तुझ्या माझ्या संसाराला आणखी काय हवं भाग - 12
मोनिका घरी आली.
दार उघडताच ललिताने हसत तिचं उबदार स्वागत केलं.
"आली माझी मोना… ये ग, कशी आहेस?" ललिता म्हणाल्या.
मोनिका आत येताच सरळ अशोकजवळ गेली.
"बाबा, कसे आहात?" ती प्रेमाने म्हणाली.
"बाबा, कसे आहात?" ती प्रेमाने म्हणाली.
अशोक हसले, तिच्या डोक्यावरून हात फिरवत म्हणाले,
"मी मस्त आहे! तू कशी आहेस? खूप अभ्यास केला ना? बघ, बारीक झालीस."
"मी मस्त आहे! तू कशी आहेस? खूप अभ्यास केला ना? बघ, बारीक झालीस."
"तुम्हांला खरंच मी बारीक दिसते आहे? माझं तर वजन वाढलंय!" मोनिकाने भुवया उंचावल्या,
"मला वाटलं तू आणखी बारीक झाली आहेस. जाड झाली तरी काय झालं, छानच दिसतेस!" अशोक हसत म्हणाले,
त्यानंतर ललिता प्रेमभरल्या आवाजात म्हणाल्या,
"मोना, जा आधी फ्रेश होऊन ये. मग आपण जेवू. तुझ्या आवडीचे सगळे पदार्थ बनवले आहेत."
"मोना, जा आधी फ्रेश होऊन ये. मग आपण जेवू. तुझ्या आवडीचे सगळे पदार्थ बनवले आहेत."
मोनिका तिच्या रूमकडे गेली.
रूमची दरवाजा उघडताच ती थोडा वेळ थांबली
सगळं जसंच्या तसं… अगदी तिच्या सोडून जाण्यापूर्वी होतं तसंच. ललिताने व्यवस्थित साफ करून ठेवली होती. तिला खूप छान वाटले, वस्तू पण जागे वर होत्या.
रूमची दरवाजा उघडताच ती थोडा वेळ थांबली
सगळं जसंच्या तसं… अगदी तिच्या सोडून जाण्यापूर्वी होतं तसंच. ललिताने व्यवस्थित साफ करून ठेवली होती. तिला खूप छान वाटले, वस्तू पण जागे वर होत्या.
मोनिकाने बॅग एका बाजूला ठेवली आणि फ्रेश होण्यासाठी वॉशरूममध्ये गेली.
इकडे ललिता आधीच झटपट जेवणाचे पदार्थ टेबलावर लावायला लागल्या…
"माझ्या मोनेसाठी सगळं तयार ठेवायला हवं," त्या मनात म्हणाल्या.
"माझ्या मोनेसाठी सगळं तयार ठेवायला हवं," त्या मनात म्हणाल्या.
अशोक ललिताकडे बघून हसत होतो. आपले मुलं पाहिजे. अनघाने काय केले आहे? तिच्या बाबासोबत बोलून बघू का? त्यांनी अनघाला माफ केले असेल का? त्यांच्याकडे काय झाले असेल? मुलांनी पळून जाऊन लग्न केले. त्यांना विचारायला पाहिजे. अशोक मनात विचार करत होते.
---
मोनिका फ्रेश होऊन बाहेर आली, तिचे केस अजून ओलेच होते.
टेबलावर तिच्या आवडीचे गरमागरम पदार्थ ठेवलेले पाहून ती थोडी थांबली…
डोळ्यांमध्ये आपोआपच पाणी तरळलं.
ललिता तिच्याकडे बघत म्हणाल्या,
"ये ग… बस. तुला आवडणारी दाल, फ्राय केली, आणि तुझे ते खास पराठेही."
"ये ग… बस. तुला आवडणारी दाल, फ्राय केली, आणि तुझे ते खास पराठेही."
मोनिका बसली.
अशोक तिच्या प्लेटमध्ये भाजी वाढत म्हणाले,
"जीवनात काहीही झालं ना… पण तू घरी आली की संपूर्ण घर उजळतं."
अशोक तिच्या प्लेटमध्ये भाजी वाढत म्हणाले,
"जीवनात काहीही झालं ना… पण तू घरी आली की संपूर्ण घर उजळतं."
मोनिकाचे हात थरथरले.
"बाबा… तुम्ही दोघे किती काळजी करता माझी… खूप मिस केलं तुम्हांला." ती हळूच म्हणाली.
"बाबा… तुम्ही दोघे किती काळजी करता माझी… खूप मिस केलं तुम्हांला." ती हळूच म्हणाली.
ललिता हसत तिच्या गालावर हलकेच हात ठेवतात,
"आम्हालाही गं… रोज वाटायचं मोना कधी येणार! कधी तुझी एक्साम होईल" ललिता म्हणाल्या.
"आम्हालाही गं… रोज वाटायचं मोना कधी येणार! कधी तुझी एक्साम होईल" ललिता म्हणाल्या.
मोनिकाने आईचा हात धरला.
"आई, तुमच्याशिवाय हे घर… घरच वाटत नाही." ती म्हणाली.
"आई, तुमच्याशिवाय हे घर… घरच वाटत नाही." ती म्हणाली.
अशोकने थोडं हसत वातावरण हलकं केलं,
"तू अशीच आमच्या जवळ राहा. तर मी रोज असेच तुझे पराठे बनवायला सांगेल!"
"तू अशीच आमच्या जवळ राहा. तर मी रोज असेच तुझे पराठे बनवायला सांगेल!"
मोनिका हसली.
"तू फक्त खा ग, आरोग्य हवंय तुला. इतकी धावपळ करतेस… म्हणून तुझ्यासाठी खास स्वयंपाक केला." ललिता म्हणाल्या
ती चमचा तोंडात टाकते आणि म्हणते,
"खूपच छान आहे आई… अगदी माझ्या मनासारखं."
"खूपच छान आहे आई… अगदी माझ्या मनासारखं."
"असं हसत राहा मोना… घर भरभरून जातं." अशोकने प्रेमाने पाहत म्हटलं
"मी किती लकी आहे… तुम्ही माझे आई, बाबा आहात." ती दोघांकडे बघत म्हणाली.
तीनही काही क्षण शांत बसले…
त्या शांततेतही प्रेम आणि आपुलकी भरलेली होती.
त्या शांततेतही प्रेम आणि आपुलकी भरलेली होती.
---
अनिकेत कामात पूर्ण गुंगलेला होता.
लॅपटॉपवर फाईल्स ओपन… डोकं कामात… अचानक फोन वाजला.
स्क्रीनवर "आई कॉलिंग…"
अनिकेतने कॉल उचलला.
"अनिकेत, मोनिका आली आहे. तुझ्या बदल विचारेल, तू घरी येऊन जा हो, भेटून जा." ललिता म्हणाल्या.
अनिकेत खुर्चीत सरळ बसला.
मोनिका आली हे ऐकून त्याला छान वाटलं, पण कामाचा विचार आला.
मोनिका आली हे ऐकून त्याला छान वाटलं, पण कामाचा विचार आला.
"आई, मस्त… खरंच खूप दिवसांनी आली. पण… आज ऑफिसमध्ये खूप काम आहे. आज मला उशीर होणार आहे. अनघा पण वाट बघते." अनिकेत म्हणाल्या.
"अरे पण थोडावेळ आला असता… तू आलास तर बरं वाटेल तिला." ललिता थोड्या नाराज आवाजात,
अनिकेतने हलकेच श्वास सोडला.
"मी उद्या नक्की येणार आहे … पण आज नाही जमणार.
उद्या ऑफिसला थोडं आधी निघतो आणि थेट घरी येतो… वचन." अनिकेत म्हणाला..
ललिता थोडं हसल्या,
"ठीक आहे, उद्या ये मग. मोनाला सांगते."
"ठीक आहे, उद्या ये मग. मोनाला सांगते."
"हो आई. तिला माझा हाय सांग. आणि तुम्ही दोघे खा, आराम करा." अनिकेत म्हणाला.
ललिता कॉल ठेवतात.
अनिकेत पुन्हा लॅपटॉपकडे बघतो…
पण मनात मोनिकाचा विचार येतो
“मोना आली… बरं. उद्या भेटेन.” " तिला माझ्या लग्नाचे समजले तर, ती रागेल का? अनघाला काही बोलेल का? " अनिकेत मनात म्हणाला.. आणी नंतर कामाला लागला.
अनिकेत पुन्हा लॅपटॉपकडे बघतो…
पण मनात मोनिकाचा विचार येतो
“मोना आली… बरं. उद्या भेटेन.” " तिला माझ्या लग्नाचे समजले तर, ती रागेल का? अनघाला काही बोलेल का? " अनिकेत मनात म्हणाला.. आणी नंतर कामाला लागला.
---
अनघा आणि आजोबा मस्तपैकी जेवण करून शांतपणे गप्पा मारत बसले होते.
अनघा आज पण काम लवकर झाले का? आजोबा म्हणाले.
हो लवकर होऊन जाते. अनघा म्हणाली.
आजोबा बोलणार की, तेव्हाच अनघाचा मोबाईल वाजला.
स्क्रीनवर “अनिकेत कॉलिंग…”
अनघाने लगेच कॉल उचलला.
आजोबा बोलणार की, तेव्हाच अनघाचा मोबाईल वाजला.
स्क्रीनवर “अनिकेत कॉलिंग…”
अनघाने लगेच कॉल उचलला.
“हॅलो अनिकेत…” अनघा म्हणाली.
“हॅलो अनघा… जेवण केलं का?” अनिकेत म्हणाला.
“हो, आमचं आताच झालं. तुझे झाले का?” अनघा म्हणाली.
“माझंही झालं. आत्ता आईचा कॉल आला… मोना आली आहे घरी.” अनिकेत म्हणाले.
“काय! खरंच? मग तर मस्तच, आता मजा येणार.” अनघा आनंदात म्हणाली.
अनिकेत थोडा शांत, विचारात…
“मजा वगैरे ठीक आहे… पण तिला आपल्या लग्नाबद्दल कळलं तर?” अनिकेत म्हणाल्या.
अनघा हातावर हात ठेवून थोडं विचार करते.
“अरे, मी हा मुद्दा विचारात घेतलाच नव्हता… पण काही नाही.
आपण तिला नीट सांगू. ती समजूतदार आहे.
तू नको काळजी करू.” अनघा शांत आवाजात म्हणाली.
“ठीक आहे… नंतर बघू. मी पुन्हा कामाला लागतो.” अनिकेत म्हणाला..
“ठीक आहे. ठेवते… बाय.” अनघा म्हणाली.
“बाय.” अनिकेत म्हणाला..
कॉल कट झाला.
आजोबा उत्सुकतेने अनघाकडे पाहत होते.
“कोण आला आहे?” आजोबा म्हणाले
अनघाने आजोबांकडे वळून स्मित केलं.
“अनिकेतची बहीण आली आहे. आम्ही दोघी एकाच कॉलेजमध्ये होतो.
खूप छान मैत्री होती… पण तिचा नंबर इथे लागू शकला नाही.
नंतर ती शहरात गेली होती.” अनघा म्हणाली.
आजोबा समजून मान हलवतात…
आणि दोघे पुन्हा शांतपणे गप्पा मारू लागतात.
आणि दोघे पुन्हा शांतपणे गप्पा मारू लागतात.
---
“आई बाबा, मी अनघाला भेटायला जाते. किती दिवस झाले, तिला पाहिलं नाही, तिच्यासोबत बोलले नाही !” मोनिका म्हणाली.
हे ऐकताच ललिता आणि अशोक एकमेकांकडे पाहतात.
ललिताच्या चेहऱ्यावर क्षणभर संकोच,
अशोकच्या डोळ्यात एक शांत गंभीरपणा होता.
ललिताच्या चेहऱ्यावर क्षणभर संकोच,
अशोकच्या डोळ्यात एक शांत गंभीरपणा होता.
“मोना… अनघाचे लग्न झाले.” ललिता हळू आवाजात म्हणाल्या.
मोनिका क्षणभर थबकली.
डोळे मोठे झाले, चेहऱ्यावर आश्चर्याचा धक्का बसला.
डोळे मोठे झाले, चेहऱ्यावर आश्चर्याचा धक्का बसला.
“काय! अनघाचं लग्न?
पण… तिने मला काही सांगितलं नाही!
कॉलही केला नाही किती दिवस!
अचानक कसं काय?” मोनिका म्हणाली.
पण… तिने मला काही सांगितलं नाही!
कॉलही केला नाही किती दिवस!
अचानक कसं काय?” मोनिका म्हणाली.
ललिता खोल सुस्कारा सोडतात.
“तिने पळून जाऊन लग्न केलं. आम्हालाही अचानक कळलं.” ललिता म्हणाल्या.
मोनिका पूर्णपणे शांत झाली.
तिच्या डोळ्यात दुख, प्रश्न आणि गोंधळ…
जणू काही शब्दच सुचत नव्हते.
तिच्या डोळ्यात दुख, प्रश्न आणि गोंधळ…
जणू काही शब्दच सुचत नव्हते.
अशोक लगेच मध्ये पडतात, परिस्थिती हलकी करण्याचा प्रयत्न करत
“बस ललिता…
मोना, चहा पितेस का? मी आणतो.” अशोक म्हणाले.
मोनिका (नुसती मान हलवत):
“हं… चालेल बाबा.”
“हं… चालेल बाबा.”
ती सोफ्यावर बसते, पण तिच्या नजरा मात्र कुठेतरी हरवल्यासारख्या होती.
तिच्या मनात विचारांचा पूर सुरू होता.
“अनघा पळून जाऊन लग्न करेल?
ती मला का नाही बोलली?
इतकं मोठं आयुष्यातलं बदल… आणि मला शेअरही केलं नाही?
कोणासोबत केलं तिने लग्न?
ती खुश आहे ना?”
ती मला का नाही बोलली?
इतकं मोठं आयुष्यातलं बदल… आणि मला शेअरही केलं नाही?
कोणासोबत केलं तिने लग्न?
ती खुश आहे ना?”
मोनिकाचा चेहरा गोंधळलेला…
मन अनघाकडे रुसलेलं…
पण काळजी मात्र तशीच खोलवर होता. मी तिला भेटायला जाईल, आधी तिला कॉल करते. ती कुठे आहे ? हे पण विचारावे लागेल, मोनिका मनात म्हणाली.
मन अनघाकडे रुसलेलं…
पण काळजी मात्र तशीच खोलवर होता. मी तिला भेटायला जाईल, आधी तिला कॉल करते. ती कुठे आहे ? हे पण विचारावे लागेल, मोनिका मनात म्हणाली.
ललिता अशोकने केलेली चहा घेऊन आल्या.
तिघांनी घेतला.
तिघांनी घेतला.
---
क्रमश
दिपाली चौधरी
तुम्हांला कथा आवडत असेल तर, लाईक आणी कमेंट करा
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा