डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३५
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३५
साताऱ्याच्या त्या अवाढव्य इनामदार वाड्यात मृत्यूने जणू पाऊल ठेवले होते. भिंतीवर पडणाऱ्या मशालींच्या सावल्या थरथरत होत्या आणि समोर उभ्या असलेल्या इंदुमती देवींच्या हातातली बंदूक आरवच्या कपाळावर स्थिरावली होती. आरवच्या हातात तो पेनड्राइव्ह आणि जुनी चावी घट्ट आवळलेली होती.
"आरव, तू तुझ्या बापासारखीच चूक केलीस," इंदुमती देवींच्या आवाजात बर्फासारखी थंडावा होता. "ज्या गुपिताने तुझ्या बापाचा बळी घेतला, त्याच गुपिताच्या मागे तू स्वतःहून चालत आलास. आता हा वाडा तुझे शेवटचे निवास्थान असेल."
मिताली आरवच्या समोर येऊन उभी राहिली. "तुम्ही एका निष्पाप मुलावर गोळी झाडणार? स्वतःच्या नातवावर?"
"नातू?" इंदुमती देवी कडाडल्या. "ज्या रक्ताने आमच्या कुळाला डाग लावला, ते रक्त माझं नसतं. माझ्यासाठी माझा सन्मान, माझी 'इनामदारी' सर्वात मोठी आहे. अंगरक्षकांनो, यांना पकडा आणि त्या जमिनीखालच्या कोठडीत टाका. उद्या सकाळी यांचा निकाल लावला जाईल."
अंगरक्षकांनी आरव आणि मितालीला ओढत वाड्याच्या तळघरात नेले. तिथे एक लहान, ओलसर आणि अंधारी कोठडी होती. त्यांना आत ढकलून बाहेरून जड लोखंडी दरवाजा लावला गेला. कोठडीत फक्त एका लहान छिद्रातून चंद्राचा प्रकाश येत होता.
आरव हताशपणे जमिनीवर बसला. "मिताली, मला माफ कर. माझ्यामुळे तू या संकटात अडकलीस. मला वाटलं नव्हतं की आजी इतकी क्रूर असेल."
"आरव, तुम्ही स्वतःला दोष देऊ नका," मितालीने त्यांचा हात पकडला. "आपल्याकडे तो पेनड्राइव्ह आहे. पण इथे लॅपटॉप नाही की वीज नाही. आपल्याला इथून बाहेर पडायलाच हवं."
आरवने खिशातून ती जुनी चावी काढली. "मिताली, ही चावी साधी नाहीये. यावर 'S' हे अक्षर कोरलेलं आहे. कदाचित 'S' म्हणजे सुधीर... माझ्या वडिलांनी ही चावी या वाड्यातल्याच कोणत्यातरी कुलपासाठी ठेवली असेल."
कोठडीच्या कोपऱ्यात शोध घेत असताना मितालीला भिंतीवर एक वेगळा दगड दिसला. तिने तो हलवला तेव्हा तिथे एक लहानशी पोकळी दिसली. त्या पोकळीत एक जुना लोखंडी पेटी (Safe) होती. आरवने ती चावी त्या पेटीच्या कुलपात घातली. 'क्लिक' असा आवाज झाला आणि पेटी उघडली.
त्या पेटीत काही जुनी कागदपत्रे आणि एक रक्ताने माखलेला रुमाल होता. कागदपत्रे वाचताच आरवचे डोळे विस्फारले. ते इनामदार घराण्यातील त्या जुन्या 'हत्येचे' प्रत्यक्षदर्शी पुरावे होते. सुधीर देशपांडे यांनी ते सर्व कागदपत्रे तिथे लपवून ठेवली होती, कारण त्यांना माहित होते की इंदुमती देवी त्यांच्यावर कधीही हल्ला करू शकतात.
वाड्याच्या बाहेर मारुती काका सावध होते. आरव आणि मिताली वेळेत बाहेर न आल्यामुळे त्यांना समजले होते की काहीतरी अघटित घडले आहे. त्यांनी लगेच साताऱ्याच्या स्थानिक पोलिसांना फोन केला नाही, कारण त्यांना माहित होते की इंदुमती देवींचे तिथे मोठे वलय आहे.
त्यांनी थेट पुण्याला दीपकला फोन केला. "दीपक, आरव बाबा संकटात आहेत. तू लवकर पोलिसांच्या बड्या अधिकाऱ्यांशी संपर्क साधून इथे पाठव. आणि हो, मिताली मॅडमचा जो 'लाईव्ह स्ट्रीम'चा सेटअप आहे, तो रिमोटली सुरू कर."
दीपकने तातडीने हालचाल केली. त्याने मितालीच्या पर्समध्ये असलेल्या एका लहान छुपे कॅमेऱ्याचा ॲक्सेस मिळवला. कोठडीत काय चालले आहे, त्याचे थेट प्रक्षेपण आता दीपकच्या लॅपटॉपवर सुरू झाले होते. त्याने ते रेकॉर्डिंग सोशल मीडियावर 'लाईव्ह' केले. काही वेळातच हजारो लोक इनामदार वाड्यात काय चालले आहे, हे पाहू लागले.
कोठडीत असताना अचानक आरवला भिंतीच्या दुसऱ्या बाजूने काहीतरी आवाज आला. "आरव बाबा... आरव बाबा..."
तो मारुती काकांचा आवाज होता! ते वाड्याच्या मागील बाजूला असलेल्या एका गुप्त मार्गातून, जो फक्त जुन्या नोकरांना माहित होता, तिथून आत आले होते. त्यांनी कोठडीची खिडकी तोडण्याचा प्रयत्न केला.
"काका, आम्ही इथे आहोत!" आरव ओरडला.
मारुती काकांनी एक लोखंडी सळई वापरून खिडकीचे गज वाकवले. आरव आणि मिताली एकामागोमाग एक त्या लहान खिडकीतून बाहेर आले. पण ते बाहेर पडताच वाड्याचा अलार्म वाजू लागला.
"पकडा त्यांना! पळून जाऊ देऊ नका!" इंदुमती देवींचा आवाज घुमला.
रात्रीच्या काळोखात आरव, मिताली आणि मारुती काका वाड्याच्या बागेतून धावू लागले. मागे अंगरक्षक कुत्री घेऊन त्यांचा पाठलाग करत होते. वाड्याच्या मध्यभागी ती जुनी विहीर होती, जिचा उल्लेख सुलोचनाने केला होता.
आरव अचानक थांबला. "मिताली, काका... तुम्ही पुढे जा. मला या विहिरीचं सत्य बघायचं आहे."
"आरव, वेडेपणा करू नका!" मिताली ओरडली.
पण आरवने ऐकले नाही. त्याने विहिरीच्या काठावर असलेल्या एका दगडाला जोरात लाथ मारली. तो दगड बाजूला होताच विहिरीच्या भिंतीतून एक लहान कप्पा बाहेर आला. त्यात एक जुनी हाडांची माळ आणि एक सोन्याचं कडे होतं. ते कडे सुलोचनाच्या वडिलांचे, म्हणजेच आरवच्या आजोबांचे होते.
याचा अर्थ आरवच्या आजोबांनीच ती हत्या केली होती आणि स्वतःचा गुन्हा लपवण्यासाठी त्यांनी सुधीर देशपांडे यांचा बळी घेतला होता.
अंगरक्षकांनी त्यांना घेरायला सुरुवात केली होती. इंदुमती देवी तिथे पोहोचल्या. "खूप धावलास आरव. आता संपलं सगळं. त्या विहिरीतल्या हाडांसोबत आता तुझीही हाडं सडतील."
पण त्याच वेळी वाड्याच्या गेटवर अनेक पोलिसांच्या गाड्या धडकल्या. वरतून हेलिकॉप्टरचा प्रकाश वाड्यावर पडू लागला. 'लाईव्ह स्ट्रीम'मुळे संपूर्ण महाराष्ट्राला इनामदार वाड्याचे सत्य समजले होते. लोकांचा दबाव आणि पुराव्यांमुळे पोलिसांना कारवाई करणे भाग पडले.
"इंदुमती देवी इनामदार, तुम्हाला आणि तुमच्या अंगरक्षकांना हत्येचा प्रयत्न आणि अपहरण या आरोपाखाली अटक करण्यात येत आहे," एका वरिष्ठ पोलीस अधिकाऱ्याने पुढे येत सांगितले.
इंदुमती देवींच्या हातातून बंदूक खाली पडली. त्यांचा अहंकार धुळीला मिळाला होता. त्यांनी आरवकडे पाहिले, त्यांच्या डोळ्यात आता राग नव्हता तर एक प्रकारचा पराभव होता.
सकाळ झाली होती. साताऱ्याचा तो जुना वाडा आता पोलिसांच्या ताब्यात होता. आरव आणि मिताली वाड्याच्या बाहेर उभे होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर थकवा होता, पण मनाला शांतता होती.
"आरव, आपण जिंकलो," मितालीने त्यांच्या खांद्यावर डोके ठेवले.
"नाही मिताली, आपण फक्त एक लढाई जिंकली आहे. अजून खूप काही बाकी आहे. बाबांच्या खुन्यांना शिक्षा मिळाली, पण देशपांडे आणि इनामदार या दोन घराण्यांच्या शत्रुत्वाचा जो डाग आहे, तो पुसायला वेळ लागेल," आरव म्हणाला.
आरवने तो पेनड्राइव्ह पोलिसांकडे सोपवला. त्यात सुधीर देशपांडे यांनी रेकॉर्ड केलेले इंदुमती देवींचे कबुलीजबाब होते, जे त्यांनी पंधरा वर्षांपूर्वी चोरून रेकॉर्ड केले होते. सुधीर यांना माहित होते की हे सत्य बाहेर आले तर सुलोचनाचे कुटुंब उद्ध्वस्त होईल, म्हणून त्यांनी ते लपवून ठेवले होते. पण इंदुमती देवींनी मात्र त्यांच्या चांगुलपणाचा गैरफायदा घेतला होता.
पुण्याला परतल्यावर सुलोचना त्यांची वाट पाहत होती. जेव्हा तिला समजले की तिची आई अटक झाली आहे, तेव्हा तिला दुःख झाले नाही, तर एका मोठ्या ओझ्यातून मुक्त झाल्यासारखे वाटले.
"आरव, तू तुझ्या वडिलांचे नाव उज्ज्वल केलंस. त्यांनी जे अर्धवट सोडलं होतं, ते तू पूर्ण केलंस," सुलोचनाने आरवला मिठी मारली.
पण आनंदाच्या या क्षणातही एक नवीन धोक्याची घंटा वाजली. आरवच्या ऑफिसमधून दीपकचा फोन आला. "आरव सर, एक वाईट बातमी आहे. जरी विक्रम सिंघानिया आणि शशिकांत तुरुंगात असले, तरी 'सिंघानिया ग्रुप' आता एका अज्ञात व्यक्तीने चालवायला घेतला आहे. आणि त्या व्यक्तीने आपल्या नवीन प्रोजेक्टवर (S.D. Innovations) बंदी आणण्यासाठी कोर्टातून स्थगिती मिळवली आहे."
"ती अज्ञात व्यक्ती कोण आहे दीपक?" आरवने गंभीरपणे विचारले.
"सर... ती व्यक्ती दुसरी कोणी नसून विक्रम सिंघानियाची धाकटी बहीण, अन्वी सिंघानिया आहे. ती लंडनहून परतली आहे आणि तिने शप्पथ घेतली आहे की ती आरव देशपांडेला रस्त्यावर आणल्याशिवाय राहणार नाही."
आरव आणि मिताली एकमेकांकडे पाहत राहिले. एक शत्रू संपला होता, तर दुसरा, जो कदाचित अधिक बुद्धिमान आणि सुशिक्षित होता, तो समोर ठाकला होता.
कोण आहे ही अन्वी सिंघानिया? तिचे आणि आरवचे काही जुने नाते आहे का? आणि 'नशिबाचे धागे' आता कोणत्या नवीन प्रेमाच्या किंवा द्वेषाच्या वळणावर जाणार?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा