डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४६
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४६
हॉस्पिटलच्या त्या पांढऱ्याशुभ्र खोलीत एक वेगळीच ऊब जाणवत होती. मितालीच्या कुशीत विसावलेला तो छोटा जीव देशपांडे घराण्याचा वारस म्हणून नाही, तर आरव आणि मितालीच्या संघर्षाचं फळ म्हणून जन्माला आला होता. आरवने त्या चिमुकल्याचे हात हातात घेतले. किती मऊ, किती नाजूक! ज्या मुलाला वाचवण्यासाठी सुधीर देशपांडे यांनी स्वतःचं बलिदान दिलं, आज त्याच मुलाचा वंश पुढे चालला होता.
"आरव, बघा ना... याचे डोळे अगदी तुमच्यासारखे आहेत," मिताली थकलेल्या पण आनंदी आवाजात म्हणाली.
आरवने तिच्या कपाळाचे चुंबन घेतले. "आणि जिद्द तुझ्यासारखी असणार आहे, मिताली. आपण याचं नाव 'आर्यन सुधीर देशपांडे' ठेवलंय, हे बाबांना आणि आर्यनला (मोहिते) दिलेली सर्वात मोठी भेट असेल."
बाहेर हॉलमध्ये सुलोचना आणि आर्यन मोहिते पेढे वाटत होते. आर्यन मोहितेच्या डोळ्यात आज एक वेगळंच समाधान होतं. त्याला त्याचं कुटुंब मिळालं होतं. पण या सुखाच्या वातावरणातही आरवच्या मनात मघाशी पार्किंगमध्ये पाहिलेल्या त्या काळ्या जॅकेटवाल्या माणसाचा विचार घोळत होता.
आरवने खोलीतून बाहेर पडत दीपकला फोन लावला. "दीपक, हॉस्पिटलच्या पार्किंगमधील मागील एक तासाचे सीसीटीव्ही फुटेज चेक कर. एक काळ्या जॅकेटमधील माणूस तिथे फोटो काढत होता. त्याच्या हातात एक विशिष्ट प्रकारचं चंदेरी घड्याळ होतं."
दहा मिनिटांत दीपकचा परत फोन आला. "सर, तुम्ही म्हणताय तो माणूस फुटेजमध्ये दिसतोय. पण आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, तो कोणा एका गाडीतून आला नव्हता. तो थेट हॉस्पिटलच्या मागच्या भिंतीवरून उडी मारून आला होता. आणि सर... तो जो कॅमेरा वापरत होता, तो साधा कॅमेरा नाहीये. तो लांब पल्ल्याचा स्नायपर लेन्स (Sniper Lens) असलेला कॅमेरा आहे."
आरवचे पाय जमिनीला खिळले. "मंजे तो फोटो नाही, तर निशाणा साधत होता?"
"कदाचित सर. पण त्याने गोळी झाडली नाही. तो फक्त रेकी (Recce) करत होता. सर, तुम्ही सावध राहा. मी पोलिसांना कळवलं आहे," दीपकने इशारा दिला.
आरवने आर्यन मोहितेंना बाजूला घेतले. "आर्यन, मला वाटतंय अन्वीने तुरुंगातून काहीतरी मोठी हालचाल केली आहे. शशिकांत तर तुरुंगात आहे, पण त्याचा उजवा हात, जो पंधरा वर्षांपूर्वी गायब झाला होता, तो परत आल्याची शक्यता आहे."
"कोण?" आर्यनने विचारले.
" 'राघव'! बाबांच्या अपघाताच्या रात्री जो माणूस सानप यांच्यासाठी फिल्डिंग लावून बसला होता, तो कधीच पकडला गेला नव्हता. आजोबांनी त्याला खूप पैसे देऊन देशाबाहेर पाठवलं होतं असं मला वाटलं होतं, पण तो परत आला असावा," आरवने आपले संशय व्यक्त केले.
आरवने हॉस्पिटलची सुरक्षा वाढवली. त्याने स्वतः शस्त्र परवाना घेतलेला असल्याने आपली रिव्हॉल्व्हर जवळ ठेवली. रात्रीचे दोन वाजले होते. मिताली आणि बाळ शांत झोपले होते. आरव खुर्चीवर बसून डोळे मिटून होता, पण त्याचे कान प्रत्येक आवाजाकडे लक्ष देऊन होते.
अचानक, खिडकीच्या काचेवर काहीतरी आदळल्याचा आवाज झाला. आरवने लगेच रिव्हॉल्व्हर काढली आणि खिडकीकडे धावला. बाहेर कोणीही नव्हते, पण काचेवर एक लाल रंगाचा 'लेझर डॉट' चमकत होता. तो डॉट थेट पाळण्याकडे सरकत होता.
"मिताली! खाली वाक!" आरव ओरडला.
त्याने झडप मारून पाळणा बाजूला घेतला आणि मितालीला बेडवरून खाली ओढले. त्याच क्षणी एक सायलेंसर लावलेली गोळी खिडकीची काच फोडून भिंतीत घुसली.
हॉस्पिटलमध्ये एकच गोंधळ उडाला. आर्यन आणि गार्ड्स धावत आले. आरवने खिडकीतून बाहेर पाहिले, तर समोरच्या इमारतीच्या गच्चीवर एक सावली वेगाने पळताना दिसली.
"आर्यन, तू इथेच थांब! मिताली आणि बाळाला सोडून कुठेही जाऊ नकोस," आरवने आदेश दिला आणि तो त्या इमारतीच्या दिशेने धावला.
आरवच्या अंगात आता वडिलांचं रक्त सळसळत होतं. पंधरा वर्षांपूर्वी त्याने आपल्या वडिलांना गमावलं होतं, पण आज तो आपल्या मुलाला गमावू इच्छित नव्हता. तो समोरच्या इमारतीच्या गच्चीवर पोहोचला. तिथे तोच काळ्या जॅकेटमधील माणूस उभा होता. त्याने मास्क घातला होता, पण त्याच्या हातातील ते चंदेरी घड्याळ चमकत होतं.
"राघव! थांब!" आरवने ओरडून सांगितले.
राघव वळला. त्याने हातातली स्नायपर रायफल खाली ठेवली आणि एक धारदार चाकू काढला. "आरव देशपांडे... तुझ्या बापाने मला खूप त्रास दिला होता. त्याला मारून माझं मन भरलं नाही. आज तुझा वंश संपवून मी माझा सूड पूर्ण करेन."
दोघांमध्ये तुंबळ हाणामारी सुरू झाली. राघव अनुभवी होता, पण आरवच्या मागे कुटुंबाच्या रक्षणाचं बळ होतं. झटापटीत आरवचा हात कापला गेला, पण त्याने राघवला जोरदार धडक दिली. राघव गच्चीच्या टोकावर पोहोचला.
"सांग! तुला कोणी पाठवलंय? अन्वीने?" आरवने विचारले.
"अन्वी? ती तर फक्त एक मोहरा आहे. खरा खेळाडू तर अजूनही 'बाहेर' आहे," राघव हसला आणि त्याने गच्चीवरून खाली उडी मारली.
आरव धावत खाली गेला, पण राघव तिथे नव्हता. तिथे फक्त रक्ताचे काही थेंब आणि एक लहानसा जुना 'पेन' पडलेला होता. आरवने तो पेन उचलला. तो साधा पेन नव्हता, त्यावर सुधीर देशपांडे यांची सही होती.
सकाळी पोलीस आले. तपासात समजले की राघव हा खरोखरच सानप यांचा हस्तक होता. पण सर्वात मोठी बातमी वेगळीच होती.
"आरव सर, एक धक्कादायक बातमी आहे. विक्रम सिंघानिया तुरुंगातून पळाला आहे," इन्स्पेक्टरने सांगितले. "त्याला एका हॉस्पिटलमध्ये उपचारासाठी नेलं असताना त्याने पोलिसांवर हल्ला केला आणि तो फरार झाला. राघव आणि विक्रम आता एकत्र आले आहेत."
आरव सुन्न झाला. विक्रम सिंघानिया बाहेर असणे म्हणजे मिताली आणि बाळासाठी सर्वात मोठा धोका होता. विक्रमला 'खजिना' नको होता, त्याला फक्त आरवचा नाश हवा होता.
घरी परतल्यावर सुलोचनाने एक निर्णय घेतला. "आरव, जोपर्यंत हे शत्रू बाहेर आहेत, तोपर्यंत आपण इथे सुरक्षित नाही. आपण आपल्या त्या जुन्या वाड्यावर जाऊया, साताऱ्यात. तिथे तटबंदी मजबूत आहे आणि मारुती काकांचे लोक आपल्याला तिथे मदत करतील."
"आई, पण तिथेही धोका असू शकतो," मिताली म्हणाली.
"नाही मिताली. त्या वाड्याखाली एक अशी जागा आहे जी फक्त मला आणि तुझ्या बाबांना माहित होती. तिथे कोणीही पोहोचू शकणार नाही," सुलोचनाने सांगितले.
आरव, मिताली, बाळ, सुलोचना आणि आर्यन मोहिते साताऱ्याच्या वाड्याकडे निघाले. वाड्याच्या गेटवर मारुती काकांनी त्यांचे स्वागत केले. पण आरवच्या मनात एक शंका आली. त्याने गाडीतून उतरताना पाहिले की वाड्याच्या आसपास काही नवीन लोक कामाला लागले होते.
"मारुती काका, हे लोक कोण आहेत?" आरवने विचारले.
"आरव बाबा, हे गावकरी आहेत. वाड्याच्या डागडुजीसाठी लावले आहेत," काकांनी सांगितले.
पण आरवच्या तीक्ष्ण नजरेने टिपले की, एका कामगाराच्या मनगटावर तेच चंदेरी घड्याळ होते जे राघवच्या हातात होते.
आरवने काही न बोलता मितालीला आत नेले. त्याला समजले की शत्रू त्यांच्या मागे मागे वाड्यापर्यंत पोहोचला आहे. आणि कदाचित वाड्याच्या आतलीच कोणीतरी व्यक्ती त्यांना माहिती पुरवत आहे.
कोण आहे तो फितूर? मारुती काकांवर विश्वास ठेवता येईल का? विक्रम सिंघानिया वाड्यावर कधी हल्ला करणार? आणि आरव आपल्या लहान बाळाला या रक्ताळलेल्या खेळापासून कसं वाचवणार?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा