डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४९
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ४९
"आई, तू काय म्हणतेयस? माझा जुळा भाऊ? अद्वैत?" आरवचे शब्द त्याच्या गळ्यातच अडकले होते. त्याच्या पायाखालची जमीन जणू सरकली होती. पंधरा वर्षे त्याने स्वतःला एकटा वारस मानलं, आपल्या वडिलांच्या मृत्यूचं ओझं एकट्याने वाहिलं, आणि आज अचानक त्याच्या समोर एका अशा भावाचं अस्तित्व उभं ठाकलं होतं, ज्याचा त्याने कधी स्वप्नातही विचार केला नव्हता.
सुलोचनाने भिंतीचा आधार घेतला. तिचे डोळे अश्रूंनी डबडबले होते. "हो आरव... त्या अपघाताच्या रात्री, सानप यांनी फक्त तुझ्या बाबांना संपवलं नाही, तर त्यांनी तुमच्या दोघांपैकी एकाला 'ओलीस' (Hostage) म्हणून नेलं होतं. अद्वैत गाडीच्या मागच्या बाजूला एका बॅगेत लपलेला होता. सानप यांनी आजोबांना ब्लॅकमेल केलं की जर त्यांनी पोलिसांत तक्रार केली, तर ते अद्वैतला मारून टाकतील. आजोबांनी तुला वाचवण्यासाठी अद्वैतचा बळी दिला... त्यांनी जगाला सांगितलं की अद्वैत त्या अपघातात मेला."
आरवचा थरकाप उडाला. "मंजे अद्वैत सानप यांच्या सावलीत वाढला? तो आता कुठे आहे?"
"तो... तो तुझ्या विरोधात उभा आहे आरव," सुलोचनाने थरथरत्या हाताने टीव्हीचा रिमोट सुरू केला.
टीव्हीवर एका मोठ्या कॉर्पोरेट इव्हेंटचे प्रक्षेपण सुरू होते. एका नवीन कंपनीने'A.D. Global'पुण्यातील सर्वात मोठ्या रिअल इस्टेट प्रोजेक्टवर ताबा मिळवल्याची घोषणा होत होती. स्टेजवर एक तरुण उभा होता. त्याने घातलेला गडद निळा सूट, त्याचा आत्मविश्वास आणि त्याचे डोळे... ते अगदी आरवसारखेच होते. पण त्याच्या नजरेत आरवसारखी माया नव्हती, तर एक थंड आणि क्रूर तिरस्कार होता.
तो होता अद्वैत देशपांडे.
"आरव... हा तर हुबेहूब तुमच्यासारखा दिसतोय," मितालीने थक्क होऊन विचारले. तिच्या हातातून पाण्याचा ग्लास खाली पडला.
अद्वैत कॅमेऱ्यासमोर बोलत होता, "देशपांडे साम्राज्याचा खरा वारस मी आहे. आरवने आजवर फक्त खोट्या सहानुभूतीवर साम्राज्य उभं केलं. पण ज्या भावाला त्याने पंधरा वर्ष वाऱ्यावर सोडलं, तो आता आपला हक्क मागायला परतला आहे. मी आरव देशपांडेला कोर्टात खेचणार आहे."
आरव सुन्न झाला. त्याला समजले की सानप यांनी तुरुंगात जाण्यापूर्वी ही शेवटची चाल खेळली होती. त्यांनी अद्वैतच्या मनात आरव आणि सुलोचनाबद्दल इतकं विष भरलं होतं की, तो स्वतःच्याच कुटुंबाला शत्रू मानू लागला होता.
दुसऱ्या दिवशी आरवने कोणालाही न सांगता अद्वैतच्या ऑफिसला जाण्याचे ठरवले. मितालीने त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न केला, पण आरवच्या मनात आपल्या भावाला भेटण्याची तीव्र ओढ आणि त्याच्या मनातील गैरसमज दूर करण्याची जिद्द होती.
'A.D. Global' च्या ऑफिसमध्ये आरव शिरला तेव्हा तिथल्या कर्मचाऱ्यांना वाटले की त्यांचे मालकच (अद्वैत) आत आले आहेत. पण जेव्हा आरव थेट अद्वैतच्या केबिनमध्ये शिरला, तेव्हा तिथे दोन 'आरव' एकमेकांसमोर उभे ठाकल्यासारखे वाटले.
"या... या... मिस्टर आरव देशपांडे. की मी तुम्हाला 'मोठा भाऊ' म्हणू?" अद्वैतने आपल्या खुर्चीवर फिरत कुत्सितपणे विचारले.
"अद्वैत... मला माहिती नव्हतं तू जिवंत आहेस. मला आईने आता सांगितलं. मला माफ कर," आरवचा आवाज गहिवरला होता.
"माफ? कशासाठी?" अद्वैत उठला आणि आरवच्या जवळ आला. "त्या पंधरा वर्षांच्या नरकासाठी? सानप यांनी मला एका कोठडीत वाढवलं. मला सांगितलं की तुझी आई आणि तुझा भाऊ तुला विसरले आहेत. त्यांनी तुला श्रीमंतीत ठेवलं आणि मला एक अनाथ म्हणून वापरलं. तुझ्या रक्तात माज आहे आरव, आणि माझ्या रक्तात सूड!"
"नाही अद्वैत! सानप तुला खोटं सांगत होते. आजोबा हतबल होते..."
"पुरे झालं!" अद्वैतने टेबलावर हात मारला. "मी तुझे सर्व प्रोजेक्ट्स बंद पाडले आहेत. तुझ्या वडिलांनी बांधलेलं ते हॉस्पिटल... त्या जमिनीवर आता माझं नाव असेल. मी तुला रस्त्यावर आणल्याशिवाय शांत बसणार नाही."
आरवने पाहिले की अद्वैतच्या डोळ्यात सानप यांनी भरलेले विष खूप खोलवर रुजले आहे. त्याला प्रेमाने जिंकणे कठीण होते.
आरव घरी परतला तेव्हा तो पूर्णपणे खचला होता. आपल्याच भावाशी कसं लढायचं, हा प्रश्न त्याला सतावत होता. पण मिताली हार मानणारी नव्हती. तिने ठरवले की ती अद्वैतला भेटेल. एका आईच्या काळजाची हाक आणि एका वहिनीचा अधिकार घेऊन ती अद्वैतच्या घरी गेली.
तिथे तिला समजले की अद्वैत एकटा नाहीये. त्याच्यासोबत अन्वी सिंघानियाचा वकिल आणि तिची काही माणसे होती. अन्वीने तुरुंगातून अद्वैतला आर्थिक रसद पुरवली होती जेणेकरून तो आरवला उद्ध्वस्त करू शकेल.
"अद्वैत, तू अन्वीच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवतोयस? तिनेच तुझ्या भावाला मारायचा प्रयत्न केला होता," मितालीने त्याला समजावण्याचा प्रयत्न केला.
"मला कोणीही मदत केली तरी चालेल, फक्त आरव संपला पाहिजे," अद्वैतने उत्तर दिले.
पण मितालीने त्याच्या समोर एक लहान गाठोडं ठेवलं. "हे बघ... हे तुझं लहानपणचं खेळणं आहे. आईने पंधरा वर्ष हे जपून ठेवलंय. ती रोज रात्री तुझा पाळणा हलवायची आणि देवाला प्रार्थना करायची की तिचा अद्वैत जिथे कुठे असेल तिथे सुरक्षित असावा. आरवने तुझ्या वाटणीचं दूध सुद्धा कधी प्यायलं नाही, कारण त्याला वाटायचं की त्याचं अर्धा अस्तित्व कुठेतरी हरवलंय."
अद्वैतने त्या खेळण्याकडे पाहिले. त्याच्या दगडासारख्या मनाला एक लहानशी भेग पडली. पण त्याच वेळी त्याचा फोन वाजला. पलीकडून सानप यांचा आवाज होता (जे आता पॅरोलवर होते).
"अद्वैत... वेळ आली आहे. आरवने आज संध्याकाळी हॉस्पिटलच्या पायाभरणीचा कार्यक्रम ठेवला आहे. तिथेच त्याचा खेळ खलास कर. रिमोट तुझ्या हातात आहे."
संध्याकाळी 'सुधीर देशपांडे मेमोरियल हॉस्पिटल'च्या पायाभरणीचा सोहळा सुरू झाला. खूप मोठी गर्दी जमली होती. आरव आणि सुलोचना स्टेजवर होते. आरवचे लक्ष सारखे गर्दीत अद्वैतला शोधत होते.
अचानक, अद्वैत स्टेजच्या बाजूला दिसला. त्याच्या हातात एक रिमोट होता. सानप यांनी संपूर्ण स्टेजच्या खाली सुरुंग लावले होते. त्यांना आरवसोबत सुलोचनालाही संपवायचे होते.
"आरव... आज तुझा प्रवास संपणार," अद्वैतने रिमोटवरचे बोट हलवले.
पण त्याच वेळी आरवने माईक हातात घेतला आणि बोलायला सुरुवात केली. "आज या हॉस्पिटलची पायाभरणी मी नाही, तर माझा धाकटा भाऊ अद्वैत देशपांडे करेल. अद्वैत, जिथे कुठे असशील, स्टेजवर ये. हे हॉस्पिटल तुझं आहे, तुझ्या वडिलांचं आहे."
अद्वैत थांबला. त्याचे बोट रिमोटवर थिजले. त्याने पाहिले की आरवने हॉस्पिटलच्या पाटीवर आधीच 'अद्वैत आणि आरव देशपांडे हॉस्पिटल' असे नाव कोरले होते.
गर्दीतून सानप ओरडले, "अद्वैत! बटण दाब! विचार काय करतोयस?"
सानप स्वतः पुढे आले आणि त्यांनी अद्वैतच्या हातातून रिमोट खेचण्याचा प्रयत्न केला. दोघांमध्ये झटापट सुरू झाली. सानप यांनी चाकू काढला आणि अद्वैतवर वार करायला निघाले.
"नाही!" आरव स्टेजवरून खाली उडी मारून अद्वैतच्या आड आला.
तो वार आरवच्या खांद्याला लागला. रक्ताची धार उडाली. अद्वैतने आपल्या भावाला रक्ताच्या थारोळ्यात पडताना पाहिले आणि पंधरा वर्षांचा तो बर्फाचा डोंगर वितळला.
"आरव!" अद्वैत ओरडला. त्याने सानप यांना एक जोरात धक्का दिला आणि रिमोट लांब फेकून दिला. पोलिसांनी सानप यांना पुन्हा एकदा पकडले.
अद्वैतने आरवचे डोके आपल्या मांडीवर घेतले. "आरव... उठ! मला माफ कर... मी काय करायला निघालो होतो?"
आरवने डोळे उघडले आणि अद्वैतच्या गालावरून हात फिरवला. "तू... तू आलास ना? बस, मला दुसरं काही नको होतं. आज 'नशिबाचे धागे' खऱ्या अर्थाने पूर्ण झाले आहेत."
सुलोचना धावत आली आणि तिने आपल्या दोन्ही मुलांना कुशीत घेतले. पंधरा वर्षांचा तो वनवास आज संपला होता. देशपांडे घराण्याचे दोन वारस आज पुन्हा एकदा एकत्र आले होते.
पण, कथेचा शेवट अजून बाकी आहे. अन्वी सिंघानियाने तुरुंगातून एक शेवटचा निरोप पाठवला आहे. आणि आरवच्या आयुष्यातील तो 'कराराचा' भाग अजूनही एका मोठ्या वळणावर उभा आहे.
काय असेल या मालिकेचा महा-अंतिम सोहळा? आरव, मिताली आणि अद्वैत मिळून देशपांडे साम्राज्याला कोणत्या उंचीवर नेणार? आणि नशिबाचे धागे शेवटी कोणत्या अतूट गाठीत बांधले जाणार?
सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा