डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४४
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४४
अन्वी सिंघानियाचा तो व्हिडिओ मेसेज आरवच्या डोक्यात एखाद्या वादळासारखा फिरत होता. त्याने स्वतःला सावरण्याचा प्रयत्न केला, पण आर्यनच्या येण्याने आणि अन्वीच्या धमकीने त्याच्या सुखाच्या स्वप्नांना पुन्हा एकदा काळोखी ग्रहण लागले होते. आरवने तो व्हिडिओ मितालीला दाखवला नाही, कारण तिला या स्थितीत कोणताही मानसिक ताण देणे त्याला योग्य वाटत नव्हते. पण मितालीची नजर तीक्ष्ण होती; तिला आरवच्या चेहऱ्यावरील बदललेली रेष अन् रेष समजत होती.
"आरव, तुम्ही काहीतरी लपवताय," मितालीने रात्री जेवण झाल्यावर आरवला बाल्कनीत गाठले. "अन्वीचा मेसेज आलाय ना?"
आरवने एक दीर्घ श्वास सोडला आणि तिला तो व्हिडिओ दाखवला. "ती पुन्हा येतेय मिताली. आणि या वेळी तिचा रोख फक्त माझ्यावर नाही, तर आपल्या संपूर्ण कुटुंबावर आहे. आर्यनच्या येण्याची बातमी तिला तुरुंगात कशी मिळाली, हेच मला समजत नाहीये."
"याचा अर्थ घरामध्ये किंवा आपल्या जवळच्या वर्तुळात अजूनही कोणीतरी तिचा खबऱ्या आहे," मितालीने गंभीरपणे विचारले.
पुढील काही दिवस 'देशपांडे निवास' मध्ये आर्यन आणि सौदामिनी यांचे वास्तव्य होते. आर्यन डॉक्टर असल्यामुळे त्याने मितालीच्या तब्येतीची सर्व जबाबदारी स्वतःकडे घेतली होती. आरवच्या मनात आर्यनबद्दल आदर होता, पण एक सूक्ष्म संशयही डोकावू लागला होता.
एके दिवशी दुपारी, आरव ऑफिसमधून लवकर घरी आला तेव्हा त्याला आर्यन लायब्ररीमध्ये काही जुन्या फाईल्स तपासताना दिसला. त्या फाईल्स वडिलांच्या वैयक्तिक डायरीच्या आणि मालमत्तेच्या होत्या.
"आर्यन? तू इथे काय करतोयस?" आरवने विचारले.
आर्यन थोडा दचकला, पण त्याने लगेच स्वतःला सावरले. "अरे आरव, काही नाही. मी बाबांच्या (सुधीर) कोल्हापूरच्या ट्रस्टबद्दल काही जुनी माहिती शोधत होतो. मला वाटतंय तिथे काही तांत्रिक घोळ आहेत जे भविष्यात तुला त्रास देऊ शकतात."
आरवला त्याचे उत्तर पटले, पण आर्यनच्या डोळ्यांत एक प्रकारची अस्वस्थता होती. आरवने दीपकला आर्यनच्या बॅकग्राउंडबद्दल अधिक सखोल चौकशी करायला सांगितली.
दुसऱ्या दिवशी बातमी आली अन्वी सिंघानिया जामिनावर बाहेर आली होती. तांत्रिक त्रुटी आणि पुराव्यांच्या अभावाचा फायदा घेत तिच्या वकिलांनी तिला बाहेर काढले होते. अन्वी बाहेर येताच तिने पहिली गोष्ट केली ती म्हणजे आरवच्या 'S.D. Innovations' मधील काही महत्त्वाच्या गुंतवणूकदारांना (Investors) आपल्या बाजूला ओढले.
"आरव सर, आपले तीन मोठे प्रोजेक्ट्स धोक्यात आले आहेत. गुंतवणूकदारांनी त्यांचे पैसे काढण्याची नोटीस पाठवली आहे," ऑफिसमध्ये पोहोचताच पीएने आरवला ही बातमी दिली.
आरवने अन्वीला फोन लावला.
"कसं वाटतंय आरव? पराभवाचा हा वास खूप जुना आहे ना?" अन्वीचा आवाज विजयाच्या उन्मादाने भरलेला होता.
"अन्वी, तुला काय हवंय? तू पुन्हा एकदा तेच खेळ खेळतेयस," आरव म्हणाला.
"मला तो 'खजिना' हवाय जो तुझ्या वडिलांनी कोल्हापूरच्या ट्रस्टमध्ये लपवला आहे. तुला वाटतंय आर्यन तिथे फक्त समाजसेवा करायला आलाय? आरव, आर्यन हा माझा मोहरा आहे. त्याला मीच तुझ्याकडे पाठवलं आहे," अन्वीने हसून फोन ठेवला.
आरवच्या पायाखालची जमीन सरकली. आर्यन अन्वीचा माणूस आहे? हे शक्यच नव्हतं.
आरव घरी धावत निघाला, पण वाटेत त्याची गाडी ट्रॅफिकमध्ये अडकली. त्याने मितालीला फोन केला, पण तिचा फोन 'नो रिस्पॉन्स' देत होता.
घरात मिताली एकटीच होती. सुलोचना आणि सौदामिनी मंदिरात गेल्या होत्या. आर्यन आपल्या खोलीत काहीतरी काम करत होता. अचानक मितालीला चक्कर आल्यासारखे झाले. तिने पाणी पिण्यासाठी किचनमध्ये जाण्याचा प्रयत्न केला, पण तिचे पाय थरथरू लागले.
तिला जाणीव झाली की तिच्या रसात किंवा फळात काहीतरी मिसळले गेले होते. ती जमिनीवर कोसळली.
"आर्यन... आर्यन!" तिने मोठ्याने साद घातली.
आर्यन धावत बाहेर आला. पण त्याच्या हातात पाणी किंवा औषध नव्हते, तर एक सिरींज (Injection) होती.
"काय झालं वहिनी? त्रास होतोय? घाबरू नका, मी तुम्हाला एक औषध देतो, ज्यामुळे सर्व वेदना थांबतील," आर्यनचे डोळे आता थंड आणि निर्विकार झाले होते.
"आर्यन... तू... तू हे काय करतोयस?" मितालीने हताशपणे विचारले.
"वहिनी, आरवने माझ्या आईला (सौदामिनी) पंधरा वर्ष एका सावलीत जगवलं. माझ्या हक्काचं नाव आणि प्रतिष्ठा मला कधीच मिळाली नाही. अन्वीने मला वचन दिलंय की जर मी तिला तो खजिना मिळवून दिला, तर ती मला 'देशपांडे' साम्राज्याचा नवा मालक बनवेल," आर्यनने इंजेक्शन मितालीच्या हाताजवळ नेले.
आरवने घराचे दार जोरात उघडले आणि आत धाव घेतली. हॉलमध्ये मिताली जमिनीवर पडली होती आणि आर्यन तिच्यावर झुकला होता.
"आर्यन! थांब!" आरवने आर्यनला जोरात बाजूला ढकलले.
दोघांमध्ये हाणामारी सुरू झाली. आरवचा राग शिगेला पोहोचला होता. "मी तुला माझा मोठा भाऊ मानलं होतं! आणि तू माझ्या बायकोला आणि मुलाला मारायला निघाला होतास?"
"भाऊ? कोणता भाऊ आरव? तू फक्त एका करारावर जगणारा माणूस आहेस. मला बाबांच्या रक्ताचा हिस्सा हवाय!" आर्यन ओरडला.
तितक्यात सुलोचना आणि सौदामिनी घरात शिरल्या. सौदामिनीने हे दृश्य पाहिले आणि तिने आर्यनच्या जोरात गालावर चपराक मारली.
"आर्यन! तू हे काय करतोयस? सुधीरने तुला या संस्कारांसाठी मोठं केलं नव्हतं!" सौदामिनी रडू लागली.
"आई, तुला माहिती नाहीये, अन्वीने मला काय सांगितलंय..." आर्यन अडखळला.
आरवने मितालीला सावरले आणि तिला सोफ्यावर बसवले. नशीबाने औषध तिच्या रक्तात शिरले नव्हते. आरवने त्या जुन्या पाळण्यापाशी जाऊन त्यातील तो 'कलश' काढला जो त्यांना शनिवारवाड्याच्या भुयारात मिळाला होता.
"आर्यन, तुला वाटतंय बाबांनी तुला काहीच दिलं नाही? हा कलश बघ. यात खजिना नाही, तर यात एक अशी वसीयत (Will) आहे जी बाबांनी कोल्हापूरला जाण्यापूर्वी तयार केली होती," आरवने त्या कलशातील एक जुना कागद काढला जो त्याने आतापर्यंत कोणालाच दाखवला नव्हता.
त्या कागदावर सुधीर देशपांडे यांनी लिहिले होते: "माझ्या निधनानंतर, माझ्या सर्व वैयक्तिक संपत्तीचा ७०% हिस्सा आर्यन मोहिते याच्या नावे असेल, कारण त्याने मला त्या काळात साथ दिली जेव्हा मी एकाकी होतो. उरलेला ३०% हिस्सा आरवसाठी असेल, कारण आरव स्वतःच्या पायावर उभं राहण्याची क्षमता ठेवतो."
आर्यन हा कागद वाचून सुन्न झाला. त्याच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले. "बाबांनी... बाबांनी मला इतकं काही दिलं होतं? आणि मी... मी अन्वीच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवला?"
आरवने आर्यनला मिठी मारली. "आर्यन, अन्वीला फक्त आपल्याला आपसात भांडवून संपवायचं होतं. तिला त्या मालमत्तेची हाव होती. पण आता आपण एकत्र आहोत."
आरवने लगेच पोलिसांना आणि मीडियाला बोलावले. त्याने अन्वीने दिलेला तो रेकॉर्ड केलेला फोन कॉल आणि आर्यनने दिलेला अन्वीच्या व्यवहारांचा पुरावा सादर केला. अन्वीने केलेला जामिनाचा दुरुपयोग सिद्ध झाला आणि पोलिसांनी पुन्हा एकदा तिला ताब्यात घेण्याची प्रक्रिया सुरू केली.
पण अन्वी सिंघानिया जाता जाता एक भयानक इशारा देऊन गेली. "आरव, तू आज जिंकला असशील... पण नशिबाचे धागे अजूनही एका अशा रहस्यात अडकले आहेत जे तुझ्या आईला, सुलोचनाला माहित आहे. तुझ्या वडिलांचा मृत्यू अपघात नव्हता, हत्त्या नव्हती... तर ते एक 'बलिदान' होतं. विचार कर, सुधीरने स्वतःहून त्या रात्री गाडी का चालवली?"
आरव आणि मिताली सुलोचनाकडे पाहू लागले. सुलोचनाचा चेहरा पुन्हा एकदा पांढरा पडला होता.
सुधीर देशपांडे यांनी स्वतःचा जीव का दिला? सुलोचनाने आजवर कोणती गोष्ट लपवून ठेवली आहे? आणि अन्वीच्या या 'बलिदान' शब्दाचा अर्थ काय?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा