Login

नशिबाचे धागे भाग -४७

नशिबाचे धागे
डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४७

साताऱ्याचा हा जुना वाडा, जो कधीकाळी देशपांडे आणि इनामदारांच्या वैभवाचा साक्षीदार होता, आज एका भीतीच्या सावटाखाली उभा होता. तटबंदी मजबूत असली, तरी शत्रू आता तटबंदीच्या बाहेर नाही, तर काळोखात मिसळून आतच वावरत होता. आरवने त्या कामगाराच्या मनगटावरील ते चंदेरी घड्याळ पाहिल्यापासून त्याचे मन स्थिर नव्हते. तो कामगार वाड्याच्या बागेत झाडांना पाणी घालत होता, पण त्याचे लक्ष मात्र मितालीच्या खोलीकडे होते.

"आरव, तुम्ही इतके अस्वस्थ का आहात?" मितालीने आपल्या लहानग्या सुधीरला थोपटत विचारले.

"मिताली, या वाड्याच्या भिंतींना सुद्धा कान आहेत असं मला वाटतंय. विक्रम सिंघानिया इतक्या सहजासहजी आपल्याला इथे येऊ देणार नाही. आणि सर्वात धक्कादायक गोष्ट म्हणजे, त्याला आपल्या प्रत्येक हालचालीची खबर वेळेवर मिळतेय," आरवने खिडकीतून बाहेर पाहत उत्तर दिले.

आरवने ठरवले की तो आता कोणावरही उघडपणे अविश्वास दाखवणार नाही, तर तो स्वतः एक जाळे रचेल. त्याने आर्यन मोहितेंना आपल्या खोलीत बोलावले.

"आर्यन, मला तुझी मदत हवी आहे. आपल्यात एक फितूर आहे आणि मला त्याला उघडं पाडायचं आहे. मी आज रात्री एक खोटी बातमी पसरवणार आहे की, आपण खजिन्याचे काही महत्त्वाचे दस्तऐवज वाड्याच्या मागच्या पडक्या मंदिरात हलवणार आहोत. आपण बघूया ही बातमी कोणापर्यंत पोहोचते," आरवने आपला प्लॅन सांगितला.

आर्यनने संमती दर्शवली. "आरव, मला मारुती काकांवर संशय घ्यायला आवडणार नाही, पण ते जुने झाले आहेत. कदाचित कोणाकडून तरी ते फसवले गेले असावेत."

रात्रीचे दोन वाजले होते. आरवने मुद्दाम लायब्ररीचा दिवा सुरू ठेवला होता. त्याने एक रिकामी बॅग घेतली आणि ती घेऊन तो मागच्या दाराने गुपचूप जुन्या मंदिराच्या दिशेने निघाला. अंधारात लपून बसलेला एक माणूस हे सर्व पाहत होता. आरव मंदिरात शिरला आणि त्याने ती बॅग एका मूर्तीच्या मागे ठेवली आणि तो बाहेर आला.

काही वेळाने, एक आकृती सावलीतून बाहेर आली. तिने तोंडाला रुमाल बांधला होता. त्या व्यक्तीने मंदिरात शिरून ती बॅग उचलली. पण ती व्यक्ती बॅग घेऊन बाहेर पडणार इतक्यात आरवने टॉर्चचा प्रकाश तिच्या चेहऱ्यावर टाकला.

"थांब! कुठे चालला आहेस हा 'खजिना' घेऊन?" आरव गर्जला.

ती व्यक्ती दचकली. तिने तोंडावरचा रुमाल काढला. आरवचे डोळे विस्फारले. तो तो कामगार नव्हता, तर मारुती काकांचा मुलगा, गजानन होता!

"गजानन? तू? तू का करतोयस हे?" आरवने रागाने विचारले.

गजानन रडू लागला. "आरव बाबा, मला माफ करा. विक्रम सिंघानियाने माझ्या मुलाला पळवून नेलं आहे. त्याने सांगितलं की जर मी तुमच्या हालचालींची माहिती दिली नाही, तर तो माझ्या मुलाला मारून टाकेल. ते चंदेरी घड्याळ त्यानेच मला दिलं होतं, जेणेकरून त्याचे माणसं मला ओळखू शकतील."

आरवचा राग निवाळला. त्याला जाणीव झाली की विक्रम लोकांच्या हतबलतेचा फायदा घेत आहे. "गजानन, तू मला हे आधी का सांगितलं नाहीस? आपण तुच्या मुलाला वाचवू शकलो असतो."

"तो माणूस खूप भयानक आहे बाबा. त्याने वाड्याच्या नकाशाची पूर्ण माहिती मिळवली आहे. तो आज रात्रीच वाड्यावर हल्ला करणार आहे," गजाननाने धक्कादायक माहिती दिली.

आरवने गजाननाला सुरक्षित ठिकाणी पाठवले आणि त्याने तातडीने आर्यन, सुलोचना आणि मितालीला एकत्र केले.

"आपल्याकडे वेळ कमी आहे. विक्रम इथे पोहोचणार आहे. पण आपण त्याला सरळ मार्गाने येऊ देणार नाही. आपण वाड्याला एक 'मृत्यूचा सापळा' (Death Trap) बनवणार आहोत," आरवने जुन्या काळातल्या वाड्याच्या काही गुप्त यंत्रणांबद्दल माहिती द्यायला सुरुवात केली.

सुलोचनाने आरवला त्या तळघराची गुरुकिल्ली दिली. "बाळा, या तळघरातून एक रस्ता थेट गावाबाहेरच्या पोलीस चौकीजवळ निघतो. मिताली आणि बाळाला घेऊन मी तिथून जाईन. तू आणि आर्यन इथे थांबा."

"नाही आई, मी आरवला सोडून जाणार नाही," मिताली ठामपणे म्हणाली.

"मिताली, बाळासाठी तुला जावंच लागेल. जर विक्रमला कळलं की तू इथे नाहीयेस, तर त्याचा अर्धा आत्मविश्वास तिथेच खचेल," आरवने तिची समजूत घातली.

रात्री तीन वाजता वाड्याच्या मुख्य दरवाजावर जोरात प्रहार झाला. विक्रम सिंघानिया आपल्या सशस्त्र टोळीसह आणि राघवसोबत वाड्यात शिरला. वाडा पूर्णपणे शांत होता, जणू तिथे कोणीच नाही.

"आरव! बाहेर ये! आज तुझे सर्व धागे मी कायमचे तोडून टाकणार आहे!" विक्रम ओरडला.

ते जसे हॉलमध्ये पोहोचले, अचानक वरतून एक मोठे जाळे त्यांच्यावर पडले. आरव आणि आर्यनने गॅलरीतून गोळीबार सुरू केला. विक्रमचे दोन माणसे तिथेच कोसळली.

"राघव! आरवला पकड!" विक्रम गर्जला.

राघव चपळाईने वरच्या मजल्याकडे धावला. आरव आणि राघवमध्ये पुन्हा एकदा समोरासमोर लढत सुरू झाली. वाड्याच्या जुन्या खांबांना आणि भिंतींना पुन्हा एकदा रक्ताचा स्पर्श झाला. झटापटीत आरवच्या हाताला जखम झाली, पण त्याने राघवला एका गुप्त खिडकीतून खाली ढकलले, जिथे खाली खोल विहीर होती.

विक्रम हॉलमध्ये एकटा उरला होता. त्याने खिशातून एक रिमोट काढला. "आरव, तुला वाटतं तू जिंकलास? मी या वाड्याच्या चारही कोपऱ्यात सुरुंग लावले आहेत. जर तू बाहेर आला नाहीस, तर तुझी आई आणि तुझी बायको या ढिगाऱ्याखाली गाडली जातील."

आरव खाली आला. "विक्रम, ते आधीच इथून निघून गेले आहेत. तू आता एकटा आहेस."

विक्रम हसला. "खरंच? मग त्या गॅलरीकडे बघ."

आरवने वर पाहिले. तिथे विक्रमच्या एका माणसाने सुलोचनाला पकडून ठेवले होते. सुलोचना आणि मिताली तळघराच्या मार्गाने जात असताना विक्रमच्या एका माणसाने त्यांना गाठले होते.

"आता सांग आरव, काय करणार? हा रिमोट दाबला की सगळं संपेल. मला तो खजिना हवाय जो तुझ्या आईला माहित आहे," विक्रमने अट घातली.

आरव शांत उभा होता. पण त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक होती. "विक्रम, तू एक गोष्ट विसरला आहेस. हा वाडा आमचा आहे. आणि या वाड्याच्या भिंती कोणाला वाचवायचं आणि कोणाला मारायचं हे चांगलं जाणतात."

आरवने भिंतीवर असलेल्या एका जुन्या लाकडी कळ (Lever) कडे झेप घेतली आणि ती जोरात ओढली.

कळ ओढताच, विक्रम जिथे उभा होता, तिथली जमीन अचानक खाली सरकली. विक्रम एका तळघरात पडला, पण तो रिमोट त्याच्या हातातून निसटला नाही. तो रिमोट दाबणार इतक्यात, वरून पाण्याचा एक प्रचंड लोंढा त्या तळघरात शिरला. वाड्याच्या जुन्या छतावरील जलसंचय यंत्रणा आरवने कार्यान्वित केली होती.

रिमोट ओला झाला आणि निकामी झाला.

वरच्या गॅलरीत आर्यन मोहितेने त्या गुंडावर झडप घातली आणि सुलोचनाची सुटका केली. पोलीस फोर्स, ज्यांना दीपकने वेळेवर साताऱ्यात आणले होते, ते वाड्यात शिरले.

विक्रमला पाण्याने भरलेल्या त्या तळघरातून ओढत बाहेर काढले गेले. तो आता पूर्णपणे हरला होता.

सकाळ झाली होती. विक्रम सिंघानिया आणि त्याच्या उरल्यासुरल्या गँगला पोलिसांनी बेड्या ठोकल्या होत्या. साताऱ्याच्या त्या वाड्याने पुन्हा एकदा सत्याचा विजय पाहिला होता.

आरवने मितालीला आणि बाळाला जवळ घेतले. सुलोचनाच्या डोळ्यात समाधान होते.

"आरव, आता खऱ्या अर्थाने आपण मुक्त झालो आहोत. 'नशिबाचे धागे' आता कोणालाच त्रास देणार नाहीत," सुलोचना म्हणाली.

आरवने वाड्याच्या त्या जुन्या दरवाजाकडे पाहिले. "हो आई, पण या वाड्याने आपल्याला खूप काही दिलंय. मी ठरवलंय की या वाड्याचं रूपांतर आपण एका भव्य 'आर्किटेक्चरल म्युझियम' आणि अनाथालयात करूया. हा वारसा फक्त देशपांड्यांचा नाही, तर तो सर्वांचा असेल."

सर्व काही निस्तरले असे वाटत असतानाच, आरवला मारुती काकांनी एक जुना लिफाफा दिला. "आरव बाबा, हा लिफाफा तुमच्या वडिलांनी (सुधीर) माझ्याकडे दिला होता. त्यांनी सांगितलं होतं की ज्या दिवशी सर्व शत्रूंचा नाश होईल, त्याच दिवशी हा उघडा."

आरवने तो लिफाफा उघडला. त्यात एक लहानशी चावी होती आणि एक पत्ता होता स्वित्झर्लंडमधील एका बँकेचा लॉकर क्रमांक.

सुधीर देशपांडे यांनी स्वित्झर्लंडमध्ये काय लपवून ठेवले आहे? हे गुपित पुन्हा एकदा आरवच्या आयुष्यात वादळ आणणार की त्याला सुख देणार?

सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.

©®जान्हवी साळवे
0

🎭 Series Post

View all