डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २०
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २०
समीरने दिलेली धमकी आरवच्या कानात शिशासारखी टोचत होती. गाडीचा वेग वाऱ्याच्या वेगाने होता, पण आरवच्या मनातील भीती त्याहीपेक्षा वेगाने धावत होती. मितालीच्या हाताला जखम झाली होती, पण तिला स्वतःच्या वेदनांपेक्षा आजोबांच्या जीवाची काळजी जास्त वाटत होती.
"आरव, लवकर चला! आजोबांना काही व्हायला नको," मितालीने रडवेल्या स्वरात म्हटले.
जेव्हा ते बंगल्याच्या गेटवर पोहोचले, तेव्हा त्यांना तिथे एक रुग्णवाहिका उभी असलेली दिसली. आरवच्या पायाखालची जमीनच सरकली. तो धावत घराच्या आत गेला. हॉलमध्ये जुना नोकर रामू रडत उभा होता आणि फॅमिली डॉक्टर आजोबांना तपासत होते. आजोबा सोफ्यावर निश्चल पडले होते, त्यांच्या हातात एक फोन होता जो अजूनही सुरू होता.
"डॉक्टर! काय झालं आजोबांना?" आरव ओरडला.
"आरव, त्यांना खूप मोठा कार्डियाक अरेस्ट (हृदयविकाराचा झटका) आला आहे. त्यांची प्रकृती अत्यंत चिंताजनक आहे. त्यांना तातडीने हॉस्पिटलमध्ये हलवावं लागेल," डॉक्टरांनी गंभीरपणे सांगितले.
आजोबांना स्ट्रेचरवरून नेले जात असताना, त्यांचा फोन जमिनीवर पडला. मितालीने तो फोन उचलला आणि तिने 'लास्ट डायल कॉल' पाहिला. तो नंबर कोणाचा तरी अनोळखी होता, पण त्या फोनवरून आजोबांना जवळपास दहा मिनिटे काहीतरी सांगितले गेले होते. समीरने त्याचे काम केले होते; त्याने आजोबांच्या कानात विषाचा असा डोस ओतला होता, जो त्यांच्या कमकुवत हृदयाला सहन झाला नाही.
हॉस्पिटलमध्ये आजोबांना आय.सी.यु. (ICU) मध्ये नेण्यात आले. आरव आणि मिताली बाहेरच्या बाकावर सुन्न होऊन बसले होते. आरवने आपले डोके भिंतीवर टेकवले होते.
"माझीच चूक आहे मिताली... हा सगळा करार, हे सगळं नाटक मी सुरू केलं. मला वाटलं होतं मी त्यांना आनंद देतोय, पण मी त्यांच्या मृत्यूला आमंत्रण दिलं," आरवचे अश्रू थांबत नव्हते.
"स्वतःला दोष देऊ नका आरव. परिस्थितीच तशी होती," मितालीने त्याला सावरण्याचा प्रयत्न केला, पण तिच्या स्वतःच्या डोळ्यातूनही घळाघळा पाणी वाहत होते.
दोन तासांनी डॉक्टर बाहेर आले. "आरव, आम्ही त्यांना वाचवण्याचा प्रयत्न केला आहे, पण ते अजूनही बेशुद्ध आहेत. त्यांच्या मनावर खूप मोठा आघात झाला आहे. बेशुद्ध व्हायच्या आधी ते 'धोका', 'करार' आणि 'आरव' हेच शब्द पुटपुटत होते. याचा अर्थ त्यांना काहीतरी असं समजलं आहे जे त्यांना पचवता आलं नाही."
आरवने ठरवले की आता लपवण्यात काही अर्थ नाही. तो आय.सी.यु. मध्ये गेला. आजोबांना अनेक नळ्या लावल्या होत्या. आरवने त्यांचा गार पडलेला हात हातात घेतला.
"आजोबा... मला माफ करा. हो, जे तुम्हाला फोनवर सांगितलं गेलं ते खरं आहे. आमचं लग्न एका करारावर आधारित होतं. मितालीला मी पैशांच्या बदल्यात इथे आणलं होतं. पण आजोबा, शपथ घेऊन सांगतो, आज जे काही आमच्यात आहे ते खरं आहे. आम्ही एकमेकांवर प्रेम करतो," आरवने रडत रडत आपली कबुली दिली.
अचानक आजोबांच्या हाताची बोटे हलली. त्यांनी हळूच डोळे उघडले. त्यांच्या नजरेत आरवसाठी प्रेम नव्हते, तर एक अथांग दुःख आणि फसवणुकीची भावना होती. त्यांनी मास्क काढून काहीतरी बोलण्याचा प्रयत्न केला.
"फसवणूक... तू... तू माझ्याशी खोटं बोललास आरव. आणि मिताली... तू सुद्धा?" आजोबांचा आवाज अडखळत होता.
मिताली समोर आली. "आजोबा, आमचा हेतू तुम्हाला दुखवण्याचा नव्हता. आम्ही फक्त..."
"पुरे!" आजोबांनी हात वर केला. "ज्या नात्याचा पायाच खोटेपणावर आणि करारावर आहे, ते नातं मी मानत नाही. आरव, तू माझ्या रक्ताचा अपमान केलास. पैशाने नाती विकत घेता येत नाहीत, हे तुला अजून कळलं नाही."
आजोबांची तब्येत पुन्हा बिघडू लागली. मॉनिटरवरचे आकडे वेगाने बदलू लागले. नर्सने त्यांना बाहेर जाण्यास सांगितले.
बाहेर आल्यावर आरव पूर्णपणे कोलमडला होता. त्याला समजले होते की आजोबांनी त्यांना माफ केलेले नाही. पण त्याच वेळी तिथे एक तिसरी व्यक्ती आली आरवची मावशी, जिने आरवला लहानाचे मोठे केले होते, पण लग्नानंतर ती तीर्थयात्रेला गेली होती.
"आरव, हे मी काय ऐकतेय? तू हे काय केलंस?" मावशीने रागाने विचारले. "आणि ही मुलगी... हिच्यासाठी तू आजोबांचा जीव धोक्यात घातलास?"
"मावशी, मितालीची यात काहीही चूक नाहीये," आरव ओरडला.
"चूक नाही? आरव, तुला कल्पना नाहीये की बाहेर काय चाललंय. समीरने फक्त आजोबांनाच नाही, तर मीडियाला सुद्धा ती कराराची कागदपत्रे पाठवली आहेत. आता बाहेर प्रेस उभी आहे. तुला आणि तुझ्या कंपनीला 'ब्लॅकलिस्ट' करण्याची मागणी होत आहे," मावशीने आपला फोन दाखवला.
टीव्हीवर बातम्या सुरू होत्या: "प्रसिद्ध आर्किटेक्ट आरव देशपांडे यांचे लग्न म्हणजे एक व्यापार! कराराच्या लग्नाचा पर्दाफाश!"
आरवच्या पायाखालची जमीन सरकली. त्याला आता स्वतःच्या करिअरची काळजी नव्हती, पण मितालीच्या चारित्र्यावर जे शिंतोडे उडवले जात होते, ते त्याला सहन होत नव्हते. मितालीच्या स्टुडिओबाहेर निदर्शने सुरू झाली होती.
"मिताली, तू इथून निघून जा. घरी नको जाऊस, तिथे मीडिया असेल. तू तुझ्या आई-वडिलांकडे किंवा दीपककडे जा काही दिवस," आरवने तिला विनंती केली.
"नाही आरव! मी तुम्हाला या परिस्थितीत सोडून जाणार नाही. जग काय म्हणतंय याने मला फरक पडत नाही," मिताली ठामपणे म्हणाली.
"फरक पडतो मिताली! तुझी बदनामी होतेय. लोक तुला 'विकलेली पत्नी' म्हणत आहेत. हे मी सहन करू शकत नाही. प्लीज, माझ्यासाठी जा," आरवने तिचे हात जोडून विनंती केली.
मितालीने आरवच्या डोळ्यात पाहिले. तिला दिसले की आरव आता पूर्णपणे हरला आहे. तिने जड अंतःकरणाने तिथून जाण्याचा निर्णय घेतला, पण मनात एक निश्चय केला.ती या प्रकरणाचा शेवट केल्याशिवाय स्वस्थ बसणार नाही.
मिताली हॉस्पिटलमधून बाहेर पडली, तेव्हा कॅमेऱ्यांचे फ्लॅश तिच्या डोळ्यांवर चमकले. पत्रकारांनी तिला प्रश्नांच्या सरबत्तीने घेरले.
"मॅडम, किती रुपये घेतले होते तुम्ही या लग्नासाठी?"
"दीपक आणि आरव यांच्यात तुम्ही कोणाची निवड करणार?"
"तुमची ही कला सुद्धा पैशासाठी विकत घेतलेली आहे का?"
मिताली काहीही न बोलता टॅक्सीत बसली आणि निघून गेली. पण ती तिच्या माहेरी गेली नाही. ती थेट विकास शिंदेच्या ऑफिसमध्ये गेली. तिला माहीत होते की समीर फक्त एक प्यादं होतं, खरा सूत्रधार विकासच आहे.
इकडे हॉस्पिटलमध्ये आजोबांनी शुद्धीवर आल्यावर एक कागद मागवला आणि थरथरत्या हाताने त्यावर काहीतरी लिहिले. आरव जेव्हा आत गेला, तेव्हा आजोबांनी तो कागद त्याच्याकडे फेकला.
त्यावर लिहिले होते: "आरव, तू माझ्या मालमत्तेतून आणि आयुष्यातून बेदखल झाला आहेस. या क्षणापासून माझा तुझ्याशी कोणताही संबंध नाही."
आरवच्या आयुष्यातील दोन सर्वात महत्त्वाचे आधार एकाच दिवशी हिरावले गेले होते—त्याचे आजोबा आणि त्याची मिताली. तो आता त्या रिकाम्या हॉस्पिटलच्या कॉरिडॉरमध्ये एकटा उभा होता, ज्याच्याकडे नाव होते, पैसा होता, पण 'आपलं' म्हणायला कोणीही उरलं नव्हतं.
मिताली विकास शिंदेला कसं उत्तर देणार? आरव स्वतःला या सामाजिक आणि कौटुंबिक विळख्यातून कसं सोडवणार? आणि आजोबांचा हा निर्णय त्यांच्या नात्याचा अंत ठरेल का?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा