डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४८
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४८
साताऱ्याच्या वाड्यावरील त्या रक्तरंजित रात्रीनंतर विक्रम सिंघानिया आणि त्याच्या टोळीचा कायमचा अस्त झाला होता. पण मारुती काकांनी आरवच्या हातात दिलेल्या त्या पिवळ्या पडलेल्या लिफाफ्याने आरव आणि मितालीच्या मनात पुन्हा एकदा कुतूहल जागे केले होते. सुधीर देशपांडे यांनी स्वित्झर्लंडमधील एका बँकेच्या लॉकरची चावी पंधरा वर्षांपूर्वी का जपून ठेवली असेल? आणि ती आजच उघडण्याची अट का घातली होती?
"आरव, तुम्ही खरंच स्वित्झर्लंडला जाणार आहात? बाळ अजून लहान आहे," मितालीने काळजीने विचारले.
"मिताली, हे बाबांचं शेवटचं रहस्य आहे. जोपर्यंत हे धागे सुटत नाहीत, तोपर्यंत आपल्या आयुष्याची वीण पूर्ण होणार नाही. तू आणि बाळ इथेच आईच्या (सुलोचना) आणि आर्यनच्या संरक्षणात राहा. मी आणि दीपक जाऊन येतो," आरवने निर्णय जाहीर केला.
काही दिवसांनंतर आरव आणि दीपक झुरिचच्या त्या प्रसिद्ध 'बँक ऑफ स्वित्झर्लंड'च्या भव्य इमारतीसमोर उभे होते. बाहेर बर्फ पडत होता, पण आरवच्या मनात मात्र विचारांची उष्णता होती.
लॉकर रूममध्ये गेल्यावर आरवचे हात थरथरत होते. त्याने ती जुनी चावी कुलपात फिरवली. लॉकर उघडताच आत सोन्याची नाणी किंवा हिरे नव्हते. तिथे होती एक जुनी लेदरची बॅग आणि काही डिजिटल ड्राइव्ह्स.
आरवने ती बॅग उघडली. त्यात काही जुने फोटो होते. एक फोटो पाहून आरव स्तब्ध झाला. त्या फोटोत सुधीर देशपांडे एका परदेशी माणसासोबत हस्तांदोलन करत होते. त्या माणसाच्या मागे एका भव्य हॉस्पिटलचे मॉडेल दिसत होते.
"सर, हे बघा!" दीपकने लॅपटॉपवर एक डिजिटल ड्राइव्ह कनेक्ट केला.
स्क्रीनवर सुधीर देशपांडे यांचा एक रेकॉर्ड केलेला व्हिडिओ प्ले झाला. आरवच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले. पंधरा वर्षांनंतर तो आपल्या वडिलांचा आवाज ऐकत होता.
"आरव... माझ्या बाळा. जर तू हा व्हिडिओ पाहत असशील, तर याचा अर्थ तू सत्याचा शोध पूर्ण केला आहेस. तुला वाटलं असेल की मी फक्त एक बिल्डर होतो. पण आरव, माझं स्वप्न होतं भारतात एक असं मेडिकल रिसर्च सेंटर उभं करणं, जिथे गरिबांवर मोफत उपचार होतील. मी पंधरा वर्षांपूर्वी स्विस सरकारसोबत मिळून एक 'हेल्थ फंड' तयार केला होता. हे लॉकर त्याच फंडाचे डॉक्युमेंट्स आहेत."
व्हिडिओमध्ये सुधीर पुढे सांगत होते, "शशिकांत आणि सानप यांना वाटलं की मी काहीतरी बेकायदेशीर संपत्ती जमवली आहे, म्हणून त्यांनी माझा पाठलाग केला. पण त्यांना हे माहीत नव्हतं की मी ती संपत्ती लोकांसाठी राखून ठेवली होती. आरव, हा वारसा आता तुझा आहे. हे पैसे व्यवसायासाठी वापरू नकोस, तर ते सामान्यांच्या आरोग्यासाठी वापर."
आरवने तो डेटा गोळा केला, पण त्याच वेळी झुरिचमधील त्याच्या हॉटेलबाहेर काही संशयास्पद हालचाली दिसल्या. अन्वी सिंघानिया जरी तुरुंगात होती, तरी तिचे आंतरराष्ट्रीय संबंध अजूनही सक्रिय होते. तिने तुरुंगातूनच एका परदेशी एजन्सीला सुपारी दिली होती की आरवच्या हातातील ते कागदपत्रे हिरावून घ्यावेत.
"आरव सर, आपल्याला आत्ताच्या आत्ता इथून निघावं लागेल! काही लोक हॉटेलमध्ये शिरले आहेत," दीपक ओरडला.
दोघांनी हॉटेलच्या मागच्या दाराने पळ काढला. झुरिचच्या रस्त्यांवर एक थरारक पाठलाग सुरू झाला. आरवच्या हातात आपल्या वडिलांच्या आयुष्यातील सर्वात मोठे स्वप्न होते. त्याने गाडी वेगाने चालवत झुरिच एअरपोर्टच्या दिशेने झेप घेतली.
तिथेही अन्वीच्या माणसांनी त्यांना घेरले. पण आरवने हुशारीने स्थानिक पोलिसांना आणि भारतीय दूतावासाला आधीच कळवले होते. वडिलांनी ज्या स्विस सरकारसोबत करार केला होता, त्याच सरकारने आज आरवला संरक्षण दिले. अन्वीचा हा शेवटचा वारही हवेतच विरला.
आरव भारतात परतला तेव्हा त्याचे स्वागत एखाद्या नायकासारखे झाले. त्याने विमानतळावरून थेट आपल्या ऑफिसला न जाता सुलोचना आणि मितालीला गाठले.
"आई, बाबांनी आपल्याला जे दिलंय, ते कोणत्याही खजिन्यापेक्षा श्रेष्ठ आहे," आरवने सुलोचनाला त्या हॉस्पिटलच्या मॉडेलचा फोटो दाखवला.
आरवने एका मोठ्या पत्रकार परिषदेत घोषणा केली की, तो देशपांडे साम्राज्याची सर्व व्यावसायिक मालमत्ता एका ट्रस्टमध्ये रूपांतरित करत आहे. त्याने 'देशपांडे विला' आणि कोल्हापूरच्या जमिनीवर एक जागतिक दर्जाचे 'सुधीर देशपांडे मेमोरियल कॅन्सर हॉस्पिटल' उभारण्याची घोषणा केली.
"हा माझ्या वडिलांच्या बलिदानाचा खरा सन्मान असेल," आरवच्या या विधानाने संपूर्ण देश भारावून गेला.
काही दिवसानंतर, मितालीच्या हातातील पेंटिंग पूर्ण झाले होते. तिने एका कॅनव्हासवर संपूर्ण कुटुंबाचे चित्र काढले होते. सुलोचना, आरव, मिताली, लहानगा सुधीर आणि बाजूला आर्यन मोहिते. चित्राच्या पार्श्वभूमीवर सुधीर देशपांडे यांची एक अस्पष्ट प्रतिमा आशीर्वाद देताना दिसत होती.
"मिताली, या चित्राचं नाव काय ठेवलंयस?" आरवने मागून येत विचारले.
" 'नशिबाचे धाग एक अक्षय गाठ'," मितालीने हसत उत्तर दिले. "कारण आपले धागे आता सुटणारे नाहीत, ते कायमचे बांधले गेले आहेत."
आरवच्या मेलवर एक नोटिफिकेशन आले. ते आजोबांच्या वकिलांकडून (जे आता नवीन आणि विश्वासू होते) आले होते.
ईमेलमध्ये लिहिले होते: "मिस्टर आरव, तुमच्या आजोबांच्या मृत्युपत्रातील एक शेवटची अट अजून पूर्ण व्हायची आहे. त्यांनी लिहिलं होतं की, ज्या दिवशी हॉस्पिटलचं काम सुरू होईल, त्या दिवशी तुम्हाला 'त्या' एका व्यक्तीला भेटावं लागेल, जिला तुम्ही पंधरा वर्षांपूर्वी मृत मानलं होतं."
आरव चकित झाला. "मृत मानलं होतं? मंजे कोण?"
सुलोचनाने आरवकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यात एक अजब चमक होती. "आरव... तुझ्या वडिलांच्या अपघाताच्या वेळी गाडीत आणखी एक लहान मुलगा होता, ज्याला सानप यांनी पळवलं होतं... तुझा जुळा भाऊ, अद्वैत!"
आरवच्या हातातला फोन खाली पडला. जुळा भाऊ? अद्वैत? पंधरा वर्ष त्याला हे माहीत का नव्हतं?
कोण आहे हा अद्वैत? तो सानप यांच्याकडे वाढून आता आरवचा शत्रू बनला आहे की मित्र? कथेचा महाअंतिम सोहळा आता एका अशा वळणावर आहे जिथे रक्ताचे नाते स्वतःची ओळख शोधणार आहे.
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा