डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४२
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४२
महाबळेश्वरच्या घाटातील नागमोडी वळणं आरवच्या आयुष्यातील गुंतागुंतीसारखीच भासत होती. पाऊस नसला तरी धुक्याने रस्ता झाकून गेला होता. आरवच्या मनात बँकेतील तो फोटो आणि सानप वकिलांचा हसरा चेहरा वारंवार येत होता. ज्या माणसाला त्याने वडिलांच्या मृत्यूनंतर 'गॉडफादर' मानलं, ज्याने आरवला प्रत्येक कायदेशीर लढाईत ढाल बनून साथ दिली, तोच माणूस त्याच्या वडिलांच्या मरणाचे कारण असू शकतो, हे सत्य पचवणं आरवसाठी अशक्य होतं.
"दीपक, लोकेशन अजूनही शांती सदनच दाखवतंय का?" आरवने कारच्या हँड्स-फ्रीवर विचारले.
"हो सर, पण सिग्नल आता खूपच कमकुवत होत चालला आहे. तिथे जॅमर्स वापरले असण्याची शक्यता आहे. सर, एक नवीन माहिती मिळाली आहे. वकील सानप यांच्या खात्यावर गेल्या पंधरा वर्षांपासून 'इनामदार चॅरिटेबल ट्रस्ट'कडून दरमहा मोठी रक्कम जमा होत आहे. हे गुपित त्यांनी आजवर लपवून ठेवलं होतं," दीपकने माहिती दिली.
आरवचे दात ओठ खाले गेले. मंजे सानप हे आजोबांचे वकील नव्हते, तर ते इनामदारांचे 'हेर' होते जे देशपांडे कुटुंबात पेरले गेले होते.
आरव महाबळेश्वरच्या त्या जुन्या, पडक्या 'शांती सदन' इमारतीजवळ पोहोचला. ही तीच जागा होती जिथे काही महिन्यांपूर्वी त्याने आपल्या आईची सुटका केली होती. आज पुन्हा इतिहास स्वतःची पुनरावृत्ती करत होता, पण या वेळी पणाला लागलेला जीव मितालीचा आणि त्याच्या होणाऱ्या बाळाचा होता.
आरवने गाडी लांबच उभी केली आणि पायी चालत इमारतीकडे निघाला. इमारतीच्या खिडक्यांमधून पिवळसर प्रकाश बाहेर येत होता. त्याने भिंत ओलांडून आत प्रवेश केला. हॉलमध्ये जाताच त्याला खुर्चीला बांधलेली मिताली दिसली. तिच्या तोंडावर पट्टी होती, पण तिचे डोळे आरवला सावध करण्याचा प्रयत्न करत होते.
"मिताली!" आरव तिच्या दिशेने धावला, पण तितक्यात मागून एक गोळी झाडल्याचा आवाज झाला.
गोळी आरवच्या पायाजवळून गेली. आरव जागेवरच थांबला. सावलीतून एक आकृती बाहेर आली. तो सानप वकील होते. त्यांच्या हातात पिस्तूल होतं आणि चेहऱ्यावर तेच शांत, पण आता क्रूर वाटणारं हास्य होतं.
"आरव... तू अपेक्षेपेक्षा लवकर आलास. बँकेत तो फोटो पाहून तुला धक्का बसला असेलच ना?" सानप वकिलांनी विचारले.
"का? सानप सर, तुम्ही हे का केलंस? माझ्या आजोबांनी आणि मी तुम्हाला देव मानलं होतं," आरवने रागाने विचारले.
"देव? आरव, या जगात फक्त पैसा आणि सत्ता हेच देव असतात. तुझे आजोबा आणि इनामदार यांच्यात जेव्हा संघर्ष सुरू होता, तेव्हा मी दोघांच्याही बाजूने खेळत होतो. पण तुझे वडील, सुधीर... ते खूपच हुशार निघाले. त्यांना माझ्या दुहेरी खेळाचा संशय आला होता. त्या रात्री दरीच्या काठावर ते मलाच एक्सपोज करायला आले होते. पण शशिकांत आणि कुलकर्णीच्या नावाखाली मी माझा काटा काढून टाकला," सानप यांनी आपले पाप मान्य केले.
तितक्यात कोपऱ्यातून समीर बाहेर आला. "सर, काम झालं आहे. आरवने लॉकरमधला तो फोटो बाहेर काढला आहे आणि आता तो पुरावा आपल्याकडे आहे."
आरवने समीरकडे पाहिले. "समीर, तू पुन्हा एकदा हे केलंस?"
समीर हसला, पण त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक होती. "आरव, मला सानप यांच्या गँगमध्ये शिरल्याशिवाय सत्य बाहेर काढता आलं नसतं. मी तुला फसवून इथे आणलं कारण सानप यांना वाटलं पाहिजे की मी त्यांच्या बाजूने आहे."
सानप वकिलांचा चेहरा बदलला. "समीर? तू गद्दारी करतोयस?"
समीरने चपळाईने सानप यांच्या हातावर वार केला आणि त्यांच्या हातातील पिस्तूल खाली पडले. "आरव, मितालीला सोडव! मी यांना बघतो!"
आरव धावत गेला आणि त्याने मितालीची बंधनं कापली. मितालीने आरवला घट्ट मिठी मारली. "आरव... त्यांनी मला मारण्याचा प्रयत्न केला नाही, पण ते सांगत होते की त्यांना त्या पाळण्यातील 'दुसरा कप्पा' उघडायचा आहे."
"दुसरा कप्पा?" आरव चक्रावून गेला.
सानप वकिलांनी पुन्हा एकदा पिस्तूल मिळवण्याचा प्रयत्न केला, पण आरवने त्यांना जोरदार ठोसा मारला. पंधरा वर्षांचा साठलेला राग आरवच्या मुठीतून बाहेर पडत होता.
"तुम्ही माझ्या आईचा वनवास घडवलात, माझ्या वडिलांना मारलंत आणि आज माझ्या पत्नीच्या जिवावर उठलात!" आरव सानप यांना मारत होता.
तितक्यात इमारतीच्या बाहेर गाड्यांचा आवाज आला. शशिकांत देशपांडे तिथे पोहोचला होता. सानप आणि शशिकांत यांचे साटेलोटे होते. शशिकांतने आपल्या माणसांसह आत प्रवेश केला.
"आरव, आता खेळ संपला आहे. सानप, बाजूला व्हा. मला हा पाळण्याचा आणि खजिन्याचा विषय आजच कायमचा संपवायचा आहे," शशिकांतने हातात मशीनगन घेतली होती.
आरवने मितालीला आपल्या मागे लपवले. परिस्थिती हाताबाहेर जात होती. समीर आणि आरव कडे फक्त जिद्द होती, पण समोर शस्त्रांनी सज्ज असलेली गँग होती.
अचानक, इमारतीच्या छतावरून काही स्मोक बॉम्ब्स खाली फेकले गेले. सगळीकडे धूर झाला. शशिकांतची माणसं गोंधळली. त्याच वेळी पोलीस फोर्सने आत प्रवेश केला. पण पोलिसांसोबत आणखी एक व्यक्ती होती अन्वी सिंघानिया!
अन्वी जामिनावर बाहेर आली होती, पण ती आरवचा बदला घेण्यासाठी नाही, तर शशिकांतचा सूड घेण्यासाठी आली होती. शशिकांतने अन्वीच्या वडिलांना फसवून त्यांचे साम्राज्य गिळंकृत केले होते, हे तिला तुरुंगात समजले होते.
"शशिकांत काका... तुम्हाला वाटलं होतं तुम्ही सिंघानियांच्या मुलीला संपवू शकाल?" अन्वीने हातात बंदूक घेत गर्जना केली.
पोलिसांनी शशिकांत, सानप वकील आणि त्यांच्या माणसांना घेरले. पंधरा वर्षांपासून लपलेलं सानप यांचं सत्य आज जगासमोर आलं होतं. इन्स्पेक्टरने सानप यांना बेड्या ठोकल्या.
सर्व काही शांत झाल्यावर, अन्वी आरवच्या जवळ आली. "आरव, मला माफ कर. सुडाच्या आगीत मी हे विसरले होते की आपले शत्रू एकच आहेत. सानप यांनीच मला तुझ्या विरोधात भडकवलं होतं."
आरवने अन्वीकडे पाहिले. "धन्यवाद अन्वी. तू वेळेवर आलीस."
"एक गोष्ट अजून बाकी आहे आरव," अन्वीने एक लहानशी जुनी किल्ली आरवच्या हातात दिली. "ही किल्ली माझ्या वडिलांच्या लॉकरमध्ये होती. यावर तुझ्या आईच्या नावाचं अक्षर आहे. कदाचित त्या पाळण्याचा दुसरा कप्पा याच किल्लीने उघडेल."
आरव आणि मिताली घरी परतले. त्यांनी सुलोचनाला सावरले. आरवने त्या पाळण्यापाशी जाऊन ती किल्ली एका छुप्या छिद्रात घातली. पाळण्याचं एक गुप्त दालन उघडलं. आत एक सोन्याचा पदक (Medallion) आणि एक जुनं पत्र होतं.
पत्रात आजोबांनी लिहिलं होतं:
"आरव, जेव्हा तू हे वाचशील तेव्हा कदाचित मी नसेन. हा पाळणा फक्त एक फर्निचर नाही, तर हे देशपांडे घराण्याचं सामर्थ्य आहे. या पदकामध्ये एक अशी मायक्रोचिप आहे, ज्यात आमच्या पिढीने साठवलेली सर्व 'ब्लॅक मनी' आणि गुन्हेगारांची यादी आहे. हे पदक तू सरकारला दे, आणि देशपांडे नावावरचा डाग कायमचा पुसून टाक."
आरवच्या लक्षात आलं की, आजोबांना नेहमीच स्वतःच्या पापांचं प्रायश्चित्त करायचं होतं, पण ते सानप वकिलांमुळे कधीच करू शकले नाहीत.
काही दिवसांनंतर, सानप आणि शशिकांत यांना जन्मठेपेची शिक्षा झाली. आरवने सर्व अवैध संपत्ती सरकारला सुपूर्द केली. 'देशपांडे विला' आता एक अनाथालय बनले होते.
आरव आणि मिताली त्यांच्या बाल्कनीत उभे होते. मितालीने आरवचा हात आपल्या पोटावर ठेवला. "आरव, आता आपले धागे खऱ्या अर्थाने रेशमी झाले आहेत. कोणताही करार नाही, कोणतंही गुपित नाही."
"हो मिताली. आता फक्त आपलं प्रेम आणि आपलं बाळ. नशिबाने आपल्याला एकत्र आणलं, पण आपण आपल्या कर्माने ते नातं टिकवलं," आरवने मितालीच्या कपाळाचे चुंबन घेतले.
परंतु, दुरून एक काळी गाडी त्यांच्या घराकडे येत होती. त्या गाडीत बसलेली व्यक्ती आरव आणि मितालीचा फोटो पाहत होती. तिच्या हातात एक जुना फोटो होता ज्यात ती स्वतः आरवच्या वडिलांसोबत उभी होती.
कोण आहे ही नवीन व्यक्ती? सुधीर देशपांडे यांच्या आयुष्यात आणखी कोणी स्त्री होती का? आरवच्या बाळाच्या जन्माआधी कोणतं नवीन वादळ येणार?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा