डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २६
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २६
सकाळचे १० वाजायला आले होते. पुण्याच्या उपनगरातील ती जुनी, बंद पडलेली कापड मिल भयाण शांततेत उभी होती. एकेकाळी तिथे शेकडो कामगार काम करायचे, पण आज तिथे फक्त धूळ, जळमटं आणि गुपितांचा वास येत होता. आरव आणि मिताली तिथे पोहोचले तेव्हा आरवच्या हातात घट्ट धरलेला मोबाईल पुन्हा एकदा थरथरला.
"आरव, सावध रहा. हे एक सापळा असू शकतो," मितालीने हळू आवाजात बजावले. तिच्या हातात एक लहान बॅग होती, ज्यात तिने संरक्षणासाठी काही वस्तू घेतल्या होत्या.
"सापळा असला तरी मला आत जावंच लागेल मिताली. माझ्या बाबांच्या मृत्यूचा आणि आजोबांच्या खोटेपणाचा सोक्षमोक्ष आज लावायलाच हवा," आरवने ठामपणे सांगितले.
दोघेही मिलच्या मुख्य हॉलमध्ये शिरले. छताला असलेल्या छिद्रातून सूर्याचे कवडसे खाली येत होते, ज्यात धुळीचे कण नाचताना दिसत होते. समोर एका लाकडी खांबाला कुलकर्णी काका बांधलेले होते. त्यांच्या तोंडावर काळी पट्टी होती आणि ते घाबरलेले दिसत होते.
"कुलकर्णी काका!" आरव ओरडला आणि त्यांच्या दिशेने धावला.
"थांब आरव देशपांडे! एक पाऊलही पुढे टाकू नकोस," एका भारदस्त आवाजाने संपूर्ण मिल घुमली.
वरच्या गॅलरीतून एक व्यक्ती खाली उतरली. तिने अंगात काळा ओव्हरकोट घातला होता आणि चेहऱ्यावर एक पांढरा, हास्यास्पद मुखवटा होता. त्याच्या हातात एक रिमोट कंट्रोल होता.
"कोण आहेस तू? आणि तुला काय हवंय?" आरवने रागाने विचारले.
"मला काय हवंय? मला न्याय हवाय आरव! जो तुझ्या आजोबांनी पंधरा वर्षांपूर्वी चिरडून टाकला होता," मुखवटा घातलेली व्यक्ती खाली आली. तिचा आवाज आरवला ओळखीचा वाटत होता, पण तो नक्की कोणाचा होता हे त्याला समजत नव्हते.
"माझ्या आजोबांनी काय केलं? त्यांनी सांगितलं की माझ्या बाबांचा अपघात झाला होता," आरव म्हणाला.
"अपघात?" मुखवटा घातलेली व्यक्ती जोरात हसली. "तुझ्या आजोबांनी तुला सांगितलेलं प्रत्येक शब्द खोटा आहे. तुझ्या बाबांनी कोणतीही बेकायदेशीर गुंतवणूक केली नव्हती. उलट, त्यांनी 'देशपांडे कंस्ट्रक्शन्स' मध्ये होणारा एक मोठा आर्थिक घोटाळा पकडला होता. आणि तो घोटाळा कोणी केला होता माहीत आहे? तुझ्याच लाडक्या आजोबांनी आणि या कुलकर्णीने!"
आरवच्या पायाखालची जमीन सरकली. "नाही! हे खोटं आहे. आजोबा असं काही करणार नाहीत."
"सत्य नेहमी कडू असतं आरव. तुझ्या बाबांकडे आजोबांच्या विरोधात पुरावे होते. ते पोलिसांकडे जाणार होते. त्याच रात्री कुलकर्णी आणि आजोबांनी मिळून त्यांचा काटा काढायचं ठरवलं. त्या दरीच्या काठावर जे काही झालं, तो अपघात नव्हता, तर ती एक सुनियोजित हत्या होती. आणि आजोबांनी तुला वाचवण्यासाठी नाही, तर स्वतःला वाचवण्यासाठी ते गुपित जपलं," त्या व्यक्तीने खिशातून एक जुना रेकॉर्डर काढला आणि बटन दाबले.
रेकॉर्डरमधून आवाज आला... तो आजोबांचा होता.
"सुधीर, हट्ट नको करू. हे कागदपत्रं जाळून टाक. कुलकर्णी जे म्हणतोय ते ऐक, यातच आपलं भलं आहे."
आणि त्यानंतर सुधीर देशपांडे यांचा आवाज आला...
"नाही बाबा, तुम्ही जे केलंय तो गुन्हा आहे. मी माझ्या तत्वाशी तडजोड करणार नाही. मी उद्या सकाळीच हे पुरावे कमिशनरना देणार आहे."
त्यानंतर फक्त झटापटीचा आणि जोरात ओरडण्याचा आवाज आला. आरवचे डोळे रडू लागले. आजोबांनी त्याच्याशी इतकं मोठं खोटं बोललं होतं? स्वतःच्या मुलाला मारण्यापर्यंत त्यांची मजल गेली होती?
"तू कोण आहेस? हे तुला कसं माहीत?" मितालीने धैर्याने विचारले.
मुखवटा घातलेल्या व्यक्तीने हळूच आपला मुखवटा काढला. आरव आणि मिताली दोघांनाही धक्का बसला. तो दुसरा तिसरा कोणी नसून समीरचा मोठा भाऊ, विक्रम होता! समीर जो आरवच्या ऑफिसमध्ये काम करायचा आणि ज्याला नुकतीच अटक झाली होती.
"विक्रम? तू?" आरव आश्चर्याने म्हणाला.
"हो आरव! माझा बाप तुमच्या मिलमध्ये मॅनेजर होता. त्या रात्री त्याने हे सर्व पाहिलं होतं. त्याने आजोबांना ब्लॅकमेल करण्याचा प्रयत्न केला नाही, तर त्याने त्यांना सत्य सांगण्याची विनंती केली. पण तुझ्या आजोबांनी माझ्या बापाला सुद्धा चोरीच्या खोट्या आरोपात तुरुंगात धाडलं. माझा बाप तिथेच सडून मेला. आमचं कुटुंब उद्ध्वस्त झालं. समीरने तुझ्या कंपनीत नोकरी फक्त बदल्यासाठी मिळवली होती. पण तो फसला. आता मी हा खेळ संपवणार," विक्रमच्या डोळ्यात सूडाची आग होती.
विक्रमने कुलकर्णींच्या दिशेने रिमोट दाखवला. "मी या मिलमध्ये स्फोटकं लावली आहेत. पंधरा वर्षांपूर्वी जो अन्याय झाला, त्याचा शेवट आज तुमच्या रक्ताने होईल."
"विक्रम, थांब! यात आरवची काय चूक? त्याने तर काहीच केलं नाहीये," मिताली ओरडली.
"तो त्या गुन्हेगाराचा नातू आहे! त्याचं रक्तच अशुद्ध आहे," विक्रम वेड्यासारखा हसू लागला.
आरवने मितालीकडे पाहिले. त्याच्या डोळ्यात आता दुःख नाही, तर एक प्रकारचा निर्धार होता. त्याला समजलं होतं की जर आज त्याने काही केलं नाही, तर सर्व काही संपेल.
"विक्रम, तुला बदला घ्यायचा आहे ना? मग माझ्याशी लढ. या निरपराध माणसांना आणि मितालीला यात ओढू नकोस. माझ्या आजोबांनी जे केलं, त्याचं प्रायश्चित्त मी द्यायला तयार आहे," आरव पुढे सरसावला.
आरव आणि विक्रम यांच्यात तुंबळ हाणामारी सुरू झाली. आरव व्यवसायात जितका हुशार होता, तितकाच तो आता आपल्या अस्तित्वासाठी लढत होता. मितालीने या संधीचा फायदा घेऊन कुलकर्णी काकांकडे धाव घेतली आणि त्यांचे बंधनं सोडवण्याचा प्रयत्न करू लागली.
झटापटीत विक्रमच्या हातातील रिमोट खाली पडला. आरवने तो मिळवण्याचा प्रयत्न केला, पण विक्रमने त्याला जोरदार लाथ मारली. आरव एका लोखंडी सळईवर आदळला. त्याच्या डोक्यातून रक्त वाहू लागले.
"आरव!" मिताली ओरडली.
विक्रमने रिमोट उचलला आणि बटन दाबणार इतक्यात बाहेरून पोलिसांच्या गाड्यांचे सायरन ऐकू आले. दीपकने वेळेवर पोलिसांना तिथे पाठवले होते.
विक्रम घाबरला. त्याने पळून जाण्याचा प्रयत्न केला, पण पोलिसांनी त्याला घेरले. त्याला अटक करण्यात आली. कुलकर्णी काकांची सुटका झाली, पण ते आता गुन्हेगार म्हणून पोलिसांच्या ताब्यात होते.
हॉस्पिटलमध्ये आरवच्या डोक्याला टाके घालण्यात आले. तो शुद्धीवर आला तेव्हा समोर आजोबा उभे होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर आता कोणताही मुखवटा नव्हता, फक्त अपराधीपणा होता.
आरवने त्यांच्याकडे पाहिले आणि आपली नजर वळवली. "आजोबा, इथून निघून जा. मला तुमचा चेहराही बघायचा नाहीये."
"आरव, बाळ... माझं ऐकून तर घे," आजोबा रडू लागले.
"काय ऐकायचं? की तुम्ही माझ्या बाबांना मारलं? की तुम्ही पंधरा वर्ष माझ्याशी खोटं बोललात? तुम्ही विकास शिंदेपेक्षाही भयानक आहात. त्याने फक्त माझा पैसा लुटला, तुम्ही तर माझा विश्वास आणि माझं कुटुंब लुटलं," आरवचा आवाज थंड होता, पण त्यात प्रचंड वेदना होत्या.
मितालीने आजोबांना बाहेर जाण्याची खुण केली. आरव आता पूर्णपणे तुटला होता. ज्या 'नशिबाच्या धाग्यांनी' त्याला त्याच्या कुटुंबाशी जोडलं होतं, ते धागे आज त्याने स्वतःच्या हाताने तोडले होते.
"आरव, तुम्ही स्वतःला सांभाळा," मितालीने त्याचा हात हातात घेतला.
"मिताली, आता माझ्याकडे काहीच उरलं नाहीये. ना घर, ना कुटुंब, ना नाव. सर्व काही खोटं होतं," आरव शून्यात बघत म्हणाला.
"मी आहे ना आरव! आपण पुन्हा एकदा सुरुवात करू. हा करार आता संपला आहे. आता आपलं खरं आयुष्य सुरू होईल. पण त्याआधी आपल्याला एक गोष्ट करायची आहे," मितालीने एक कागद काढला.
तो सुधीर देशपांडे यांची ती जुनी डायरी होती, ज्याच्या शेवटच्या पानावर काहीतरी नवीन कोड लिहिला होता.
"आरव, बाबांनी हे पुरावे कुठे लपवले आहेत, त्याचा पत्ता यात आहे. आजोबांना वाटलं की त्यांनी सर्व पुरावे नष्ट केले, पण बाबांनी एक बॅकअप ठेवला होता. आपल्याला तो शोधून बाबांना न्याय मिळवून द्यावा लागेल," मिताली म्हणाली.
आरव आपल्या वडिलांना न्याय मिळवून देऊ शकेल का? देशपांडे साम्राज्याचा अंत होईल की आरव नवीन साम्राज्य उभं करेल? आणि या संघर्षात आरव आणि मितालीचं प्रेम अधिक घट्ट होईल की तुटून पडेल?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा