डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३०
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३०
पोलीस व्हॅनचा सायरन आणि मागे उभा राहून कुत्सितपणे हसणारा विक्रम सिंघानिया... आरवच्या डोळ्यांसमोर अंधारी येत होती. एका बाजूला त्याची पत्नी, त्याची ताकद - मिताली जिला खोट्या आरोपाखाली ओढले जात होते, आणि दुसऱ्या बाजूला त्याच्या आईच्या अस्तित्वाचे शेवटचे धागे पकडून बसलेले त्याचे मरणासन्न आजोबा.
"आरव! तुम्ही जा... आजोबांकडे जा!" मिताली व्हॅनच्या खिडकीतून ओरडली. तिचे डोळे पाणावले होते, पण आवाजात जिद्द होती. "मला काही होणार नाही, मी निर्दोष आहे हे मला ठाऊक आहे. पण आजोबा गेले तर ते सत्य कायमचं गाडलं जाईल. जा!"
आरवचे पाय जमिनीला खिळले होते. पण मितालीच्या शब्दांनी त्याला बळ दिले. त्याने इन्स्पेक्टरच्या दिशेने धाव घेतली. "इन्स्पेक्टर, ही फसवणूक आहे! मी वकिलांना घेऊन येतोय, माझ्या पत्नीला त्रास देऊ नका." मग त्याने विक्रमकडे पाहिले आणि दात ओठ खाऊन म्हणाला, "विक्रम, आज तू तुझा काळ ओढवून घेतला आहेस. माझी पत्नी आणि माझी आई... या दोघांच्याही दुःखाचा हिशोब मी पूर्ण करणार."
आरवने तिथून धावतच आपली जुनी कार काढली आणि हॉस्पिटलच्या दिशेने निघाला.
हॉस्पिटलच्या जेल वॉर्डमध्ये कडक बंदोबस्त होता. आरव आत शिरला तेव्हा त्याला आजोबांची अवस्था पाहून धक्काच बसला. एकेकाळी सिंहासारखा गर्जना करणारा माणूस आज नळ्यांनी वेढलेला, हतबल होऊन पडला होता. आरवला पाहताच आजोबांच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.
"आरव... तू आलास..." आजोबांचा आवाज इतका क्षीण होता की आरवला त्यांच्या ओठांजवळ कान न्यावा लागला.
"आजोबा, मारुती काका भेटले मला. त्यांनी आईच्या डायरीबद्दल सांगितलं. तुम्ही मला आजवर का सांगितलं नाही की आईचा मृत्यू नैसर्गिक नव्हता?" आरवने रडत रडत विचारले.
आजोबांनी थरथरत्या हाताने आरवचा हात धरला. "मला माफ कर बाळा... मी तुला सुलोचनाबद्दल खोटं सांगितलं. मला वाटलं तुला त्या आगीपासून दूर ठेवावं, पण ती आग आता तुलाच गिळायला आली आहे. तुझी आई सुलोचना... तिला आजारपण नव्हतं. तिला 'घालवून' देण्यात आलं होतं."
आरवचा श्वास रोखला गेला. "घालवून देण्यात आलं? म्हणजे काय?"
"ती खूप हुशार होती. तुझ्या बाबांच्या व्यवसायातील काळं सत्य तिला समजलं होतं. तिला कळलं होतं की कुलकर्णी आणि मी मिळून काही जमिनी बळकावल्या होत्या. तिने आम्हाला विरोध केला. ती पोलिसांत जाणार होती. त्याच वेळी..." आजोबांना ठसका लागला.
"त्याच वेळी काय आजोबा?" आरवने विचारले.
"तिचा अपघात घडवून आणला गेला. पण ती मेली नाही, आरव! त्या अपघातातून ती वाचली होती, पण तिची मानसिक स्थिती बिघडली असं भासवून तिला एका गुप्त जागी ठेवण्यात आलं. मला वाटलं ती तिथे सुरक्षित राहील, पण कुलकर्णीने मला फसवून तिला तिथून गायब केलं आणि मला सांगितलं की ती मेली. मी पंधरा वर्ष त्याच ओझ्याखाली जगत होतो."
आरव सुन्न झाला. त्याची आई जिवंत असू शकते? हे ऐकून त्याच्या अंगावर काटा आला. "ती कुठे आहे आजोबा? ती जिवंत आहे का?"
आजोबांनी कपाटाच्या चावीकडे इशारा केला जो त्यांच्या गळ्यातल्या धाग्याला बांधला होता. "त्या डायरीत... शेवटच्या पानावर एक पत्ता आहे. 'शांती सदन'. तिथे शोध घे. आरव, तुझ्या आईला न्याय मिळवून दे... आणि मला... मला शक्य असेल तर माफ कर."
त्याच क्षणी मॉनिटरवरची ओळ सरळ झाली. आजोबांचे प्राणोत्क्रमण झाले होते. आरव तिथेच कोसळला. त्याच्या आयुष्यातील सर्वात मोठा आधार आणि सर्वात मोठा शत्रू असलेला माणूस आता शांत झाला होता.
दुसरीकडे, पोलीस कोठडीत मितालीला मानसिक त्रास दिला जात होता. विक्रम सिंघानियाने पोलिसांना विकत घेतले होते.
"सांग मिताली, आरवने तुला किती पैसे दिले होते हे नाटक करण्यासाठी? तुझी ही चित्रं म्हणजे काळा पैसा पांढरा करण्याचा मार्ग आहे ना?" पोलीस अधिकारी ओरडत होता.
मिताली शांत होती. तिने ठरवले होते की ती हार मानणार नाही. "तुम्ही कितीही प्रयत्न करा, सत्याचा विजय होईलच. आरव येत असेलच."
तितक्यात विक्रम तिथे आला. "आरव नाही येणार मिताली. त्याचे आजोबा गेलेत. तो आता आपल्या आईच्या स्मरणात मग्न असेल. तू एक काम कर, या कबुलीजबाबावर सही कर आणि मी तुला जामिनावर बाहेर काढतो. फक्त एक अट आहे... तुला आरवला सोडून कायमचं शहराबाहेर जावं लागेल."
मितालीने विक्रमच्या तोंडावर थुंकले. "विक्रम, तुला वाटतंय तू आम्हाला तोडू शकशील? 'नशिबाचे धागे' इतके कमकुवत नसतात. आरवची आई आणि मी... आम्ही दोघी मिळून तुला उद्ध्वस्त करू."
विक्रम चमकला. "आई? सुलोचना? तिला या प्रकरणात ओढण्याची गरज नाही, ती मेली आहे." विक्रमच्या चेहऱ्यावरची भीती मितालीने टिपली होती. याचा अर्थ विक्रमला सुलोचनाबद्दल काहीतरी ठाऊक होते.
आरव आजोबांचे अंत्यसंस्कार उरकून हॉटेलवर आला. त्याच्याकडे आता दुःखासाठी वेळ नव्हता. त्याने ती रक्ताळलेली डायरी काढली. मारुती काकांनी दिलेली ही डायरी आणि आजोबांनी सांगितलेला पत्ता...
त्याने डायरीची पाने उलटली. तिथे सुलोचनाने काहीतरी लिहिले होते: "सुधीर, आज मला समजलं की विक्रम सिंघानियाचे वडील, 'प्रताप सिंघानिया' हेच या सर्व घोटाळ्याचे मास्टरमाइंड आहेत. ते देशपांडे आणि कुलकर्णींना फक्त वापरून घेत आहेत. जर मला काही झालं, तर समजून जा की हे सिंघानियांचंच काम आहे."
आरवच्या डोक्यात लख्ख प्रकाश पडला. विक्रम सिंघानिया फक्त बदला घेत नव्हता, तर तो आपल्या वडिलांचे पाप लपवत होता. आणि कदाचित आरवची आई आजही त्यांच्याच ताब्यात होती.
आरवने लगेच दीपकला फोन केला. "दीपक, मला 'शांती सदन' या नावाच्या सर्व आश्रमांची माहिती हवी आहे, विशेषतः जी सिंघानियांच्या ट्रस्टशी जोडलेली आहेत."
अर्ध्या तासात दीपकचा फोन आला. "आरव सर, महाबळेश्वरच्या डोंगरात एक 'शांती सदन' नावाचं जुनं हॉस्पिटल आहे, जे सिंघानिया ग्रुप चालवतो. पण तिथे कोणालाही जाण्याची परवानगी नाही."
आरवने आता आपला प्लॅन तयार केला होता. एका बाजूला त्याला मितालीला कायदेशीररित्या बाहेर काढायचे होते आणि दुसऱ्या बाजूला आईचा शोध घ्यायचा होता. त्याने वकील सानप यांना सर्व पुरावे दिले.
"सानप सर, हे बघा सुलोचना आईची डायरी आणि आजोबांनी मृत्यूपूर्वी दिलेली जबानी. या आधारावर आपण मितालीचा जामीन मिळवू शकतो आणि विक्रमवर उलट तक्रार करू शकतो."
आरव स्वतः महाबळेश्वरच्या दिशेने निघाला. वाटेत असताना त्याला जाणवले की त्याचा पाठलाग काही गाड्या करत आहेत. विक्रमने आपले शूटर आरवच्या मागे लावले होते.
घाटाच्या वळणावर आरवच्या गाडीला एका ट्रकने धडक देण्याचा प्रयत्न केला. पण आरवने शिताफीने गाडी वळवली. त्याचे नशीब त्याला साथ देत होते.
तो जेव्हा 'शांती सदन'च्या गेटपाशी पोहोचला, तेव्हा तिथे भयाण शांतता होती. त्याने भिंत ओलांडून आत प्रवेश केला. एका अंधाऱ्या खोलीतून कुणीतरी गाणं गुणगुणत असल्याचा आवाज आला. तो आवाज... हुबेहूब आरवच्या बालपणीच्या आठवणीतल्या अंगाईसारखा होता.
आरवचे हृदय धडधडू लागले. त्याने त्या खोलीचा दरवाजा उघडला. समोर एका खाटेवर एक प्रौढ स्त्री बसली होती. तिचे केस पांढरे झाले होते, पण डोळे अगदी आरवसारखेच होते.
"आई?" आरवने गदगदल्या स्वरात हाक मारली.
त्या स्त्रीने मागे वळून पाहिले. तिच्या नजरेत सुरुवातीला भीती होती, पण आरवला पाहताच तिच्या ओठांवर एक हास्य उमटले. "आरव? माझा बाळ आला?"
पण आनंद साजरा करण्यापूर्वीच, आरवच्या मागे एक बंदूक रोखली गेली.
"खूप उशीर केलास आरव! तुझी आई आणि तू... आता दोघेही या जगातून निरोप घेणार आहात," विक्रम सिंघानिया तिथे उभा होता.
आरव स्वतःला आणि आपल्या आईला वाचवू शकेल का? मितालीला जामीन मिळेल की विक्रमचा डाव यशस्वी होईल? आणि सुलोचनाकडे असा कोणता पुरावा आहे जो सिंघानिया साम्राज्याचा अंत करू शकतो?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा