डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४३
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४३
महाबळेश्वरच्या त्या भयानक रात्रीनंतर आरव आणि मितालीच्या आयुष्यात सुखाचे वारे वाहू लागले होते. सानप वकील आणि शशिकांत गजाआड गेल्यामुळे बाहेरील शत्रू आता संपले होते. मितालीच्या गरोदरपणाचा सहावा महिना सुरू होता आणि आरव तिची सावली बनून तिची काळजी घेत होता. पण नशिबाचे धागे इतक्या सहज सरळ होत नसतात; ते जितके सुटतात, तितकेच पुन्हा गुंतत जातात.
एका दुपारी आरव ऑफिसमधून घरी आला, तेव्हा त्याला घराबाहेर तीच काळी लक्झरी गाडी उभी असलेली दिसली. गाडीचा चालक पांढऱ्या युनिफॉर्ममध्ये शांतपणे उभा होता. आरवच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली. त्याने घरात प्रवेश केला तेव्हा हॉलमध्ये सुलोचना आणि मिताली एका स्त्रीशी बोलत होत्या.
ती स्त्री साधारण पन्नास वर्षांची असावी, पण तिच्या चेहऱ्यावर एक विलक्षण तेज आणि अधिकार होता. तिचे डोळे सुलोचनासारखेच करारी होते. आरवला पाहताच तिने स्मितहास्य केले, पण तिच्या नजरेत एक प्रकारचे दुःख लपलेले होते.
"आरव... तू आलास?" सुलोचनाचा आवाज थोडा थरथरत होता. "बाळा, भेट यांना. या 'सौदामिनी मोहिते' आहेत. कोल्हापूरच्या राजघराण्याशी संबंधित आहेत आणि... तुझ्या बाबांच्या जुन्या मैत्रिणी."
"मैत्रिणी?" आरवने संशयाने विचारले.
सौदामिनी उभ्या राहिल्या. "आरव, तुझ्या मनात प्रश्न असतीलच. पण मी इथे तुझा काहीही हक्क मागायला किंवा तुझ्या सुखात मिठाचा खडा टाकायला आलेली नाही. मी सुधीरला दिलेला एक शब्द पूर्ण करायला आले आहे."
आरवने सौदामिनींना बसण्याची विनंती केली. सुलोचनाने चहा आणला, पण तिची नजर सौदामिनींवरून हटत नव्हती. जणू तिला काहीतरी माहित होते जे तिने आजवर आरवपासून लपवून ठेवले होते.
"आरव, पंधरा वर्षांपूर्वी तुझ्या बाबांचा मृत्यू झाला, त्याआधी ते दोन महिने कोल्हापूरमध्ये होते. सर्वांना वाटलं की ते व्यवसायासाठी तिथे गेले आहेत, पण ते एका मोठ्या सामाजिक कार्यात गुंतले होते. त्यांनी तिथे एक 'महिला आश्रम' आणि 'बालगृह' सुरू केलं होतं. त्या ट्रस्टची सर्व जबाबदारी त्यांनी माझ्याकडे दिली होती," सौदामिनींनी सांगायला सुरुवात केली.
"पण मग तुम्ही आजवर समोर का आला नाहीत?" मितालीने विचारले.
"कारण सुधीरने मला सांगितलं होतं की, जोपर्यंत आरव स्वतःच्या पायावर उभा राहत नाही आणि जोपर्यंत देशपांडे घराण्यातील शत्रू संपत नाहीत, तोपर्यंत मी समोर येऊ नये. सानप आणि शशिकांत यांच्यामुळे सुधीरला भीती होती की ते लोक या ट्रस्टचा गैरवापर करतील," सौदामिनींनी एक जुनी फाईल आरव समोर ठेवली.
फाईलमध्ये सुधीर देशपांडे यांच्या सहीची काही कागदपत्रे होती. पण त्या कागदपत्रांमध्ये एका व्यक्तीचे नाव वारंवार येत होते'आर्यन मोहिते'.
"हा आर्यन कोण आहे?" आरवने विचारले.
सौदामिनी क्षणभर गप्प झाल्या. त्यांनी सुलोचनाकडे पाहिले आणि मग आरवकडे. "आर्यन हा माझा मुलगा आहे... आणि सुधीरचा मानसपुत्र. सुधीरने त्याला दत्तक घेतले नव्हते, पण त्याचा संपूर्ण सांभाळ आणि शिक्षण सुधीरनेच केले होते. आज आर्यन एक प्रसिद्ध डॉक्टर आहे आणि तो अमेरिकेतून नुकताच परतला आहे."
आरवच्या काळजात धस्स झाले. वडिलांनी त्याच्या व्यतिरिक्त आणखी एका मुलाची जबाबदारी घेतली होती आणि त्याला हे कधीच कळले नाही. सुलोचनाचा चेहरा पडला होता. तिला कदाचित हे आधीच माहित होते.
"आई, तुला बाबांच्या या 'दुसऱ्या जगा'बद्दल माहिती होतं?" आरवने विचारले.
सुलोचनाने मान खाली घातली. "आरव, सुधीर जेव्हा कोल्हापूरला जायचे, तेव्हा ते खूप शांत असायचे. त्यांनी एकदा मला सौदामिनीबद्दल सांगितलं होतं. त्यांनी वचन दिलं होतं की ते कधीच तुला किंवा मला कमी पडू देणार नाहीत, पण सौदामिनी आणि आर्यनला त्यांची गरज आहे. मी एक पत्नी म्हणून तो त्याग स्वीकारला होता."
आरवला आपल्या वडिलांबद्दलचा आदर वाढला, पण मनात एक शंकाही आली. जर आर्यन मानसपुत्र असेल, तर आता तो काय शोधायला आला आहे?
"सौदामिनीजी, आर्यन कुठे आहे?" मितालीने विचारले.
"तो बाहेरच उभा आहे. तो खूप संकोचत होता आत यायला. त्याला वाटतंय की कदाचित तुम्ही लोक त्याला स्वीकारणार नाही," सौदामिनी म्हणाल्या.
सौदामिनींनी खिडकीतून खुणावले आणि एक उंच, रुबाबदार तरुण आत आला. आरव आणि आर्यनचे चेहरे एकमेकांशी अजिबात जुळत नव्हते, पण त्यांच्या डोळ्यांतील तीच 'देशपांडे खानदानी' स्पष्ट दिसत होती. आर्यनने आरवच्या समोर येऊन हात जोडले.
"आरव... मी फक्त वडिलांच्या (सुधीर) समाधीवर फुलं अर्पण करायला आणि तुम्हाला भेटायला आलो होतो. मला मालमत्तेत किंवा तुमच्या आयुष्यात कोणताही वाटा नकोय," आर्यनचा आवाज नम्र होता.
सर्व काही सुरळीत वाटत असतानाच, घराबाहेर पोलिसांची गाडी थांबली. या वेळी इन्स्पेक्टर एकट्या नव्हत्या, त्यांच्यासोबत जहागीरदारांचे वकील होते.
"आरव देशपांडे, आम्हाला तक्रार मिळाली आहे की सुधीर देशपांडे यांनी कोल्हापूरमधील ट्रस्टसाठी जो पैसा वापरला होता, तो देशपांडे कंस्ट्रक्शन्सचा 'अनधिकृत' पैसा होता. आणि त्या ट्रस्टच्या जमिनीवर जहागीरदारांचा कायदेशीर दावा आहे," वकिलांनी बॉम्ब टाकला.
जहागीरदार तुरुंगात असूनही त्यांनी बाहेरून आपली जाळी विणली होती. त्यांना माहित होते की आरव आता सुखात आहे, म्हणून त्यांनी कोल्हापूरचे हे जुने प्रकरण उकरून काढले होते.
"हे अशक्य आहे! बाबांनी प्रामाणिक कष्टाचा पैसा वापरला होता," आरव ओरडला.
"ते आता कोर्टात सिद्ध होईल. आणि तोपर्यंत, आर्यन मोहिते आणि सौदामिनी मोहिते यांना या घोटाळ्याचे भागीदार म्हणून चौकशीसाठी आमच्यासोबत यावं लागेल," इन्स्पेक्टरने सांगितले.
आरव चकित झाला. त्याला समजले की आर्यनला संकटात टाकून जहागीरदार त्याला ब्लॅकमेल करण्याचा प्रयत्न करत आहेत. ज्या भावाला (जरी तो मानसपुत्र असला तरी) त्याने नुकतेच पाहिले होते, त्याला तो असा संकटात सोडू शकत नव्हता.
मिताली पुढे आली. तिने ती सौदामिनींनी आणलेली फाईल पुन्हा एकदा तपासली. तिची नजर एका जुन्या रसीदवर पडली.
"थांबा इन्स्पेक्टर!" मिताली ओरडली. "हा पैसा देशपांडे कंस्ट्रक्शन्सचा नाहीये. हे बघा, सुधीर बाबांनी त्यांच्या वैयक्तिक आयुष्यातील त्यांच्या आईकडून मिळालेले दागिने विकून हा पैसा उभा केला होता. ही बघा सराफाची जुनी पावती. आणि यावर आजोबांची (दादासाहेबांची) संमतीची स्वाक्षरी सुद्धा आहे!"
सानप वकिलांनी हे कागदपत्र मुद्दाम लपवून ठेवले होते, जे सौदामिनींनी जपून ठेवले होते. जहागीरदारांचा दावा पुन्हा एकदा कमकुवत झाला.
पोलीस आणि वकील निघून गेले. आर्यनने मितालीकडे कृतज्ञतेने पाहिले. "धन्यवाद वहिनी. तुम्ही आज आम्हाला वाचवलं."
आरवने आर्यनच्या खांद्यावर हात ठेवला. "आर्यन, तू मानसपुत्र असशील किंवा कायदेशीररीत्या काहीही असशील, पण माझ्या बाबांनी तुला मोठं केलंय, याचा अर्थ तू माझा मोठा भाऊच आहेस. इथून पुढे तू आणि आई (सौदामिनी) या घराचा हिस्सा आहात."
सुलोचनानेही सौदामिनींना मिठी मारली. दोन स्त्रियांनी एकाच माणसावर प्रेम केले होते, पण त्यांच्यात मत्सर नव्हता, तर एक अथांग आदर होता.
रात्री आरव आणि मिताली गॅलरीत उभे होते.
"आरव, आज खऱ्या अर्थाने बाबांच्या आत्म्याला शांती मिळाली असेल. त्यांचे सर्व धागे आता सुटले आहेत," मिताली म्हणाली.
"हो मिताली. पण आर्यनच्या येण्याने मला एक गोष्ट जाणवली. बाबांनी किती मोठं मन ठेवून हे सर्व निभावलं असेल. आता आपली जबाबदारी आहे की हे कुटुंब असंच एकत्र ठेवणे," आरवने मितालीचा हात हातात घेतला.
पण, त्याच वेळी आरवच्या मोबाईलवर एक अनामिक व्हिडिओ मेसेज आला. व्हिडिओमध्ये अन्वी सिंघानिया तुरुंगातील कपड्यांमध्ये बसली होती आणि तिच्या मागे एक भिंत होती ज्यावर आरव, मिताली आणि आता आर्यनचा फोटो लावला होता.
व्हिडिओमध्ये अन्वी फक्त इतकंच म्हणाली: "आरव... दुसरं मूल आणि दुसरा भाऊ... खेळ आता अधिक रंजक होणार आहे. माझ्या सुटकेची तयारी सुरू झाली आहे."
आरवचे हात थरथरू लागले. अन्वी परत येणार होती आणि या वेळी ती आरवच्या संपूर्ण कुटुंबाला, विशेषतः मितालीच्या बाळाला आणि नवीन आलेल्या आर्यनला टार्गेट करणार होती.
अन्वी तुरुंगातून कशी सुटणार? आर्यनकडे असं कोणतं गुपित आहे जे आरवला माहित नाही? आणि नशिबाचे धागे आता कोणत्या टोकाच्या संघर्षाकडे वळणार?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा