डिसेंबर -जानेवारी 2025-26
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ५० (महा-अंतिम भाग)
दीर्घकथा लेखन स्पर्धा
नशिबाचे धागे भाग ५० (महा-अंतिम भाग)
हॉस्पिटलच्या पायाभरणी समारंभात झालेल्या त्या रक्तरंजित नाट्यानंतर पंधरा दिवस उलटले होते. आरवच्या खांद्याची जखम आता भरून येत होती, पण त्याच्या मनावर लागलेली पंधरा वर्षांची जखम आज खऱ्या अर्थाने भरली होती. सानप वकील आणि शशिकांत देशपांडे यांना आता विशेष न्यायालयाकडून मरेपर्यंत जन्मठेपेची शिक्षा सुनावण्यात आली होती. अन्वी सिंघानियाचा 'सिंघानिया ग्रुप' पूर्णपणे दिवाळखोरीत निघाला होता आणि तिच्यावर अनेक आर्थिक गुन्ह्यांच्या आरोपांखाली कारवाई सुरू झाली होती.
पण सर्वात मोठा विजय हा मालमत्तेचा नव्हता, तर तो नात्यांचा होता. आज 'देशपांडे विला' रोषणाईने उजळला होता. हा दिवस खास होता आज आरव आणि मितालीच्या लग्नाचा वाढदिवस होता, पण या वेळी हे लग्न कोणत्याही 'कराराचे' नव्हते, तर ते विश्वासाच्या आणि प्रेमाच्या पायावर उभे होते.
हॉलमध्ये आरव आणि अद्वैत एकाच रंगाचा सफेद कुर्ता घालून उभे होते. दोघांचे चेहरे सारखे असले तरी आरवच्या चेहऱ्यावर एक संथ शांतता होती, तर अद्वैतच्या डोळ्यात अनेक वर्षांच्या अन्यायाचे प्रायश्चित्त आणि भावाबद्दलची कृतज्ञता होती.
"अद्वैत, तू तयार आहेस ना?" आरवने अद्वैतच्या खांद्यावर हात ठेवला.
"आरव, मला अजूनही स्वप्नासारखं वाटतंय. सानप यांनी माझ्या मनात तुझ्याबद्दल जे विष भरलं होतं, ते तू एका क्षणात तुझ्या रक्ताने धुवून टाकलंस. मला माफ कर, मी तुला मारायला निघालो होतो," अद्वैतचा आवाज आजही अपराधीपणाने भरलेला होता.
"अद्वैत, तू सानप यांचा बळी होतास. आज तू इथे आहेस, आपल्या आईसोबत आहेस, हेच बाबांच्या आत्म्याला शांतता देणारं आहे. आजपासून आपण दोन शरीरं पण एकच आत्मा म्हणून देशपांडे घराण्याचं नाव मोठं करू," आरवने त्याला मिठी मारली.
सुलोचना तिथे आली. तिच्या दोन्ही बाजूंना तिचे दोन सिंह उभे होते. तिने दोघांच्या कपाळावर टिळा लावला. "आज खऱ्या अर्थाने माझं घर भरलंय. सुधीर, बघा... तुमची मुलं आज एकत्र आहेत," तिने भिंतीवरील सुधीर देशपांडे यांच्या फोटोकडे पाहून हात जोडले.
आजचा सोहळा केवळ कौटुंबिक नव्हता. आरवने शहरातल्या सर्व मान्यवरांना बोलावले होते. स्टेजवर मिताली उभी होती. तिच्या हातातील कॅनव्हासवर एक अप्रतिम चित्र रेखाटले होते दोन धागे जे सुरुवातीला विस्कळीत होते, पण शेवटी एका 'ॐ' आकाराच्या गाठीत एकत्र आले होते.
"हे चित्र माझ्या आयुष्याचं सार आहे," मिताली माईकवरून बोलू लागली. "आमची सुरुवात एका 'कराराने' झाली होती. आम्ही परस्परांच्या गरजा पूर्ण करण्यासाठी एकत्र आलो होतो. पण नियतीला काहीतरी वेगळंच मान्य होतं. आरवने मला स्वाभिमान दिला आणि मी आरवला त्याचं कुटुंब मिळवून दिलं. आज मी या मंचावरून जाहीर करते की, 'नशिबाचे धागे' आपण स्वतः विणतो, पण ते टिकवण्यासाठी रक्तापेक्षाही जास्त 'सत्याची' गरज असते."
टाळ्यांच्या कडकडाटात मितालीचा सत्कार करण्यात आला. आरवने मितालीच्या समोर जाऊन गुडघ्यावर बसून तिला एक अंगठी घातली. "मिताली, तो जुना करार मी आज फाडून टाकतोय. आता आयुष्यभराचा एक नवीन करार करूया... प्रेमाचा आणि सोबतीचा. करशील माझ्याशी पुन्हा लग्न?"
मितालीच्या डोळ्यातून आनंदाश्रू आले. तिने मान हलवून संमती दिली.
दुसऱ्या दिवशी, आरव, अद्वैत आणि आर्यन मोहिते यांनी मिळून कोल्हापूर आणि पुण्यातील त्या महत्त्वाकांक्षी हॉस्पिटलचे उद्घाटन केले. हे केवळ हॉस्पिटल नव्हते, तर ते गरिबांसाठी एक आशास्थान होते. अद्वैतने आपल्या वाटणीची सर्व मालमत्ता या ट्रस्टला दान केली होती.
"आर्यन, तू या हॉस्पिटलचा मुख्य संचालक असशील," आरवने आर्यन मोहितेचा सन्मान केला. "बाबांनी तुला डॉक्टर बनवलं होतं, ते या दिवसासाठीच."
आर्यनने आरव आणि अद्वैतचे आभार मानले. "मी स्वतःला भाग्यवान समजतो की मला तुमच्यासारखे भाऊ मिळाले."
कार्यक्रमानंतर आरवला तुरुंगातून एक निरोप आला. अन्वी सिंघानियाने त्याला भेटण्याची इच्छा व्यक्त केली होती. आरव तिला भेटायला जेलमध्ये गेला.
अन्वी आता पूर्णपणे कोमेजली होती. तिच्या चेहऱ्यावरचा तो अहंकार आता उरला नव्हता. "आरव, तू जिंकलास. तू फक्त संपत्ती मिळवली नाहीस, तर तू लोकांची मनं जिंकलीस. मी आणि माझ्या भावाने आयुष्यभर फक्त सुडाचा विचार केला, पण प्रेमात किती ताकद असते हे तू सिद्ध केलंस. मला माफ करशील?"
आरवने शांतपणे तिच्याकडे पाहिले. "अन्वी, तुला माफ करणं न करणं आता कायद्याच्या हातात आहे. पण माझ्या मनात तुझ्याबद्दल आता कोणताही द्वेष नाही. मी तुला सुडाच्या आगीतून मुक्त केलं आहे, हीच माझी तुला दिलेली मोठी शिक्षा आणि भेट आहे."
आरव तिथून बाहेर पडला तेव्हा त्याला खऱ्या अर्थाने हलकं वाटलं.
काही महिन्यांनंतर, देशपांडे विलामध्ये पाळणा हलत होता. लहानगा 'सुधीर' आता रांगायला लागला होता. अद्वैत त्याच्याशी खेळत होता, तर सुलोचना आणि सौदामिनी बागेत गप्पा मारत होत्या.
मारुती काका वाड्याच्या दारात उभे राहून हे वैभव पाहत होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं. पंधरा वर्षांपूर्वी ज्या वास्तूला दुःखाचं ग्रहण लागलं होतं, आज तिथे सुखाची दीपावली साजरी होत होती.
आरव आणि मिताली गॅलरीत उभे राहून सूर्यास्त पाहत होते.
"आरव, आठवतंय? पहिल्या दिवशी आपण या गॅलरीत उभे राहून त्या कागदावर सही केली होती?" मितालीने विचारले.
"हो मिताली. तेव्हा फक्त 'शून्य' होतं. आज आपल्याकडे सगळं काही आहे. कुटुंब, नाव आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे एकमेकांवरचा विश्वास," आरवने मितालीला जवळ घेतले.
"नशिबाचे धागे कधी कधी खूप गुंतागुंतीचे असतात ना?"
"असतात... पण जर ते योग्य माणसाच्या हातात असतील, तर त्यातून एक सुंदर वस्त्र विणलं जातं," आरवने हसून उत्तर दिले.
बाहेर विजा कडाडल्या, पाऊस सुरू झाला. पण या वेळी हा पाऊस कोणाचा बळी घेण्यासाठी नव्हता, तर हे नवनिर्माणाचे प्रतीक होते. 'नशिबाचे धागे' आता एका अशा अक्षय गाठीत बांधले गेले होते, जी काळाच्या ओघात कधीच तुटणार नव्हती.
समाप्त
'नशिबाचे धागे' या ५० भागांच्या प्रवासात तुम्ही आरव आणि मितालीला भरभरून प्रेम दिले. या कथेच्या माध्यमातून एकच संदेश देण्याचा प्रयत्न केला की सत्य आणि संयम असेल तर नशिबाच्या कोणत्याही कठीण गाठी आपण सोडवू शकतो. ही कथा इथेच संपत असली तरी, देशपांडे घराण्याचा हा वारसा तुमच्या मनात कायम जिवंत राहील, अशी आशा आहे.
वाचकहो, ही दीर्घकथा तुम्हाला कशी वाटली? प्रतिसादात नक्की कळवा!
अश्याच नवनवीन कथेसाठी पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "favorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही कथा सुटणार नाही.
©®जान्हवी साळवे
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा