तुझ्या माझ्या संसाराला आणखी काय हवं भाग - 56
रात्री घरात वेगळीच चैतन्याची हवा होती. दिवसभराचा ताण, विचार, गोंधळ… सगळं जणू बाहेर पडायला जागा मिळाली होती.
मोनिकाने म्युझिक लावलं. तृप्ती टाळ्या वाजवत म्हणाली,
“आज कुठलाही विषय नाही… फक्त मज्जा!”
“आज कुठलाही विषय नाही… फक्त मज्जा!”
अनिकेत हसत म्हणाला,
“आज सगळ्यांना परवानगी आहे, मनसोक्त हसायची.”
“आज सगळ्यांना परवानगी आहे, मनसोक्त हसायची.”
आजोबा खुर्चीत बसून ताल धरत होते. “असं हसणं फार दिवसांनी बघतोय,” ते म्हणाले.
अशोकही हलकं झाले होते. “घरात असा आवाज असावा,
नुसती शांतता नको,” ते म्हणाले.
नुसती शांतता नको,” ते म्हणाले.
अनघा आधी थोडी संकोचत उभी होती.
मग मोनिकाने तिचा हात धरला. “आज तू फक्त आनंदी राहायचं,” ती म्हणाली.
मग मोनिकाने तिचा हात धरला. “आज तू फक्त आनंदी राहायचं,” ती म्हणाली.
अनघा हसली…
आणि पहिल्यांदाच त्या हसण्यात कुठलाही भार नव्हता.
आणि पहिल्यांदाच त्या हसण्यात कुठलाही भार नव्हता.
तृप्तीने अचानक डान्स सुरू केला.
सगळे हसू लागले. अनिकेतने टाळी वाजवत म्हटलं,
“हीच खरी पार्टी!”
सगळे हसू लागले. अनिकेतने टाळी वाजवत म्हटलं,
“हीच खरी पार्टी!”
घरभर हशा, गाणी, थोडं नाचणं, थोडं खाणं, आणि मनसोक्त गप्पा झाल्या…
रात्री उशिरा, सगळे थकले होते… पण मन मात्र खूप हलकं झालं होतं.
आजच्या रात्रीने सगळ्यांना एकच गोष्ट शिकवली होती दुखं असतातच… पण एकत्र असलो, तर आनंदही आपलाच असतो.
---
सकाळची कोवळी उन्हाची किरणं खिडकीतून आत आली होती.
घरात शांतता होती… पण ही शांतता जड नव्हती, ती निवांत होती.
स्वयंपाकघरातून चहाचा दरवळ पसरला.
अनघा हळूच उठली. कालच्या रात्रीचा हशा अजूनही मनात घोळत होता.
अनघा हळूच उठली. कालच्या रात्रीचा हशा अजूनही मनात घोळत होता.
तिने देवासमोर दिवा लावला. डोळे मिटून मनातच म्हणाली,
“आजचा दिवस छान जावो…”
“आजचा दिवस छान जावो…”
तेवढ्यात तृप्ती धावत आली. “वहिनी… सकाळीच इतका सुगंध कसा?” ती हसत म्हणाली.
अनघाही हसली.
“आज मन हलकं आहे ना, म्हणून सगळं छान लागतंय.”
“आज मन हलकं आहे ना, म्हणून सगळं छान लागतंय.”
मोनिका पेपर हातात घेऊन बाहेर आली.
“आज तर घर फारच प्रसन्न दिसतंय,” ती म्हणाली.
“आज तर घर फारच प्रसन्न दिसतंय,” ती म्हणाली.
आजोबा अंगणात ऊन खात बसले होते.
पक्ष्यांचा किलबिलाट ऐकत म्हणाले, “घरात आनंद असला की
सकाळ आपोआप सुंदर होते.”
पक्ष्यांचा किलबिलाट ऐकत म्हणाले, “घरात आनंद असला की
सकाळ आपोआप सुंदर होते.”
अनिकेत बाहेर येत म्हणाला,
“आज कुणाचाही चेहरा चिंतेचा नाही, हेच मोठं सुख आहे.”
“आज कुणाचाही चेहरा चिंतेचा नाही, हेच मोठं सुख आहे.”
अशोक चहाचा घोट घेत म्हणाले,
“काल बरंच काही घडलं… पण आज सकाळ सांगतेय, सगळं नीट होणार आहे.”
“काल बरंच काही घडलं… पण आज सकाळ सांगतेय, सगळं नीट होणार आहे.”
अनघाने चहाचे कप सगळ्यांना दिले.
त्या हातातल्या कपांमध्ये फक्त चहा नव्हता
आशा होत्या.
त्या हातातल्या कपांमध्ये फक्त चहा नव्हता
आशा होत्या.
तृप्ती खिडकीतून बाहेर पाहत म्हणाली,
“माझ्या आयुष्याची नवी सुरुवात
अशीच उजळ असो…”
“माझ्या आयुष्याची नवी सुरुवात
अशीच उजळ असो…”
सगळ्यांनी तिच्याकडे पाहिलं.
डोळ्यांत आनंद होता,
ओठांवर हसू होतं.
डोळ्यांत आनंद होता,
ओठांवर हसू होतं.
त्या सकाळी कोणी मोठ्या घोषणा केल्या नाहीत…
पण प्रत्येकाच्या मनात एक शांत विश्वास रुजला होता
पण प्रत्येकाच्या मनात एक शांत विश्वास रुजला होता
---
डायनिंग टेबलवर गरम पोहे, चहा, आणि ब्रेड-ऑम्लेट ठेवले होते.
घरातला वातावरण हलकं झालं होतं.
अनघा सगळ्यांना प्लेट देत होती.
“गरमागरम आहेत, थंड होण्याआधी खा,”
ती म्हणाली.
“गरमागरम आहेत, थंड होण्याआधी खा,”
ती म्हणाली.
आजोबा हसत म्हणाले,
“काल रात्री इतकी पार्टी करूनही
आज सकाळी एवढं सगळं कसं जमवलंस गं?”
“काल रात्री इतकी पार्टी करूनही
आज सकाळी एवढं सगळं कसं जमवलंस गं?”
अनघा हसली.
“आज मन खुश आहे आजोबा,
म्हणून थकवा जाणवत नाही.”
“आज मन खुश आहे आजोबा,
म्हणून थकवा जाणवत नाही.”
तृप्ती पोहे खात म्हणाली,
“वहिनी, हे पोहे तर फारच छान झालेत.
लग्नानंतर मी इथेच राहायला येणार का काय!”
“वहिनी, हे पोहे तर फारच छान झालेत.
लग्नानंतर मी इथेच राहायला येणार का काय!”
मोनिका तिला चिडवत म्हणाली,
“आधी विक्रमला विचार…
नंतर वहिनीला घरात जागा माग.”
“आधी विक्रमला विचार…
नंतर वहिनीला घरात जागा माग.”
सगळे हसले.
अनिकेत चहाचा घोट घेत म्हणाला,
“आज तरी कोणाचाही मूड खराब नाही,
हेच मोठं यश आहे.”
“आज तरी कोणाचाही मूड खराब नाही,
हेच मोठं यश आहे.”
अशोक मान डोलावत म्हणाले,
“घरात गोंधळ झाला तरी जर नाश्त्याच्या टेबलवर हसू असेल
तर सगळं ठीक होतं.”
“घरात गोंधळ झाला तरी जर नाश्त्याच्या टेबलवर हसू असेल
तर सगळं ठीक होतं.”
मामा शांतपणे सगळ्यांकडे पाहत होते.
ते म्हणाले,
“काल मन भरून गेलं होतं… आज मात्र हलकं वाटतंय.”
ते म्हणाले,
“काल मन भरून गेलं होतं… आज मात्र हलकं वाटतंय.”
अनघा थोडी थांबली.
“तुम्ही सगळे सोबत आहात, हेच आमचं बळ आहे.”
“तुम्ही सगळे सोबत आहात, हेच आमचं बळ आहे.”
तेवढ्यात अनिकेत म्हणाला,
“बरं, नाश्ता झाला की निघूया. विक्रम आणी मावशी मार्केटला पोहचतील.”
“बरं, नाश्ता झाला की निघूया. विक्रम आणी मावशी मार्केटला पोहचतील.”
तृप्तीने एक घास घेत हसत मान डोलावली.
टेबलवर पुन्हा हलकं हसू पसरलं.
टेबलवर पुन्हा हलकं हसू पसरलं.
त्या नाश्त्याच्या टेबलवर
फक्त पदार्थ नव्हते… समजूत, आपुलकी आणि नवे नात्यांचे धागे सगळ्यांनी एकत्र वाटून घेतले होते.
फक्त पदार्थ नव्हते… समजूत, आपुलकी आणि नवे नात्यांचे धागे सगळ्यांनी एकत्र वाटून घेतले होते.
---
विक्रम आणि त्यांची आई आधीच मार्केटमध्ये पोहोचले होते.
दुकानांची रांग, लोकांची गर्दी, लग्नाच्या खरेदीचा उत्साह…
सगळीकडे वेगळीच चैतन्याची हवा होती.
तेवढ्यात अनघा, मोनिका, तृप्ती, अनिकेत, अशोक आणि मामा तिथे आले.
विक्रमच्या आईने सगळ्यांना पाहताच हसून पुढे येत म्हटलं,
“या या, तुम्ही आलातच छान झालं.
आज तर बरीच कामं उरकायची आहेत.”
“या या, तुम्ही आलातच छान झालं.
आज तर बरीच कामं उरकायची आहेत.”
अशोकांनी नम्रपणे हात जोडले.
“हो, काल गोंधळात नीट बोलताही आलं नाही.
आज सगळं निवांत ठरवूया.”
“हो, काल गोंधळात नीट बोलताही आलं नाही.
आज सगळं निवांत ठरवूया.”
मामा आजूबाजूला पाहत म्हणाले,
“एवढं मोठं मार्केट…
तृप्तीचं लग्न आहे म्हटल्यावर काहीही कमी पडता कामा नये.”
“एवढं मोठं मार्केट…
तृप्तीचं लग्न आहे म्हटल्यावर काहीही कमी पडता कामा नये.”
तृप्ती थोडी लाजतच अनघाच्या जवळ उभी राहिली.
अनघाने तिच्या हातावर हलकेच हात ठेवला,
“काळजी करू नकोस,
आज तुला सगळं आवडेल असंच घेऊ.”
अनघाने तिच्या हातावर हलकेच हात ठेवला,
“काळजी करू नकोस,
आज तुला सगळं आवडेल असंच घेऊ.”
मोनिका उत्साहात म्हणाली,
“आधी साडी बघूया का?
नंतर दागिने, मग बाकी.”
“आधी साडी बघूया का?
नंतर दागिने, मग बाकी.”
विक्रम हसत म्हणाला,
“आज बहिणींच्या हातात सूत्रं दिलीत तर
माझं काम सोपं होईल.”
“आज बहिणींच्या हातात सूत्रं दिलीत तर
माझं काम सोपं होईल.”
सगळे हसले.
अनिकेत म्हणाला,
“चला मग, आधी तृप्तीसाठी साडी पाहू.
तिचा दिवस आहे आज.”
“चला मग, आधी तृप्तीसाठी साडी पाहू.
तिचा दिवस आहे आज.”
विक्रमच्या आईने तृप्तीकडे प्रेमाने पाहत म्हटलं,
“आजपासून तुला ‘मुलगी’ म्हणून नाही,
तर ‘घरची लक्ष्मी’ म्हणून खरेदी करायची आहे.”
“आजपासून तुला ‘मुलगी’ म्हणून नाही,
तर ‘घरची लक्ष्मी’ म्हणून खरेदी करायची आहे.”
तृप्तीचे डोळे भरून आले,
पण चेहऱ्यावरचं हसू मात्र अजून खुललं.
पण चेहऱ्यावरचं हसू मात्र अजून खुललं.
त्या गर्दीत, त्या दुकानांमध्ये
फक्त लग्नाची खरेदी नाही…
नव्या नात्यांची सुरुवात होत होती.
फक्त लग्नाची खरेदी नाही…
नव्या नात्यांची सुरुवात होत होती.
---
सगळे एकमेकांना भेटले आणि थोड्या औपचारिक गप्पांनंतर
ते एका मोठ्या साडीच्या दुकानात गेले.
ते एका मोठ्या साडीच्या दुकानात गेले.
दुकानात शिरताच
रंगीत साड्यांची रांग,
मऊ रेशमी कापडाचा स्पर्श आणि हलकीशी अगरबत्तीची सुवासिक दरवळ… लग्नाची खरेदी सुरू झाल्याची जाणीव सगळ्यांनाच झाली.
रंगीत साड्यांची रांग,
मऊ रेशमी कापडाचा स्पर्श आणि हलकीशी अगरबत्तीची सुवासिक दरवळ… लग्नाची खरेदी सुरू झाल्याची जाणीव सगळ्यांनाच झाली.
दुकानदाराने नम्रपणे स्वागत केलं.
“लग्नासाठी साड्या पाहिजेत का?”
“लग्नासाठी साड्या पाहिजेत का?”
विक्रमच्या आईने पुढे येत म्हटलं,
“हो, माझ्या होणाऱ्या सुनेसाठी.”
“हो, माझ्या होणाऱ्या सुनेसाठी.”
हे ऐकताच तृप्ती थोडीशी गोंधळली,
पण चेहऱ्यावर हलकंसं हसू उमटलं.
पण चेहऱ्यावर हलकंसं हसू उमटलं.
अनघाने तृप्तीचा हात धरला.
“चला, तू बघ साड्या.
जे आवडेल ते घालायचं आहे आयुष्यभर.”
“चला, तू बघ साड्या.
जे आवडेल ते घालायचं आहे आयुष्यभर.”
मोनिका लगेच रॅककडे गेली.
“ही बघ, लाल रंग किती छान आहे!”
“ही बघ, लाल रंग किती छान आहे!”
तृप्तीने साडी हातात घेतली,
कापड बोटांतून सरकवलं…
पण तिच्या डोळ्यांत अजूनही थोडी संकोचाची छटा होती.
कापड बोटांतून सरकवलं…
पण तिच्या डोळ्यांत अजूनही थोडी संकोचाची छटा होती.
मामा शांतपणे बाजूला उभे राहून
मुलीकडे पाहत होते.
त्यांच्या डोळ्यांत अभिमान आणि हळवेपणा एकत्र दाटला होता.
मुलीकडे पाहत होते.
त्यांच्या डोळ्यांत अभिमान आणि हळवेपणा एकत्र दाटला होता.
अशोक म्हणाले,
“तृप्ती, घाई करू नकोस.
आज पहिली साडी आहे,
मनापासून आवडली पाहिजे.”
“तृप्ती, घाई करू नकोस.
आज पहिली साडी आहे,
मनापासून आवडली पाहिजे.”
विक्रम थोडा हसत म्हणाला,
“तुम्ही निवडा…
माझं काम फक्त पसंत करायचं.”
“तुम्ही निवडा…
माझं काम फक्त पसंत करायचं.”
सगळे हसले.
तृप्तीने एक नाजूक गुलाबी साडी उचलली.
“ही… छान आहे,”
ती हळूच म्हणाली.
“ही… छान आहे,”
ती हळूच म्हणाली.
विक्रमच्या आईने ती साडी पाहिली
आणि समाधानाने मान हलवली. “हो, हीच तुझ्यावर खुलून दिसेल.”
आणि समाधानाने मान हलवली. “हो, हीच तुझ्यावर खुलून दिसेल.”
त्या क्षणी तृप्ती फक्त साडी पाहत नव्हती… ती तिच्या आयुष्याचा नवा अध्याय हळूच हातात धरत होती.
---
दुकानदाराने ती गुलाबी साडी नीट पसरून दाखवली.
नाजूक काठ, मऊ कापड…
तृप्तीची नजर त्या साडीवर स्थिरावली होती.
विक्रमची आई पुढे आल्या.
साडी हातात घेत त्यांनी ती अलगद तृप्तीच्या खांद्यावर धरली.
साडी हातात घेत त्यांनी ती अलगद तृप्तीच्या खांद्यावर धरली.
“ही साडी…”
त्या क्षणभर थांबल्या,
“…फक्त खरेदी नाहीये.”
त्या क्षणभर थांबल्या,
“…फक्त खरेदी नाहीये.”
तृप्तीने वर पाहिलं.
“आजपासून तू आमच्या घरची मुलगी आहेस,”
विक्रमच्या आई हळूच म्हणाल्या.
“ही साडी माझ्याकडून तुला भेट…
आशीर्वाद समज.”
विक्रमच्या आई हळूच म्हणाल्या.
“ही साडी माझ्याकडून तुला भेट…
आशीर्वाद समज.”
हे ऐकताच
तृप्तीचे डोळे पाणावले.
तृप्तीचे डोळे पाणावले.
“आई…”
शब्द ओठांपर्यंत आले,
पण आवाज तिथेच अडखळला.
शब्द ओठांपर्यंत आले,
पण आवाज तिथेच अडखळला.
विक्रमची आईने तिच्या हातात साडी दिली
आणि मायेने तिचा हात दाबला.
आणि मायेने तिचा हात दाबला.
“घाबरू नकोस.
नवं नातं आहे… पण प्रेम कमी पडू देणार नाही.”
नवं नातं आहे… पण प्रेम कमी पडू देणार नाही.”
मामा हे सगळं शांतपणे पाहत होते.
त्यांच्या डोळ्यांत अभिमान दाटून आला.
आपली लेक सुरक्षित हातात जात आहे
याची खात्री त्या क्षणी त्यांना मिळाली.
त्यांच्या डोळ्यांत अभिमान दाटून आला.
आपली लेक सुरक्षित हातात जात आहे
याची खात्री त्या क्षणी त्यांना मिळाली.
अनघाने तृप्तीला जवळ घेतलं.
“बघ, किती छान क्षण आहे.”
“बघ, किती छान क्षण आहे.”
मोनिका हलकेच म्हणाली,
“आता खरंच लग्नाची चाहूल लागली.”
“आता खरंच लग्नाची चाहूल लागली.”
अशोक समाधानाने हसले.
अनिकेतने तृप्तीकडे पाहून मान हलवली
सगळं छान होईल…
असं आश्वासन देत.
अनिकेतने तृप्तीकडे पाहून मान हलवली
सगळं छान होईल…
असं आश्वासन देत.
त्या साडीबरोबर
तृप्तीच्या हातात
नात्यांची उब
आणि नव्या आयुष्याची सुरुवात
हळूच येऊन बसली होती.
तृप्तीच्या हातात
नात्यांची उब
आणि नव्या आयुष्याची सुरुवात
हळूच येऊन बसली होती.
---
क्रमश
"सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही"
दिपाली चौधरी
तुम्हांला कथा आवडत असेल तर, लाईक आणी कमेंट करा
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा