डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३२
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३२
पुण्यातील त्या लहानशा घरात आता चार जीव एकत्र होते.आरव, मिताली, सुलोचना आणि त्यांच्या मदतीला आलेला विश्वासू दीपक. बाहेर पाऊस थांबला होता, पण सुलोचनाच्या मनात विचारांचे काहूर अजूनही शमले नव्हते. पंधरा वर्षांचा वनवास संपला होता, पण ज्या सत्याचा शोध आरव घेत होता, ते सत्य पचवण्याची ताकद त्याच्यात आहे का, याची तिला धास्ती होती.
मिताली सुलोचनाच्या केसांना तेल लावून मालिश करत होती. "आई, आता घाबरण्याचं काहीच कारण नाहीये. विक्रम आणि त्याचे वडील तुरुंगात आहेत. आता आपण सुरक्षित आहोत."
सुलोचनाने मितालीचा हात धरला. "गोटू (आरवचं टोपणनाव)... मला गोटूची काळजी वाटतेय ग. शशिकांत जेव्हा शांत बसतो, तेव्हा तो जास्त धोकादायक असतो. प्रताप सिंघानिया तर फक्त एक मुखवटा होता, त्या मुखवट्यामागचा खरा चेहरा शशिकांतचा आहे."
आरव बाहेरच्या खोलीत बसून दीपकसोबत लॅपटॉपवर काहीतरी शोधत होता. "दीपक, मला शशिकांत देशपांडेबद्दल इत्थंभूत माहिती हवी आहे. आजोबांनी त्यांच्याबद्दल कधीच उल्लेख का केला नाही?"
दीपकने काही जुने डिजिटल रेकॉर्ड्स उघडले. "सर, हे बघा. शशिकांत देशपांडे हे तुमच्या आजोबांचे धाकटे भाऊ. साधारण ३० वर्षांपूर्वी ते 'देशपांडे कंस्ट्रक्शन्स' मध्ये पार्टनर होते. पण एका आर्थिक घोटाळ्यामुळे आणि कौटुंबिक वादामुळे तुमच्या आजोबांनी त्यांना घरातून आणि व्यवसायातून बेदखल केलं होतं. त्यानंतर त्यांचा कोणताही ठावठिकाणा नव्हता."
आरवने विचार केला. "फक्त आर्थिक घोटाळा? आजोबा इतके कठोर नव्हते की आपल्या सख्ख्या भावाचं अस्तित्वच पुसून टाकतील. नक्कीच काहीतरी वैयक्तिक होतं."
तितक्यात सुलोचना तिथे आली. तिचा चेहरा पांढरा पडला होता. "मी सांगते काय होतं ते..."
आरव आणि मितालीने सुलोचनाला सोफ्यावर बसवले. तिने डोळे मिटले, जणू ती त्या भयाण भूतकाळात पुन्हा एकदा शिरत होती.
"आरव, शशिकांतला फक्त सत्ता नको होती, तर त्याला या घराचा ताबा हवा होता. तो तुझ्या बाबांचा, सुधीरचा प्रचंड द्वेष करायचा. कारण सुधीरला आजोबांनी वारस म्हणून घोषित केलं होतं. पण त्याही पलीकडे... शशिकांतचं माझ्यावर वेडं प्रेम होतं. तो माझ्याशी लग्न करू इच्छित होता. पण मी सुधीरची निवड केली. हा अपमान तो कधीच पचवू शकला नाही."
आरवचे हात रागाने शिवशिवू लागले. "म्हणजे त्याने हे सर्व सूडापोटी केलं?"
"हो! त्याने प्रताप सिंघानियासोबत हातमिळवणी केली. तुझ्या बाबांच्या अपघाताच्या रात्री, तो दरीच्या काठावर हजर होता. त्यानेच तुझ्या बाबांना संपवलं. मला जेव्हा हे सत्य समजलं, तेव्हा त्याने मला मारण्याचा प्रयत्न केला, पण आजोबांनी मध्ये पडून मला वाचवलं आणि 'शांती सदन' मध्ये लपवून ठेवलं. आजोबांना भीती होती की जर शशिकांतला कळलं की मी जिवंत आहे, तर तो तुलाही संपवून टाकेल."
सुलोचनाचे बोलणे संपत नाही तोच घराच्या बाहेर एक काळ्या रंगाची गाडी थांबली. सर्वांचे लक्ष खिडकीकडे गेले. गाडीतून एक माणूस उतरला, ज्याने अंगात सफेद सफारी सूट घातला होता. त्याच्या हातात एक मोठं बुके (फुलांचा गुच्छ) होतं.
तो माणूस दारावर टकटक न करताच आत शिरला. आरव सावध झाला आणि सुलोचनाच्या समोर उभा राहिला.
"अरे, अरे... घाबरू नका. मी फक्त स्वागत करायला आलोय," तो माणूस हसून म्हणाला.
"तू कोण आहेस?" आरवने रागाने विचारले.
"मी शशिकांत साहेबांचा पीए, विनायक. साहेबांना कळलं की वहिनीसाहेब (सुलोचना) परत आल्या आहेत. त्यांना खूप आनंद झाला. हा गुच्छ त्यांच्यासाठी," विनायकने तो बुके टेबलावर ठेवला.
त्या बुकेमध्ये सफेद 'लिली'ची फुलं होती. सुलोचना ती फुलं पाहताच ओरडली. "लिली... ही माझ्या मृत्यूची फुलं आहेत! तो आलाय... तो जवळच आहे!"
विनायकने एक पाकीट आरवच्या हातात दिलं. "आरव बाबा, साहेबांनी तुम्हाला एका पार्टीसाठी बोलावलंय. उद्या रात्री त्यांच्या जुन्या फार्महाऊसवर. तुमच्या वडिलांच्या मृत्यूचा जो 'अंतिम पुरावा' तुम्ही शोधताय, तो तिथेच आहे."
विनायक हसून तिथून निघून गेला. आरवने पाकीट उघडले. त्यात एक जुना फोटो होता.सुधीर देशपांडे आणि शशिकांत एकत्र उभे होते, पण सुधीर यांच्या चेहऱ्यावर लाल शाईने फुली मारलेली होती.
आरव आता द्विधा मनस्थितीत होता. एका बाजूला आईची सुरक्षितता होती आणि दुसऱ्या बाजूला बाबांच्या हत्येचा बदला.
"आरव, तुम्ही तिथे जाणार नाही आहात," मितालीने ठामपणे सांगितले. "हे उघडपणे रचलेलं जाळं आहे."
"मिताली, जर मी आता गेलो नाही, तर तो आपल्यापर्यंत पोहोचेल. मला या प्रकरणाचा अंत करायलाच हवा. बाबांना न्याय मिळवून दिल्याशिवाय मला शांतता मिळणार नाही," आरव म्हणाला.
"मग मीही तुमच्यासोबत येणार," मितालीने आरवचा हात घट्ट पकडला. "आपण 'नशिबाचे धागे' एकत्र गुंफले आहेत, तर हा संघर्षही एकत्रच करू."
आरवने मितालीकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांतली जिद्द पाहून त्याला बळ मिळाले. त्यांनी ठरवले की ते एकटे जाणार नाहीत. ते सानप वकील आणि पोलीस फोर्सला सोबत घेऊनच तिथे जातील.
त्या रात्री कोणालाच झोप आली नाही. दीपकने शशिकांतच्या फार्महाऊसचा नकाशा काढला होता. ते फार्महाऊस एका घनदाट जंगलात होतं.
"आरव सर, हे बघा," दीपकने स्क्रीन फिरवली. "या फार्महाऊसच्या आजूबाजूला जॅमर्स लावलेले आहेत. तिथे गेल्यावर तुमचे मोबाईल फोन चालणार नाहीत. आपल्याला काहीतरी पर्यायी व्यवस्था करावी लागेल."
आरवने विचार केला. "दीपक, आपण जुन्या पद्धतीचा रेडिओ ट्रान्समिटर वापरू शकतो का? जो या जॅमर्सला छेद देऊ शकेल?"
"शक्य आहे. मी त्याची तयारी करतो," दीपक कामाला लागला.
दुसरीकडे, सुलोचना मितालीला काहीतरी सांगत होती. "मिताली, शशिकांतला हरवणं सोपं नाहीये. त्याच्याकडे एक अशी डायरी आहे, ज्यामध्ये आजोबांनी केलेल्या एका मोठ्या चुकीचा उल्लेख आहे. जर ती डायरी लोकांच्या हाती लागली, तर 'देशपांडे' नाव कायमचं पुसलं जाईल. शशिकांत त्याच डायरीच्या जोरावर आरवला ब्लॅकमेल करेल."
"कोणती चूक, आई?" मितालीने विचारले.
"ते तुम्हाला उद्या तिथे गेल्यावरच समजेल. पण सावध राहा, तिथे गेलेली व्यक्ती सहसा परत येत नाही," सुलोचनाचा आवाज कापला.
दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी ६ वाजता, आरव आणि मिताली निघाले. त्यांनी सुलोचनाला एका सुरक्षित ठिकाणी हलवले होते. गाडी चालवताना आरवच्या मनात अनेक प्रश्न होते. त्याला माहित होतं की ही त्याची 'अग्निपरीक्षा' आहे.
जेव्हा ते फार्महाऊसच्या गेटपाशी पोहोचले, तेव्हा तिथे पूर्णपणे अंधार होता. फक्त घराच्या खिडक्यांमधून एक मंद प्रकाश बाहेर येत होता. गेटवर कोणीही नव्हता.
"आरव, मला भीती वाटतेय," मितालीने आरवचा हात पकडला.
"भिऊ नकोस मिताली. मी आहे तुझ्यासोबत," आरवने तिचं सांत्वन केलं.
दोघेही कारमधून उतरले आणि मुख्य दरवाजाच्या दिशेने चालू लागले. दरवाजा आपोआप उघडला गेला. आत गेल्यावर त्यांना दिसले की एक मोठा हॉल जुन्या वस्तूंनी भरलेला होता. भिंतीवर सुधीर देशपांडे यांच्या हत्येच्या रात्रीचे काही ब्लॅक अँड व्हाईट फोटो लावलेले होते.
हॉलच्या मधोमध एक मोठी खुर्ची होती, जिची पाठ दरवाजाकडे होती.
"स्वागत आहे आरव... आणि मिताली!" त्या खुर्चीतून एक थंड, करारी आवाज आला.
खुर्ची हळूहळू फिरली. समोर एक ६० वर्षांचा माणूस बसला होता. त्याचे डोळे अगदी आरवसारखेच होते, पण त्यात एक क्रूर चमक होती. तो शशिकांत देशपांडे होता.
"मुलगा हुशार निघाला. पण तू एक चूक केलीस आरव... तू रिकाम्या हाताने आलास," शशिकांतने हातात एक रिमोट धरला होता.
"माझ्याकडे 'सत्य' आहे शशिकांत! आणि सत्याला शस्त्राची गरज नसते," आरवने ताठ मानेने सांगितले.
"सत्य?" शशिकांत जोरात हसला. "सत्य हे आहे की, तुझ्या वडिलांना मी नाही, तर तुझ्या आजोबांनीच मारलं होतं. मी तर फक्त प्रेक्षक होतो. आणि आज... मी तुला ते सिद्ध करून दाखवणार आहे."
आरव आणि मितालीच्या समोर एक मोठा स्क्रीन सुरू झाला. त्या स्क्रीनवर जे काही दिसणार होतं, त्याने त्यांच्या पायाखालची जमीन सरकणार होती.
आजोबांनी खरोखरच सुधीरला मारले होते का? शशिकांत कोणता नवीन खेळ खेळतोय? आणि मिताली या संकटातून आरवला कशी वाचवेल?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा