डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २७
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग २७
हॉस्पिटलच्या खोलीत खिडकीतून येणारा चंद्रप्रकाश आरवच्या चेहऱ्यावर पडला होता. त्याच्या डोक्याला बांधलेली पांढरी पट्टी त्याच्या शारीरिक जखमेपेक्षा मनावर झालेल्या खोल जखमेची जास्त आठवण करून देत होती. ज्या आजोबांना त्याने आपल्या आयुष्याचा आदर्श मानला, ज्यांच्या एका शब्दासाठी त्याने स्वतःच्या आनंदाचा बळी दिला, तेच आजोबा त्याच्या वडिलांच्या हत्येचे सूत्रधार निघाले होते. ही जाणीव त्याला आतून पोखरत होती.
"आरव, पाणी प्या," मितालीने हलक्या हाताने त्याचा खांदा हलवला.
आरवने पाणी घेतले, पण त्याचे लक्ष शून्यात होते. "मिताली, ज्या घरात मी लहानाचा मोठा झालो, त्या घराच्या भिंतींमागे इतकं भयानक सत्य लपलेलं असेल असं मला कधीच वाटलं नव्हतं. मला वाटलं होतं की मी माझ्या कुटुंबाचा वारसा पुढे नेतोय, पण मी तर एका पापाच्या साम्राज्याचा हिस्सा होतो."
"आरव, जे झालं त्यात तुमची काहीच चूक नाही. आपण कोणाची पापं आणि पुण्य निवडू शकत नाही. पण आपण हे ठरवू शकतो की त्या पापाचं ओझं वाहायचं की ते संपवायचं," मितालीने त्याला धीर दिला.
दुसऱ्या दिवशी आरवला हॉस्पिटलमधून डिस्चार्ज मिळाला. पण त्याने आपल्या घरी 'देशपांडे विला' मध्ये जाण्यास नकार दिला. त्याने एका लहान हॉटेलमध्ये राहण्याचा निर्णय घेतला. पण आजोबांना भेटल्याशिवाय आणि त्यांच्या पापाचा हिशोब पूर्ण केल्याशिवाय त्याला चैन पडणार नव्हती.
तो थेट पोलीस स्टेशनला गेला, जिथे आजोबा आणि कुलकर्णी यांना चौकशीसाठी ठेवण्यात आले होते. कोठडीत बसलेले आजोबा आरवला पाहताच उभे राहिले. त्यांच्या चेहऱ्यावर आता पूर्वीचा तो दरारा नव्हता, फक्त एक लाचारी होती.
"आरव, माझं ऐक... मी हे सर्व फक्त तुला आणि आपल्या घराण्याला वाचवण्यासाठी केलं होतं," आजोबा रडत म्हणाले.
आरवच्या चेहऱ्यावर आता फक्त तिरस्कार होता. "घराण्याला वाचवण्यासाठी? आजोबा, ज्या घराण्याचा पायाच स्वतःच्या मुलाच्या रक्ताने माखलेला आहे, ते घराणं वाचवून तुम्ही काय मिळवलंत? तुम्ही मला वडिलांच्या प्रेमापासून वंचित ठेवलंत आणि पंधरा वर्ष माझ्याशी खोटं बोलून मला एका अपराधीपणाच्या छायेत जगवलं. आजपासून माझं आणि तुमचं नातं संपलं आहे."
"आरव, असं नको बोलूस. मी तुझा आजोबा आहे," त्यांनी गयावया केली.
"तुम्ही फक्त एका खुन्याचे साथीदार आहात. इन्स्पेक्टर, कायद्याने जी शिक्षा यांना मिळेल ती मला मान्य असेल. माझी यांच्याबद्दल कोणतीही तक्रार नाही आणि कोणतीही दया नाही," आरव मागे न वळता तिथून बाहेर पडला. बाहेर येताना त्याला जाणवले की त्याच्या खांद्यावरचं एक खूप मोठं ओझं उतरलं आहे, पण त्यासोबतच तो पूर्णपणे अोरका झाला आहे.
आरव आणि मिताली आता सुधीर देशपांडे यांच्या त्या डायरीवर लक्ष केंद्रित करत होते. शेवटच्या पानावर काही अंक आणि एक लहानसे रेखाचित्र होते.
18.52 N, 73.85 E - कळस - कोपरा - तिसरा दगड
"आरव, हे लॅटिट्यूड आणि लाँगिट्यूड (अक्षांश-रेखांश) आहेत," मितालीने मोबाईलवर शोधत सांगितले. "हे लोकेशन आपल्या पुण्याजवळच्या जुन्या गावातील आपल्या 'वाड्याचं' आहे!"
आरवच्या डोळ्यासमोर त्यांचा जुना वाडा उभा राहिला. जिथे सुधीर देशपांडे यांचा जन्म झाला होता. अनेक वर्षांपासून तो वाडा बंद होता.
"बाबा तिथे नेहमी जायचे, पण मला कधीच सोबत न्यायचे नाहीत. मला वाटलं त्यांना तिथली शांतता आवडते, पण कदाचित त्यांनी तिथेच काहीतरी लपवून ठेवलं असेल," आरवच्या मनात आशेचा किरण जागा झाला.
दोघेही पुण्यापासून काही अंतरावर असलेल्या त्या जुन्या गावात पोहोचले. वाड्याचे दरवाजे गंजलेले होते आणि आजूबाजूला झाडेझुडपे उगवली होती. मितालीने आरवचा हात पकडला. दोघांनीही त्या वाड्यात प्रवेश केला. आत गेल्यावर आरवला त्याच्या बालपणातील काही अस्पष्ट आठवणी आठवू लागल्या.
"डायरीमध्ये लिहिलंय कळस, कोपरा, तिसरा दगड," मितालीने आठवण करून दिली.
ते वाड्याच्या मागील बाजूला असलेल्या एका लहानशा देवळापाशी पोहोचले. तिथे एक जुना कळस होता. मितालीने तो कोपरा शोधला आणि तिथला तिसरा दगड हलवण्याचा प्रयत्न केला. तो दगड खूप जड होता. आरवने जोर लावून तो दगड बाजूला काढला.
त्या दगडाच्या मागे एक पोकळी होती, ज्यामध्ये एका जुन्या लाकडी पेटीत काहीतरी ठेवलेले होते. आरवने ती पेटी बाहेर काढली. पेटी उघडताच त्यात काही जुन्या फाईल्स, एक ऑडिओ कॅसेट आणि एक पत्र होते.
आरवने ते पत्र उघडले. ते सुधीर देशपांडे यांनी आरवच्या नावे लिहिले होते.
"प्रिय आरव,
जर तू हे पत्र वाचत असशील, तर याचा अर्थ मी या जगात नाहीये. मला भीती वाटतेय की माझे वडील आणि कुलकर्णी यांचा हा खेळ माझ्या जीवावर बेतेल. पण मला तुझी काळजी आहे. तुला वाटत असेल की तुझे आजोबा हे एक महान गृहस्थ आहेत, पण सत्याचा चेहरा वेगळा आहे. 'देशपांडे कंस्ट्रक्शन्स'चा विस्तार करताना त्यांनी शेकडो गरिबांच्या जमिनी हडप केल्या आहेत. या फाईल्समध्ये त्या सर्व व्यवहारांचे पुरावे आहेत. आरव, तू हे साम्राज्य स्वीकारू नकोस. तू स्वतःचं काहीतरी निर्माण कर. या कॅसेटमध्ये कुलकर्णी आणि बाबांच्या संभाषणाचं पूर्ण रेकॉर्डिंग आहे. मला माफ कर, मी तुला हे सर्व समोर सांगू शकलो नाही."
—तुझा बाबा.
आरवच्या डोळ्यातून पाणी घळघळू लागले. वडिलांनी त्याला सावध करण्याचा प्रयत्न केला होता, पण नियतीने त्यांना वेळच दिला नाही.
आरव त्या फाईल्स घेऊन परत आला, पण त्याच वेळी त्याला ऑफिसमधून एक धक्कादायक बातमी मिळाली. आरवच्या अनुपस्थितीत आणि आजोबांच्या अटकेमुळे कंपनीचे शेअर्स कोसळले होते. याचा फायदा घेऊन एका नवीन कंपनीने 'सिंघानिया ग्रुप्स'ने देशपांडे कंस्ट्रक्शन्सचे ५१% शेअर्स गुप्तपणे विकत घेतले होते.
"आरव सर, आपण आपली कंपनी गमावली आहे. सिंघानियांचे लोक ऑफिसमध्ये घुसले आहेत आणि ते आपल्याला बाहेर काढण्याची नोटीस देत आहेत," त्याचा पीए घाबरलेल्या आवाजात बोलत होता.
'सिंघानिया ग्रुप्स'चा मालक, विक्रम सिंघानिया, हा आरवचा जुना व्यावसायिक स्पर्धक होता. त्याला नेहमीच आरवला खाली खेचायचे होते आणि आज त्याला ती संधी मिळाली होती.
"आरव, आता काय करायचं?" मितालीने विचारले.
आरवने वडिलांच्या फाईल्सकडे पाहिले आणि मग मितालीकडे. "त्यांना वाटतंय की त्यांनी माझी कंपनी घेतली म्हणजे त्यांनी मला हरवलं. पण त्यांना हे माहीत नाही की आता माझ्याकडे गमावण्यासारखं काहीच उरलं नाहीये. आणि ज्याच्याकडे काहीच उरलेलं नसतं, तो सर्वात जास्त धोकादायक असतो."
आरवने ठरवले की तो आता 'देशपांडे' नाव वापरणार नाही. तो स्वतःचे एक नवीन अस्तित्व निर्माण करेल आणि वडिलांना दिलेले वचन पूर्ण करेल. पण विक्रम सिंघानिया इतका साधा शत्रू नव्हता. त्याच्याकडे आरवच्या भूतकाळातील आणखी एक गुपित होते आरव आणि मितालीच्या त्या 'कराराचे' मूळ कागदपत्र, जे समीरच्या माध्यमातून त्याच्याकडे पोहोचले होते.
विक्रम सिंघानिया या कागदपत्रांचा वापर करून आरवला पुन्हा एकदा ब्लॅकमेल करेल का? आरव शून्यातून पुन्हा विश्व कसं उभं करेल? आणि मिताली या संघर्षात आपली 'कला' आणि 'प्रेम' कसं जपेल?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा