Login

नशिबाचे धागे भाग -३७

नशिबाचे धागे
डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ३७

अन्वी सिंघानियाने शहरात एका भव्य 'बिझनेस गाला' पार्टीचे आयोजन केले होते. अधिकृतपणे हा 'सिंयानिया ग्रुप'च्या पुनरुज्जीवनाचा सोहळा होता, पण आरव आणि मितालीसाठी हे एका रणांगणाचे आमंत्रण होते. आरवला माहिती होते की तिथे जाणे म्हणजे आगीत उडी मारण्यासारखे आहे, पण अन्वीने त्यांना दिलेले आव्हान स्वीकारल्याशिवाय त्यांच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता.

"आरव, तुम्ही खरंच तिथे जाणार आहात?" मितालीने आपल्या साडीच्या निऱ्या सावरत विचारले. तिने आज साधी पण अत्यंत डौलदार काळी पैठणी नेसली होती.

"जावंच लागेल मिताली. अन्वीने सर्व बँकांचे अधिकारी तिथे बोलावले आहेत. जर आपण तिथे हजर राहिलो नाही, तर ती लोकांसाठी असा संदेश देईल की आम्ही हरलो आहोत आणि आमचा प्रकल्प बंद झाला आहे," आरवने आपला टाय नीट करत म्हटले.

पार्टीचा हॉल रोषणाईने उजळला होता. शहरातील बडे उद्योगपती, राजकारणी आणि पत्रकार तिथे जमले होते. आरव आणि मितालीने हॉलमध्ये प्रवेश करताच सर्वांच्या नजरा त्यांच्याकडे वळल्या. 'कराराचं लग्न' आणि त्यानंतर झालेला 'देशपांडे विला'चा वाद यामुळे ते आधीच चर्चेत होते.

अन्वी एका लाल रंगाच्या गाऊनमध्ये अप्सरेसारखी दिसत होती. तिच्या हातात वाईनचा ग्लास होता. तिने आरवला पाहताच एक अर्थपूर्ण स्मितहास्य केले.

"या... या... मिस्टर आणि मिसेस देशपांडे! मला वाटलं नव्हतं तुम्ही यायचं धैर्य कराल," अन्वीने जवळ येत म्हटले.

"धैर्याची गरज आम्हाला नाही, अन्वी. आम्ही फक्त आमचं अस्तित्व टिकवायला आलो आहोत," मितालीने खंबीरपणे उत्तर दिले.

"अस्तित्व?" अन्वी मोठ्याने हसली. "चला, तुम्हाला काही लोकांशी भेटवून देते."

अन्वी त्यांना घेऊन एका कोपऱ्यात गेली जिथे समीर उभा होता. समीरला पाहताच आरवचे हात रागाने शिवशिवू लागले. पण समीरच्या चेहऱ्यावर मात्र एक वेगळीच शांतता होती.

"समीर आता माझा मुख्य सल्लागार आहे, आरव. आणि त्याने मला एक खूप मोठी फाईल दिली आहे. तुमच्या कॉलेजच्या दिवसांतील... आठवतंय का?" अन्वीने हळूच आरवच्या कानात विचारले.

पार्टी सुरू झाली. अन्वीने स्टेजवर जाऊन एक भाषण दिले. भाषणाच्या शेवटी तिने एक मोठा स्क्रीन सुरू केला. सर्वांना वाटले की ती तिच्या नवीन प्रकल्पाची माहिती देईल. पण स्क्रीनवर काही जुने फोटो दिसू लागले.

ते फोटो आरव आणि अन्वीचे होते. कॉलेजच्या ट्रिपमधील एका ठिकाणी आरव आणि अन्वी खूप जवळ बसलेले दिसत होते. एका फोटोत तर आरवने अन्वीचा हात पकडलेला होता. आरव चकित झाला; हे फोटो त्याने कधीच पाहिले नव्हते. हे सर्व फोटो 'मॉर्फ' (Morph) केलेले होते किंवा अशा कोनातून घेतले होते ज्यामुळे गैरसमज निर्माण व्हावा.

हॉलमध्ये कुजबुज सुरू झाली. मितालीच्या काळजात धस्स झाले. तिने आरवकडे पाहिले. आरवचा चेहरा घामाने डबडबला होता.

"आरव, हे काय आहे?" मितालीने हळू आवाजात विचारले.

"मिताली, शपथ घेऊन सांगतो, हे सर्व खोटं आहे. अन्वीने हे मुद्दाम केलंय," आरव अडखळत म्हणाला.

अन्वी माईकवरून बोलू लागली, "आरव आणि माझं नातं व्यवसायापलीकडचं होतं. पण दुर्दैवाने, पैशाच्या एका करारामुळे (मितालीकडे इशारा करत) आम्हाला लांब व्हावं लागलं. आरव, आजही तू या 'कराराच्या ओझ्यातून' बाहेर येऊ शकतोस."

मितालीला अपमानित झाल्यासारखे वाटले. तिला जाणीव झाली की अन्वी फक्त व्यवसाय हिरावून घेत नाहीये, तर ती तिचं प्रेमही हिरावून घेण्याचा प्रयत्न करतेय. मिताली काहीही न बोलता हॉलच्या बाहेर पडली.

"मिताली! थांब!" आरव तिच्या मागे धावला.

बाहेर जोराचा पाऊस पडत होता. मिताली टॅक्सी शोधत होती. आरवने तिचा हात पकडला. "मिताली, माझं ऐक तर खरं! ते फोटो बनावट आहेत. अन्वी आणि माझ्यात कधीच काही नव्हतं."

मितालीने त्याचे हात झटकले. तिच्या डोळ्यातून पावसाच्या थेंबांसोबत अश्रूही वाहत होते. "आरव, मला त्या फोटोचा त्रास होत नाहीये. मला त्रास या गोष्टीचा होतोय की अन्वी सर्वांसमोर माझा अपमान करतेय आणि तुम्ही तिथे शांत उभे आहात. तिला तुमच्या भूतकाळाबद्दल इतका आत्मविश्वास कुठून येतो? तुम्ही मला कधीच का सांगितलं नाही की ती तुमच्या कॉलेजमध्ये होती?"

"मला वाटलं ते महत्त्वाचं नाहीये..."

"नात्यात प्रत्येक गोष्ट महत्त्वाची असते, आरव! विशेषतः जेव्हा आपल्या नात्याची सुरुवातच एका 'कराराने' झाली आहे," मिताली रडत रडत टॅक्सीत बसली आणि निघून गेली.

आरव पावसाने पूर्णपणे भिजला होता. तो तिथेच रस्त्यावर उभा राहून स्वतःला दोष देत होता.

आरव जेव्हा घरी पोहोचला, तेव्हा त्याला आणखी एक धक्का बसला. सुलोचना हॉलमध्ये बसून रडत होती. तिच्या हातात एक कायदेशीर कागद होता.

"आरव... अन्वी आली होती. तिने सांगितलं की जर तू तिच्या कंपनीत कामाला आला नाहीस, तर ती मितालीच्या माहेरच्या लोकांवर जुन्या कर्जाचा खोटा खटला भरणार आहे. आणि तिने हे कागदपत्र दिले आहेत," सुलोचनाने तो कागद आरवला दिला.

आरवने तो वाचला. अन्वीने मितालीच्या वडिलांच्या कंपनीवर 'बँक फ्रॉड'चा आरोप लावण्यासाठी सर्व तयारी केली होती. हे पूर्णपणे खोटे होते, पण सिद्ध करायला वेळ लागणार होता. तोपर्यंत मितालीचे वडील तुरुंगात जाऊ शकत होते.

आरव हतबल झाला होता. त्याला समजले की अन्वीला फक्त तो हवा होता. तिला मितालीला त्याच्या आयुष्यातून कायमचे बाहेर काढायचे होते.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी आरव थेट सिंघानिया ग्रुपच्या ऑफिसमध्ये गेला. अन्वी तिच्या केबिनमध्ये त्याचीच वाट पाहत होती.

"ठरवलं मग? माझ्या अटी मान्य आहेत?" अन्वीने विजयी मुद्रेने विचारले.

"हो. मी तुझ्या कंपनीत काम करायला तयार आहे. पण माझी एक अट आहे," आरवचा आवाज कठोर होता.

"कोणती?"

"तू मितालीच्या वडिलांवरचा तो खोटा खटला मागे घेणार आणि तिला या प्रकरणातून लांब ठेवणार. मी तुझ्याकडे 'गुलाम' म्हणून राहीन, पण माझ्या कुटुंबाला त्रास होता कामा नये," आरवने आपल्या आत्मसन्मानाची आहुती दिली होती.

"डिल!" अन्वी हसली. "आजपासून तू सिंघानिया ग्रुपचा नवीन 'चीफ आर्किटेक्ट' आहेस. आणि मिताली? तिला तू आजच घटस्फोटाची नोटीस पाठवणार आहेस."

आरवचे हृदय थांबल्यासारखे झाले. "घटस्फोट? पण हे आमच्या अटीत नव्हतं."

"आता आहे. जोपर्यंत ती तुझ्या आयुष्यात आहे, तोपर्यंत तू पूर्णपणे माझा होऊ शकणार नाहीस. जा, आणि तिला सांग की हा 'करार' आता कायमचा संपला आहे," अन्वीने त्याच्या हातात कागद दिला.

आरव तो कागद घेऊन बाहेर पडला. त्याला माहित होते की मितालीला हे सत्य सांगणे म्हणजे तिला जिवंत मारण्यासारखे आहे. पण तिच्या वडिलांना वाचवण्यासाठी त्याच्याकडे दुसरा मार्ग नव्हता.

आरव जेव्हा घरी आला, तेव्हा मिताली शांतपणे बॅग भरत होती. तिने ठरवले होते की ती काही दिवस माहेरी जाईल जेणेकरून दोघांनाही विचार करायला वेळ मिळेल.

"मिताली... मला तुला काही सांगायचं आहे," आरवने तो कागद तिच्या समोर ठेवला.

मितालीने तो कागद वाचला आणि तिचे जगच कोसळले. "घटस्फोटाची नोटीस? आरव... हे काय आहे? कालच्या त्या फोटोंमुळे तुम्ही हे करताय?"

"नाही मिताली. मला आता हे ओझं सहन होत नाहीये. अन्वी म्हणतेय ते खरं आहे, आमचं नातं जुनं आहे आणि मला आता तिच्यासोबत राहायचं आहे. तू तुझ्या घरी जा, तुला जे पैसे हवेत ते मी देईन," आरवने स्वतःच्या मनावर दगड ठेवून खोटे शब्द उच्चारले.

मितालीने आरवच्या गालावर जोरदार चपराक लगावली. "पैसे? तुम्हाला वाटतंय मिताली देशपांडे पैशासाठी तुमच्याशी राहिली होती? आरव, मी तुमच्या प्रेमावर विश्वास ठेवला होता, पण तुम्ही तर 'कराराचे' माणूस निघालात. जा... सुखी राहा तुमच्या अन्वीसोबत!"

मिताली बॅग घेऊन घराबाहेर पडली. आरव तिथेच कोसळून रडू लागला. त्याने आपले प्रेम गमावले होते, पण आपल्या पत्नीच्या कुटुंबाला वाचवले होते.

आरव आणि मितालीचे हे नाते खरोखर संपले आहे का? मितालीला आरवच्या बलिदानाचे सत्य कधी समजेल? आणि अन्वीच्या या विजयामागे आणखी कोणते गुपित दडलेले आहे?

सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.

©®जान्हवी साळवे
0

🎭 Series Post

View all