डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३३
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३३
शशिकांतच्या फार्महाऊसचा तो हॉल एखाद्या जुन्या थेटरसारखा वाटत होता. समोर असलेल्या मोठ्या प्रोजेक्टर स्क्रीनवर काळ्या-पांढऱ्या रंगात पंधरा वर्षांपूर्वीची ती रात्र जिवंत झाली होती. पावसाचा आवाज, विजांचा कडकडाट आणि दरीच्या टोकावर उभी असलेली ती काळी गाडी... आरवचे श्वास रोखले गेले होते. मितालीने आरवचा हात घट्ट धरला होता, तिला जाणवत होतं की आरवचं शरीर बर्फासारखं थंड पडलं आहे.
"बघ आरव... नीट बघ. तुला वाटतं ना तुझे आजोबा महान होते? मग हे काय आहे?" शशिकांतच्या आवाजात एक आसुरी आनंद होता.
स्क्रीनवर दृश्य बदललं. आरवचे वडील, सुधीर देशपांडे, गाडीच्या बाहेर उभे राहून आजोबांशी (दादासाहेबांशी) हुज्जत घालत होते. आजोबांच्या हातात काही कागदपत्रं होती. अचानक झटापट झाली. दादासाहेबांनी सुधीरला जोरात ढकललं. सुधीर गाडीच्या टपावर आदळले आणि त्याच क्षणी गाडी घसरून दरीच्या दिशेने जाऊ लागली. दादासाहेब तिथेच उभे राहिले, त्यांनी सुधीरला वाचवण्याचा कोणताही प्रयत्न केला नाही. उलट, गाडी खाली कोसळल्यावर त्यांनी शांतपणे ते कागदपत्रं जाळून टाकली.
व्हिडिओ संपला. हॉलमध्ये भीषण शांतता पसरली. आरवचे डोळे फाटले होते. ज्या माणसाने त्याला लहानाचा मोठा केला, ज्याला त्याने आदर्श मानलं, तोच त्याच्या बापाचा मारेकरी होता?
"नाही... हे खोटं आहे! हे असूच शकत नाही!" आरव ओरडला. त्याचे गुडघे टेकले गेले. "आजोबांनी बाबांना मारलं? स्वतःच्या मुलाला?"
शशिकांत खुर्चीवरून उठून आरवच्या जवळ आला. त्याने आरवच्या खांद्यावर हात ठेवला. "आरव, रक्ताचं नातं कधी कधी सत्तेच्या हव्यासापुढे फिकं पडतं. तुझ्या वडिलांना तुझं आजोबांचं साम्राज्य शुद्ध करायचं होतं, आणि तुझ्या आजोबांना ते साम्राज्य टिकवायचं होतं. किंमत सुधीरला मोजावी लागली."
आरव पूर्णपणे खचला होता, पण मितालीच्या डोळ्यांत मात्र विचारचक्र सुरू होतं. तिने तो व्हिडिओ पुन्हा एकदा मनातल्या मनात पाहिला. ती एक कलाकार होती, तिला रंगांची, प्रकाशाची आणि कोनांची (Angles) अचूक जाण होती.
"शशिकांतजी, हा व्हिडिओ इतकी वर्ष तुमच्याकडे होता, मग तुम्ही तो पोलिसांना का दिला नाही?" मितालीने शांतपणे विचारले.
शशिकांत वळला. "कारण मला माझ्या भावाला वाचवायचं होतं... तोपर्यंत, जोपर्यंत त्याने मला बेदखल केलं नाही. पण आता जेव्हा त्याने मला काहीच ठेवलं नाही, तेव्हा मी हे सत्य जगासमोर आणणार आहे."
मिताली आरवच्या जवळ झुकली आणि त्याच्या कानात पुटपुटली, "आरव, सावध व्हा. या व्हिडिओमध्ये काहीतरी खोटं आहे. नीट आठवा, त्या रात्री पाऊस पडत होता, पण स्क्रीनवर दिसणाऱ्या झाडांच्या सावल्या एका स्थिर प्रकाशाच्या स्रोतातून येत आहेत."
आरवने मितालीकडे पाहिले. त्याच्या डोळ्यातील अश्रू पुसले गेले. मितालीची बुद्धिमत्ता त्याला पुन्हा एकदा वास्तवात घेऊन आली.
आरवने खिशात लपवलेल्या त्या जुन्या रेडिओ ट्रान्समिटरचं बटण हळूच दाबलं. तो दीपकला सिग्नल देत होता. बाहेर व्हॅनमध्ये बसलेला दीपक जॅमर्सला छेद देऊन फार्महाऊसच्या अंतर्गत सर्व्हरमध्ये शिरण्याचा प्रयत्न करत होता.
"दीपक, तुला ऐकू येतंय का? त्या प्रोजेक्टरचा सोर्स शोध," आरवने मनातल्या मनात प्रार्थना केली.
अचानक, स्क्रीनवरचा व्हिडिओ पुन्हा सुरू झाला. पण या वेळी तो व्हिडिओ थोडा वेगळा होता.
"हे काय आहे?" शशिकांत ओरडला. "कोणी छेडछाड केली माझ्या सिस्टमशी?"
स्क्रीनवर आता त्या पंधरा वर्षांपूर्वीच्या व्हिडिओचं 'एडिटिंग' (Editing) दिसत होतं. तंत्रज्ञानाच्या साहाय्याने दोन वेगळ्या क्लिप्स एकत्र जोडल्या गेल्या होत्या. एका क्लिपमध्ये आजोबा कागद जाळत होते (जे खरंतर व्यवसायाचे जुने कागद होते), आणि दुसऱ्या क्लिपमध्ये सुधीर यांची गाडी दरीत कोसळत होती. या दोन घटनांचा एकमेकांशी संबंध नव्हता, पण शशिकांतने ते 'एआय' (AI) आणि 'डीपफेक'च्या मदतीने एकत्र केलं होतं.
"शशिकांत, तू विसरला आहेस की मी आजच्या युगातला उद्योजक आहे," आरव ताठ मानेने उभा राहिला. "दीपकने तुझ्या सर्व्हरचा ताबा घेतला आहे. तू आम्हाला जे दाखवत होतास, ते 'आभासी सत्य' होतं. आजोबांनी बाबांना वाचवण्याचा प्रयत्न केला होता, हे मारुती काकांनी मला आधीच सांगितलं होतं."
आपला डाव फसला हे बघून शशिकांतचा संयम सुटला. त्याने आपल्या खिशातून एक रिमोट काढला. "तुम्ही खूप हुशार आहात... पण इतके नाही की इथून जिवंत बाहेर जाल. या फार्महाऊसच्या खाली मी गॅस पाईपलाईन्स उघडल्या आहेत. एका क्लिकवर या वास्तूची राख होईल."
मिताली घाबरली, पण तिने आरवचा हात सोडला नाही. "शशिकांत, तू स्वतःचाही जीव देणार आहेस?"
"माझ्याकडे गमावण्यासारखं काहीच नाहीये! मला हे साम्राज्य मिळालं नाही, तर ते कोणालाच मिळणार नाही," शशिकांत वेड्यासारखा हसू लागला.
त्याच वेळी फार्महाऊसच्या खिडक्यांच्या काचा फुटल्या. पोलिसांच्या कमांडो तुकडीने खिडकीतून आत प्रवेश केला. इन्स्पेक्टर समोर उभे होते.
"शशिकांत देशपांडे, हात वर करा! तुमच्या प्रत्येक हालचालीचं रेकॉर्डिंग आमच्याकडे पोहोचलं आहे," इन्स्पेक्टरने ओरडून सांगितले.
शशिकांतने रिमोटचं बटण दाबलं, पण काहीच झालं नाही. दीपकने बाहेरून सर्व इलेक्ट्रिक आणि गॅस सिस्टम्स हॅक करून लॉक केल्या होत्या.
शशिकांतला बेड्या ठोकल्या गेल्या. त्याला बाहेर नेत असताना तो आरवकडे बघून ओरडला, "आरव, तुला वाटतंय तू जिंकलास? पण तू अजूनही 'त्या' एका व्यक्तीला ओळखलेलं नाहीस जिने तुझ्या वडिलांच्या गाडीचे ब्रेक कापले होते. आजोबांनी तुला वाचवलं, पण आजोबांच्या मागे कोण होतं?"
शशिकांतचे हे शब्द आरवच्या मनात घर करून राहिले. पोलीस शशिकांतला घेऊन गेले. आरव आणि मिताली बाहेर आले. पहाटेची कोवळी किरणं आभाळात उमलत होती.
"आरव, तुम्ही ठीक आहात ना?" मितालीने काळजीने विचारले.
"हो मिताली, पण शशिकांत जे बोलला ते खरं असेल का? ब्रेक कोणी कापले होते? जर आजोबांना हे माहित होतं, तर त्यांनी त्या माणसाचं नाव का लपवलं?" आरवच्या डोळ्यासमोर पुन्हा एकदा प्रश्नांचे डोंगर उभे राहिले.
घरी परतल्यावर सुलोचना त्यांची वाट पाहत होती. तिने आरवला जवळ घेतलं. "बाळा, तू सुखरूप आहेस ना? मला खूप भीती वाटत होती."
"आई, मी ठीक आहे. पण मला सांग, बाबांच्या गाडीचे ब्रेक कोणी कापले होते? तुला कोणावर संशय आहे?" आरवने विचारले.
सुलोचना काही बोलणार इतक्यात घराची बेल वाजली. मितालीने दरवाजा उघडला. बाहेर एक वयस्कर स्त्री उभी होती, जिने पांढरी साडी नेसली होती. तिचे डोळे सुलोचनासारखेच होते, पण चेहऱ्यावर एक प्रचंड अधिकार होता.
सुलोचना तिला पाहताच जागच्या जागी थिजली. "आई? तुम्ही?"
ती स्त्री दुसरी तिसरी कोणी नसून सुलोचनाची आई, म्हणजेच आरवची आजी होती, जिच्याबद्दल आजवर आरवला सांगण्यात आलं होतं की तिचा मृत्यू खूप आधी झाला आहे.
"माझी लेक जिवंत आहे हे कळल्यावर मी राहू शकले नाही," आजी आत आली. पण तिची नजर आरववर पडली तेव्हा तिच्या डोळ्यात प्रेम नव्हतं, तर एक प्रकारचा तिरस्कार होता.
"आरव... तू हुबेहूब तुझ्या वडिलांसारखा दिसतोस. आणि तुझ्या वडिलांनीच माझ्या घराण्याचं नाव धुळीला मिळवलं होतं," आजीचे हे शब्द ऐकून आरव आणि मिताली चकित झाले.
आरवच्या आजीचा सुधीर देशपांडे यांच्यावर काय राग होता? सुलोचनाच्या माहेरचं असं कोणतं गुपित आहे जे आरवच्या वडिलांच्या मृत्यूशी जोडलेलं आहे?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा