डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४०
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४०
अभय जहागीरदार यांच्या बंगल्यातून बाहेर पडल्यानंतर आरव आणि मितालीच्या मनावर एक अनामिक दडपण आलं होतं. रात्रीचे बारा वाजले होते, पण पुण्यातील त्या टेकडीवरचा वारा आजही काहीतरी जुनं गुपित कानात कुजबुजत असल्याचा भास होत होता. आरव गाडी चालवत होता, पण त्याचे लक्ष रस्त्यापेक्षा जास्त त्या 'पाळण्या'कडे होतं, जो सध्या त्यांच्या हॉलमध्ये एका रहस्यासारखा उभा होता.
"आरव, तुम्हाला त्या जहागीरदारांच्या बोलण्यावर विश्वास आहे का?" मितालीने शांतता भंग करत विचारले. "खजिना, शाप... हे सर्व एखाद्या जुन्या सिनेमासारखं वाटतंय."
आरवने एक दीर्घ श्वास घेतला. "मिताली, जोपर्यंत आपण तो पाळणा पाहिला नव्हता, तोपर्यंत मलाही हे सर्व काल्पनिक वाटलं असतं. पण आईची ती भीती आणि पाळण्यातील ती डायरी... काहीतरी असं आहे जे आपल्या घराण्याने जगापासून लपवून ठेवलं होतं. आणि जहागीरदार हे नाव आजोबांच्या काही जुन्या डायऱ्यांमध्ये मी पाहिल्याचं आठवतंय."
घरी पोहोचल्यावर सुलोचना हॉलमध्येच बसलेली होती. तिची नजर त्या पाळण्यावर खिळली होती. आरवने तिला जहागीरदारांशी झालेली चर्चा सांगितली.
"आई, जहागीरदार म्हणाले की या पाळण्यात काहीतरी लपलेलं आहे. तुम्हाला याबद्दल काहीच माहीत नाही का?" आरवने विचारले.
सुलोचना थरथरत्या हाताने पाळण्याजवळ गेली. "आरव, पन्नास वर्षांपूर्वी देशपांडे, इनामदार आणि जहागीरदार हे तीन मोठे जमीनदार होते. त्यांच्यात काहीतरी करार झाला होता, हे खरं आहे. पण तो करार कशाबद्दल होता, हे फक्त घराण्याच्या प्रमुखालाच माहीत असायचं. तुझ्या आजोबांनी तो करार कधीच बाहेर येऊ दिला नाही."
आरवने टॉर्च घेतला आणि पाळण्याचं बारकाईने निरीक्षण करू लागला. पाळण्याच्या चारही खांबांवर वेगवेगळ्या देवदेवतांच्या मूर्ती कोरल्या होत्या. पण एका खांबावरची मूर्ती थोडी वेगळी होती ती 'कालभैरवाची' मूर्ती होती. आरवने ती मूर्ती हळूच फिरवली.
'खट' असा आवाज झाला आणि पाळण्याच्या मध्यभागी असलेल्या लाकडी पाटीत एक लहानसे छिद्र दिसले. आरवने जहागीरदारांच्या बंगल्यात मिळालेली ती छोटी चावी त्यात घातली.
पाळण्याचं खालचं लाकूड सरकलं आणि आतून एक जुनं, तांब्याचं पत्र (Tamrapatra) बाहेर आलं. त्यावर मोडी लिपीत काहीतरी कोरलेलं होतं.
"दीपकला बोलवावं लागेल. त्याला मोडी लिपी वाचता येते," आरव उत्साहाने म्हणाला.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी दीपक धावतच आला. त्याने त्या ताम्रपटावरचा मजकूर वाचायला सुरुवात केली. जसा जसा तो वाचत होता, तसा तसा त्याचा चेहरा गंभीर होत गेला.
"सर, हे कोणत्याही सोन्या-चांदीच्या खजिन्याबद्दल नाहीये," दीपकने थक्क होऊन सांगितले.
"मग?" मितालीने विचारले.
"हे एका मोठ्या 'ट्रस्ट'बद्दल आहे. स्वातंत्र्यपूर्व काळात या तिन्ही घराण्यांनी मिळून एक प्रचंड मोठी मालमत्ता एका जागी लपवून ठेवली होती, जी भविष्यात देशाच्या कल्याणासाठी किंवा संकटाच्या काळात वापरायची होती. पण त्या मालमत्तेचा ताबा मिळवण्यासाठी तिन्ही घराण्यांच्या वारसांच्या सह्या आणि त्यांच्याकडे असलेली तीन 'चिन्हं' एकत्र येणं गरजेचं आहे. जर एकानेही गद्दारी केली, तर ती मालमत्ता कायमची गोठवली जाईल."
आरवच्या लक्षात आलं की, शशिकांत आणि अन्वी फक्त पैशाच्या हव्यासापोटी या मागे नव्हते, तर त्यांना त्या 'ट्रस्ट'चा ताबा हवा होता, ज्याची किंमत आजच्या काळात हजारो कोटींमध्ये होती.
तितक्यात आरवच्या फोनवर अभय जहागीरदारांचा मेसेज आला. "आरव, तुला ते चिन्ह मिळालं असेलच. आज संध्याकाळी आपण 'सिंहगड'च्या पायथ्याशी असलेल्या आमच्या जुन्या देवळात भेटूया. इनामदारांच्या घराण्याचा वारस तिथे येणार आहे."
"इनामदारांचा वारस? इंदुमती देवी तर तुरुंगात आहेत," आरव म्हणाला.
"आरव, इनामदारांचा वारस फक्त इंदुमती नाहीत. त्यांचा एक नातू आहे, जो अनेक वर्षांपासून परदेशात होता. त्याचं नाव 'आदित्य इनामदार'," दीपकने माहिती काढली होती.
आरव आणि मिताली सिंहगडच्या पायथ्याशी असलेल्या त्या मंदिरात पोहोचले. तिथे अभय जहागीरदार आधीच उभे होते. त्यांच्यासोबत एक तरुण मुलगा होता आदित्य इनामदार. आदित्य दिसायला शांत पण करारी होता.
"आरव, हा आदित्य. याच्याकडे इनामदारांचं चिन्ह आहे. माझ्याकडे जहागीरदारांचं आहे. आणि तुझ्याकडे देशपांड्यांचं," अभय जहागीरदार म्हणाले.
"पण हे चिन्ह नक्की काय आहे?" आरवने विचारले.
आदित्यने आपल्या गळ्यातील एक लॉकेट काढले. त्यावर एक 'सिंह' कोरलेला होता. जहागीरदारांनी त्यांच्या अंगठीवरचा 'हत्ती' दाखवला. आरवने पाळण्यातून मिळालेला तो 'कलश' दाखवला.
जेव्हा हे तिन्ही एकत्र आले, तेव्हा त्यातून एक नकाशा स्पष्ट झाला. तो नकाशा पुण्याच्या शनिवारवाड्याच्या जवळ असलेल्या एका गुप्त भुयाराचा होता.
ठरल्याप्रमाणे, रात्रीच्या वेळी हे तिघेही त्या गुप्त ठिकाणी पोहोचले. मितालीने आरवचा हात घट्ट पकडला होता. तिला एक अनामिक भीती वाटत होती.
"आरव, मला हे काहीतरी वेगळंच वाटतंय. आपण पोलिसांना कळवायला हवं होतं," मितालीने कानात सांगितले.
"भिऊ नकोस मिताली. आपल्याला या रहस्याचा अंत करायलाच हवा," आरवने तिला धीर दिला.
ते भुयारात शिरले. जुन्या मशालींच्या प्रकाशात तिथलं वातावरण खूप भयाण होतं. शेवटी ते एका मोठ्या दगडी दरवाज्यापाशी पोहोचले. तिथे तीन छिद्रं होती. तिघांनी आपली चिन्हं तिथे लावली.
दरवाजा हळूहळू उघडला. आत गेल्यानंतर त्यांना जे दिसलं, त्याने त्यांचे डोळे विस्फारले. तिथे सोन्याची नाणी नव्हती, तर शेकडो पेट्यांमध्ये जुने दस्तऐवज, काही मौल्यवान हिरे आणि पन्नास वर्षांपूर्वीची काही सरकारी गुप्त कागदपत्रे होती.
"आरव, हे सर्व आपण सरकारला सोपवायला हवं," आरव म्हणाला.
"सरकारला?" अभय जहागीरदार हसले. पण त्यांच्या हसण्यात आज मायेचा ओलावा नव्हता. "आरव, तू किती भोळा आहेस. हे सर्व मिळवण्यासाठी मी गेली तीस वर्ष वाट पाहिली आहे. तुला काय वाटतं, मी हा खजिना लोकांसाठी देईन? नाही! हा खजिना फक्त जहागीरदारांचा आहे."
जहागीरदारांनी खिशातून पिस्तूल काढलं आणि आरववर रोखलं. "आदित्य, तू बाजूला हो. या देशपांड्यांच्या पोराला आता संपवण्याची वेळ आली आहे."
आरवला धक्का बसला. पण त्याहून मोठा धक्का तेव्हा बसला जेव्हा आदित्य इनामदार आरवच्या बाजूला येऊन उभा राहिला.
"नाही जहागीरदार! माझ्या आजीने (इंदुमती देवी) चुका केल्या असतील, पण मी माझ्या वडिलांना दिलेला शब्द पाळणार. हे सर्व लोकांच्या कल्याणासाठी आहे, तुमच्या हव्यासासाठी नाही," आदित्यने आरवची साथ दिली.
आरव आणि आदित्यने मिळून जहागीरदारांच्या माणसांशी मुकाबला करायला सुरुवात केली. मितालीने तातडीने तिच्या पर्समधून तो 'इमर्जन्सी अलार्म' वाजवला जो तिने दीपकसोबत कनेक्ट केला होता.
भुयारात तुंबळ हाणामारी झाली. आरवच्या डोक्याला पुन्हा एकदा जखम झाली, पण त्याने जहागीरदारांच्या हातातून ते पिस्तूल खेचून घेतले.
"जहागीरदार, तुमची वेळ संपली आहे!" आरव गर्जला.
बाहेरून पोलिसांच्या गाड्यांचे सायरन ऐकू आले. दीपक आणि पोलीस फोर्स तिथे पोहोचली होती. जहागीरदारांना अटक करण्यात आली.
तो सर्व खजिना आणि कागदपत्रे सरकारने ताब्यात घेतली. आरव आणि आदित्य इनामदार यांना त्यांच्या प्रामाणिकपणाबद्दल सन्मानित करण्यात आले. देशपांडे आणि इनामदार या दोन घराण्यांमधील पन्नास वर्षांचं वैर एका रात्रीत संपलं होतं.
काही दिवसांनंतर, आरव आणि मिताली त्यांच्या घराच्या गॅलरीत उभे होते.
"आरव, आता तरी शांतता मिळेल ना?" मितालीने विचारले.
"हो मिताली. आता फक्त आपण आणि आपलं काम. पण तुला एक गोष्ट सांगायची राहिली," आरवने मितालीचा हात धरला.
"काय?"
"आईने आज सकाळी डॉक्टरकडे गेली होती. तुला काही दिवसांपासून बरं वाटत नव्हतं ना? रिपोर्ट आलाय..." आरवच्या डोळ्यात आनंदाश्रू होते.
मितालीने प्रश्नांकित नजरेने पाहिले.
"आपल्या आयुष्यात एक नवीन पाहुणा येणार आहे मिताली. आपल्या 'नशिबाच्या धाग्यांची' एक नवीन वीण सुरू होणार आहे," आरवने तिला आनंदाची बातमी दिली.
मितालीने आरवला मिठी मारली. पन्नास भागांच्या या प्रवासातील सर्वात सुखद वळण आता त्यांच्यासमोर होतं.
पण, जहागीरदारांच्या अटकेनंतर आरवच्या आयुष्यात पुन्हा कोणतं नवीन संकट येणार? अन्वी सिंघानिया तुरुंगातून सुटून परत येईल का? आणि मितालीच्या या नवीन प्रवासात आरव तिची साथ कशी देणार?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा