डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २३
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २३
हॉस्पिटलच्या पांढऱ्याशुभ्र भिंती आणि औषधांचा उग्र वास आज आरवसाठी अधिकच जीवघेणा वाटत होता. आत्ता कुठे आजोबांनी त्याला माफ केले होते, आत्ता कुठे मितालीच्या डोळ्यांत त्याने स्वतःसाठी खरे प्रेम पाहिले होते; पण नियतीला हे सुख मान्य नव्हते. 'व्यावसायिक गद्दारी' (Corporate Espionage) आणि 'महत्त्वाचा सरकारी डेटा लीक' केल्याच्या आरोपाखाली पोलीस त्याला नेण्यासाठी उभे होते.
"आरव, हे शक्यच नाही! तुम्ही असं कधीच करणार नाही," मितालीने आरवचा हात घट्ट पकडला. तिच्या डोळ्यांत पुन्हा एकदा पाणी साचले होते, पण या वेळी त्यात भीतीपेक्षा संताप जास्त होता.
"मॅडम, पुरावे आरव देशपांडे यांच्या विरुद्ध आहेत. त्यांच्या पर्सनल ईमेलवरून परदेशी कंपनीला आमच्या डिझाईन्सचे ब्लूप्रिंट्स पाठवण्यात आले आहेत. आम्हाला आमचं काम करू द्या," इन्स्पेक्टरने कठोरपणे सांगितले.
आरव सुन्न झाला होता. त्याने मितालीकडे पाहिले आणि हळूच तिचा हात सोडला. "मिताली, आजोबांना सांभाळ. मी निर्दोष आहे हे सिद्ध करण्यासाठी मला जावंच लागेल. तू खचून जाऊ नकोस."
आरवला पोलीस व्हॅनमध्ये बसवून नेले जात असताना, हॉस्पिटलबाहेर जमलेल्या मीडियाने पुन्हा एकदा गोंधळ घातला. कालपर्यंत जो 'कराराचा पती' म्हणून चर्चेत होता, तो आज 'देशाचा गद्दार' म्हणून हिणवला जात होता.
आरवला पोलीस कोठडीत ठेवण्यात आले. रात्रीच्या अंधारात त्या लोखंडी गजांमागे बसलेला आरव स्वतःच्या नशिबाचा विचार करत होता. विकास शिंदेने किती खोलवर हे जाळे विणले होते! त्याने केवळ आरवचा व्यवसायच नाही, तर त्याचे चारित्र्यही संपवण्याचा विडा उचलला होता.
दुसरीकडे, मिताली शांत बसली नव्हती. ती वकील सानप यांच्या ऑफिसमध्ये पोहोचली. तिथे दीपकही हजर होता.
"सानप सर, हा आरोप खूप गंभीर आहे. गद्दारीचा शिक्का बसला तर आरवचं करिअर कायमचं संपेल. आपण काहीतरी करायला हवं," मिताली म्हणाली.
वकील सानप यांनी काही कागदपत्रे समोर ठेवली. "मिताली, परिस्थिती कठीण आहे. जो ईमेल पाठवला गेला आहे, तो आरवच्या लॅपटॉपवरून आणि त्याच्याच आय.पी. ॲड्रेसवरून गेला आहे. पोलिसांनी तो लॅपटॉप जप्त केला आहे. हे सर्व इतकं 'परफेक्ट' आहे की कोणालाही वाटेल की आरवनेच हे केलं आहे."
दीपकने हस्तक्षेप केला, "पण सर, आय.पी. ॲड्रेस स्पूफ (Spoof) करता येतो. कोणीतरी आरव सरांच्या वायफाय नेटवर्कमध्ये घुसखोरी केली असावी. किंवा त्यांच्या लॅपटॉपमध्ये एखादा 'रिमोट ॲक्सेस ट्रोजन' (Remote Access Trojan) टाकला असावा."
मितालीच्या डोक्यात एक विचार चमकला. "दीपक, आरवचा लॅपटॉप गेल्या काही दिवसांत कोणाकडे होता का? जेव्हा आपण हॉस्पिटलमध्ये होतो, तेव्हा बंगल्यात कोण कोण होतं?"
"बंगल्यावर फक्त नोकर आणि आजोबांची काळजी घेणारे लोक होते. पण ऑफिसमध्ये?" सानप यांनी विचारले.
"समीर!" मिताली आणि दीपक एकाच वेळी ओरडले.
"समीर पोलीस कोठडीत आहे, पण त्याच्या अटकेपूर्वी त्याने हे सर्व प्लॅन केलं असावं," मितालीने तर्क लावला.
दुसऱ्या दिवशी मितालीने आरवच्या ऑफिसमध्ये जाण्याचा निर्णय घेतला. ऑफिस आता सील केले होते, पण सानप यांच्या मदतीने त्यांना आत जाण्याची परवानगी मिळाली. मितालीला काहीतरी असं शोधायचं होतं जे पोलिसांच्या नजरेतून सुटलं होतं.
आरवच्या केबिनमध्ये गेल्यावर तिने चारी बाजूला पाहिले. सर्व काही विस्कळीत होते. तिने आरवच्या डेस्कखालच्या केबल्स तपासल्या. तिथे तिला एक लहानसे, काळ्या रंगाचे डिव्हाईस चिकटवलेले दिसले.
"दीपक, हे बघ!"
दीपकने ते डिव्हाईस नीट तपासले. "हे 'वायफाय हॅकिंग डोगल' आहे. याच्या मदतीने कोणीही बाहेर बसून या ऑफिसचं नेटवर्क कंट्रोल करू शकतं. याचा अर्थ, ईमेल आरव सरांनी नाही, तर कोणीतरी ऑफिसच्या बाहेरून त्यांच्याच नेटवर्कचा वापर करून पाठवला आहे."
"पण हे कोणी लावलं?" मितालीने विचारले.
तितक्यात तिची नजर आरवच्या खुर्चीच्या मागे असलेल्या एका फ्रेमवर पडली. ती फ्रेम थोडी वाकडी होती. तिने ती फ्रेम सरळ करायला घेतली, तेव्हा तिच्या हातात एक लहानसा कागद लागला. त्यावर काही कोड्स लिहिले होते.
"हे कोड्स... हे विकास शिंदेच्या कंपनीचे सर्व्हर कोड्स आहेत!" दीपक आश्चर्याने ओरडला. "मिताली, विकासने आपल्याच कंपनीतून आरवच्या लॅपटॉपवर अटॅक केला होता."
विकास शिंदे आपल्या आलिशान बंगल्यात बसून विजयाचा आनंद साजरा करत होता. त्याला खात्री होती की आरव आता कधीच बाहेर येऊ शकणार नाही. पण त्याला हे माहित नव्हते की मिताली त्याच्या पापाचा घडा भरण्यासाठी पुरावे गोळा करत आहे.
विकासने त्याच्या एका हस्तकाला फोन केला, "तो शेवटचा पुरावा नष्ट केलास ना? त्या मुलीला (मितालीला) काहीच सापडता कामा नये."
"हो साहेब, सर्व काही नीट केलं आहे. पण ती मुलगी खूप जिद्दी आहे, ती अजूनही शोध घेतेय," हस्तकाने माहिती दिली.
"तिला थांबवावं लागेल. तिच्या वडिलांना पुन्हा एकदा संकटात टाका," विकासने आदेश दिला.
मिताली पुराव्यांसह सानप यांच्याकडे जात असतानाच, तिला तिच्या आईचा फोन आला. तिचे वडील, श्रीधर राव, अचानक बेपत्ता झाले होते. विकास शिंदेने त्यांना पुन्हा एकदा धमकावण्यासाठी उचलले होते.
मितालीच्या पायाखालची जमीन सरकली. एका बाजूला तिचा पती तुरुंगात होता आणि दुसऱ्या बाजूला तिचे वडील संकटात होते. तिने दीपकला ही बातमी सांगितली.
"मिताली, तू डगमगू नकोस. विकासला वाटतंय की तुला असं कमकुवत करून तो जिंकेल. पण आपण आता पोलिसांना हे नवीन पुरावे देऊया," दीपक म्हणाला.
मितालीने एक धाडसी निर्णय घेतला. तिने विकास शिंदेला थेट फोन केला.
"विकास शिंदे, माझे वडील कुठे आहेत?" तिने खंबीरपणे विचारले.
"अरे वा! मिताली, तू खूप हुशार आहेस. तुझे वडील माझ्या पाहुणचारात आहेत. जर तुला त्यांना जिवंत बघायचं असेल, तर तू जे काही पुरावे गोळा केले आहेत, ते घेऊन आत्ताच्या आत्ता माझ्या जुन्या फॅक्टरीवर ये. आणि लक्षात ठेव, पोलीस आले तर तुझ्या वडिलांचा शेवट होईल," विकासने क्रूरपणे हसून फोन ठेवला.
मितालीने सानप आणि दीपकला काहीही न सांगता, पुरावे एका पेनड्राइव्हमध्ये घेतले आणि ती टॅक्सीने विकासने सांगितलेल्या ठिकाणी निघाली. तिने स्वतःचा जीव धोक्यात घातला होता.
ती जेव्हा त्या निर्जन फॅक्टरीवर पोहोचली, तेव्हा तिथे अंधार होता. विकास शिंदे तिथे आपल्या माणसांसह उभा होता. श्रीधर राव एका खुर्चीला बांधलेले होते.
"आणलेस पुरावे?" विकासने विचारले.
"हो, हे घे. आधी माझ्या वडिलांना सोडा," मितालीने पेनड्राइव्ह दाखवला.
विकासने तो पेनड्राइव्ह घेतला आणि तो जमिनीवर टाकून पायाने चिरडला. "तुला वाटलं मी तुला इतक्या सहजासहजी सोडेन? आता आरव तुरुंगात सडणार आणि तू... तू जगासमोर गुन्हेगार ठरशील!"
विकासने त्याच्या माणसांना मितालीला पकडण्याचा इशारा केला. पण त्याच वेळी फॅक्टरीचे दरवाजे जोरात उघडले गेले. पोलीस आणि त्यांच्यासोबत दीपक आणि सानप आत घुसले.
"विकास शिंदे, तुझे खेळ संपले आहेत!" इन्स्पेक्टर गर्जले.
मितालीने स्मितहास्य केले. तिने आपल्या साडीच्या पिनेमध्ये एक लहानसा मायक्रोफोन आणि कॅमेरा लपवला होता. विकासने जे काही कबूल केले होते आणि वडिलांना धमकावले होते, ते सर्व लाइव्ह रेकॉर्ड होऊन पोलीस स्टेशनला पोहोचले होते.
"तू... तू मला फसवलेस?" विकास ओरडला.
"नाही, मी फक्त तुझाच पत्ता तुझ्यावर उलटवला," मितालीने सडेतोड उत्तर दिले.
विकास शिंदेला अटक झाली. श्रीधर रावांची सुटका झाली. आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, आरववर असलेले सर्व आरोप मागे घेण्यात आले.
पुढच्या दोन तासांत आरव तुरुंगाबाहेर आला. जेव्हा त्याने समोर मितालीला पाहिले, तेव्हा त्याने तिला घट्ट मिठी मारली. आजोबाही तिथे आले होते. त्यांनी आरवच्या पाठीवर मायेने हात ठेवला.
"आरव, मितालीने जे केलंय, ते कोणत्याही करारापलीकडचं आहे. तिने सिद्ध केलं की ती या घराची खरी रक्षक आहे," आजोबा भरल्या आवाजात म्हणाले.
रात्री सर्वजण घरी परतले. घराच्या भिंती आज पुन्हा एकदा आनंदाने उजळून निघाल्या होत्या. आरव आणि मिताली त्यांच्या खोलीत बाल्कनीमध्ये उभे होते.
"मिताली, तू माझ्यासाठी इतका मोठा धोका का पत्करलास?" आरवने विचारले.
"कारण तुम्ही माझे 'नशिबाचे धागे' आहात आरव. जर ते धागेच तुटले असते, तर माझं अस्तित्व काय उरलं असतं?" मितालीने त्याच्या खांद्यावर डोके ठेवले.
सर्व काही ठीक झालं असं वाटत असतानाच, आरवच्या लॅपटॉपवर एक नवीन ईमेल आला. तो ईमेल विकास शिंदेच्या वकिलांकडून नव्हता, तर एका अनोळखी पत्त्यावरून होता.
ईमेलमध्ये लिहिले होते: "आरव देशपांडे, विकास शिंदे तर फक्त एक मोहरा होता. खरा खेळ आता सुरू होणार आहे. तुझ्या वडिलांच्या मृत्यूचं गुपित तुला अजूनही माहीत नाहीये, नाही का?"
आरवचे हात थरथरायला लागले. त्याच्या वडिलांचा मृत्यू हा एक अपघात होता, असे त्याला आजवर वाटले होते. पण या ईमेलने त्याच्या आयुष्यात पुन्हा एकदा भूकंपाची जाणीव करून दिली.
आरवच्या वडिलांच्या मृत्यूमागे कोणाचा हात होता? हा नवीन शत्रू कोण आहे? आणि मिताली आरवला या भूतकाळातील जखमांतून कशी बाहेर काढेल?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा