने ते कडे पाहिले आणि तिला धक्का बसला. ते कडे विकास शिंदेच्या हातातील नव्हते. ते कडे आरवच्या ऑफिसमधील अत्यंत विश्वासू मानल्या जाणाऱ्या समीरच्या हातातील होते! समीर... जो आरवचा उजवा हात मानला जायचा.
"समीर? समीर असं का करेल? मी त्याला माझ्या भावासारखं मानलं, प्रत्येक संकटात साथ दिली," आरव विश्वासाने म्हणाला.
"आरव, पैशासाठी आणि सत्तेसाठी माणसं काहीही करतात. कदाचित विकास शिंदेनेच त्याला फितवलं असेल," मिताली म्हणाली.
आरवने समीरला फोन लावला, पण त्याचा फोन बंद होता. आरव आणि मितालीने ठरवले की ते उद्या 'ब्लू लगून' हॉटेलला जातील, पण पैसे घेऊन नाही, तर समीरला पकडण्यासाठी.
दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी आरव हॉटेलच्या पार्किंगमध्ये पोहोचला. मिताली गाडीतच लपून बसली होती आणि तिने आपला फोन रेकॉर्डिंगसाठी सुरू ठेवला होता.
थोड्या वेळाने एक काळी गाडी तिथे आली. त्यातून एक व्यक्ती उतरली. त्याने मास्क घातला होता, पण हातातील ते कडे स्पष्ट दिसत होते.
"पैसे आणलेत?" त्या व्यक्तीने विचारले. आवाज समीरचाच होता.
"समीर... तू? तू माझ्याशी असा विश्वासघात का केलास?" आरवने रागाने विचारले.
समीरने मास्क काढला. त्याच्या चेहऱ्यावर आता कोणताही पश्चात्ताप नव्हता. "विश्वास? कसला विश्वास आरव? तू नेहमी मालक राहिलास आणि मी तुझा नोकर! हाय-टेक सिटीमध्ये तू नाव कमावलंस आणि मला फक्त बोनस मिळाला. मला ही कंपनी हवी आहे. विकास शिंदेने मला ऑफर दिली आहे की जर मी तुला उद्ध्वस्त केलं, तर तो मला नवीन कंपनीचा सीईओ बनवेल."
"समीर, तू हे जे करतोयस ते बेकायदेशीर आहे. ती कागदपत्रे मला परत दे," आरव म्हणाला.
"१० कोटी द्या आणि कागदपत्रे घेऊन जा. नाहीतर तुमचं हे 'कॉन्ट्रॅक्ट मॅरेज' उद्या ब्रेकिंग न्यूज असेल," समीर क्रूरपणे हसला.
इतक्यात मिताली गाडीबाहेर आली. "समीर, तुला वाटतंय की तू आम्हाला ब्लॅकमेल करू शकतोस? आम्ही तुझं सर्व संभाषण रेकॉर्ड केलं आहे. आणि ही बघ, पोलीस इकडेच येत आहेत!"
समीर घाबरला. त्याने पळून जाण्याचा प्रयत्न केला, पण मितालीने त्याला अडवले. झटापटीत समीरच्या हातातील ती कागदपत्रे जमिनीवर पडली. आरवने ती पटकन उचलली. समीरने खिशातून एक छोटा चाकू काढला आणि तो आरवच्या दिशेने धावला.
"आरव, सांभाळा!" मिताली ओरडली आणि तिने आरवच्या समोर स्वतःला झोकून दिले.
चाकू मितालीच्या हाताला चाटून गेला. ती किंचाळली आणि खाली पडली. आरवने समीरला जोरदार ठोसा मारला आणि त्याला जमिनीवर पाडले. त्याच वेळी पोलीस तिथे पोहोचले आणि त्यांनी समीरला अटक केली.
आरवने मितालीला सावरले. तिच्या हातातून रक्त वाहत होते. "मिताली! तू वेडी आहेस का? तू स्वतःचा जीव का धोक्यात घातला?"
"आरव, तुम्ही माझं जग आहात. तुमच्यासाठी मी काहीही करू शकते," मिताली वेदनेतही हसली.
आरवने ती कराराची कागदपत्रे तिथेच फाडून टाकली. "आजपासून आपल्यात कोणताही करार नाही. हे कागद आपल्या नात्याची साक्ष देऊ शकत नाहीत."
समीरला पोलिसांनी नेले. पण समीर जाता जाता एक भयानक गोष्ट सांगून गेला. "आरव, तुला वाटतंय की फक्त मीच या कटात होतो? आजोबांना ही बातमी आधीच कोणीतरी फोन करून सांगितली आहे. घरी जाऊन बघ, तुझे आजोबा जिवंत आहेत की नाही!"
आरवच्या काळजात धस्स झाले. त्याने मितालीला उचलून गाडीत बसवले आणि ते घराच्या दिशेने वेगाने निघाले.
आजोबांना खरोखरच कोणीतरी फोन करून कराराबद्दल सांगितले आहे का? आजोबांना हा धक्का सहन होईल का? आणि समीरने ज्या तिसऱ्या व्यक्तीचा उल्लेख केला, ती व्यक्ती कोण आहे?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा