तुझ्या माझ्या संसाराला आणखी काय हवं भाग - 59
अनिकेत घरी आला.
अनघा सोफ्यावर बसली होती, डोळ्यात थोडी थकवा होती पण चेहऱ्यावर हलके हसू होते.
अनिकेत थोडा हसत म्हणाला,
“जसा दिवस गेला, तसा गेला… छान गेला आज. घर खाली वाटतं होतं, नाही का?”
“जसा दिवस गेला, तसा गेला… छान गेला आज. घर खाली वाटतं होतं, नाही का?”
अनघा त्याच्याकडे हळूच बघत म्हणाली,
“हो… घरात सगळं शांत आणि छान वाटत होतं. थोडा विश्रांतीचा वेळ मिळाला.”
“हो… घरात सगळं शांत आणि छान वाटत होतं. थोडा विश्रांतीचा वेळ मिळाला.”
अनिकेत थोडा जवळ येऊन म्हणाला,
“सगळे घरी गेले ना?”
“सगळे घरी गेले ना?”
अनघाने हलके मान हलवत उत्तर दिले,
“हो ना… सगळे घरी गेले.”
“हो ना… सगळे घरी गेले.”
दोघांमध्ये एक शांतता होती शब्द कमी, पण भावनांची जाणीव जास्त.
त्या क्षणात फक्त ते दोघं होते, बाकी सगळं मागे राहून…
त्या क्षणात फक्त ते दोघं होते, बाकी सगळं मागे राहून…
---
अनघा थोडी वेळ शांत बसली होती. मग धीर एकवटून म्हणाली,
“अनिकेत… मला तुझ्यासोबत थोडं बोलायचं आहे.”
“अनिकेत… मला तुझ्यासोबत थोडं बोलायचं आहे.”
अनिकेत तिच्याकडे वळून शांतपणे म्हणाला,
“बोल ना. काय बोलायचं आहे?”
“बोल ना. काय बोलायचं आहे?”
अनघा हळू आवाजात म्हणाली,
“मी ऑफिस जॉईन करू का? आता मला त्रास होत नाही. गोळ्या वेळेवर घेईन. घरी खूप बोर होतंय… कामात मन पण रमेल.”
“मी ऑफिस जॉईन करू का? आता मला त्रास होत नाही. गोळ्या वेळेवर घेईन. घरी खूप बोर होतंय… कामात मन पण रमेल.”
अनिकेत थोडा थांबला.
क्षणभर तो विचारात पडला.
क्षणभर तो विचारात पडला.
खरं तर ती बरोबर बोलतेय, तो मनात म्हणाला.
घरी एकटी बसून ती जास्त विचार करते. ऑफिसला जायला लागली तर मनही रमेल, आत्मविश्वासही येईल… आणि तिलाही बरं वाटेल.
घरी एकटी बसून ती जास्त विचार करते. ऑफिसला जायला लागली तर मनही रमेल, आत्मविश्वासही येईल… आणि तिलाही बरं वाटेल.
थोडा विचार करून तो म्हणाला,
“तू आजोबांशी एकदा बोलून घे. ते तयार असतील तर उद्यापासून ऑफिस जॉईन कर.”
“तू आजोबांशी एकदा बोलून घे. ते तयार असतील तर उद्यापासून ऑफिस जॉईन कर.”
अनघाच्या चेहऱ्यावर क्षणात आनंद फुलला.
डोळ्यांत चमक आली.
डोळ्यांत चमक आली.
ती उठून थेट अनिकेतच्या मिठीत गेली.
“थँक यू…”
“थँक यू…”
अनिकेतनेही तिला घट्ट मिठीत घेतलं.
त्या मिठीत फक्त आनंद नव्हता,
तर विश्वास होता… साथ होती… आणि नव्या सुरुवातीची आशा होती. छान… हा सीन खूप शांत, प्रेमळ आणि अर्थपूर्ण आहे. मी तो जरा हळुवार ओघात लिहिते
त्या मिठीत फक्त आनंद नव्हता,
तर विश्वास होता… साथ होती… आणि नव्या सुरुवातीची आशा होती. छान… हा सीन खूप शांत, प्रेमळ आणि अर्थपूर्ण आहे. मी तो जरा हळुवार ओघात लिहिते
---
अनघाने घरातले आवरले.
स्वयंपाकघर नीट केलं, वस्तू जागेवर ठेवल्या.
घर जणू तिच्या मनासारखंच थोडंसं हलकं झालं होतं.
स्वयंपाकघर नीट केलं, वस्तू जागेवर ठेवल्या.
घर जणू तिच्या मनासारखंच थोडंसं हलकं झालं होतं.
ती हळूच आजोबांच्या खोलीकडे गेली.
आजोबा खिडकीजवळ बसले होते. हातात जपमाळ, चेहऱ्यावर नेहमीची शांत छाया.
अनघा दारात थांबली.
अनघा दारात थांबली.
“आजोबा…”
तिचा आवाज थोडासा संकोचलेला होता.
तिचा आवाज थोडासा संकोचलेला होता.
आजोबांनी वर पाहिलं.
“ये बाळा, ये… कशी आहेस?”
“ये बाळा, ये… कशी आहेस?”
अनघा त्यांच्या जवळ बसली.
क्षणभर काही बोलली नाही.
मग धीर एकवटून म्हणाली,
“आजोबा, मला तुमच्याशी काही बोलायचं आहे.”
क्षणभर काही बोलली नाही.
मग धीर एकवटून म्हणाली,
“आजोबा, मला तुमच्याशी काही बोलायचं आहे.”
आजोबांनी प्रेमाने तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला.
“बोल… जे मनात आहे ते. या घरात तुझ्या मनावर ओझं असायला नको.”
“बोल… जे मनात आहे ते. या घरात तुझ्या मनावर ओझं असायला नको.”
अनघाने खोल श्वास घेतला…
आणि बोलायला सुरुवात केली.
आणि बोलायला सुरुवात केली.
---
अनघा हळूच बोलायला लागली.
“आजोबा… मला उद्यापासून पुन्हा ऑफिस जॉईन करायचं आहे.”
ती क्षणभर थांबली.
“डॉक्टरांनी सांगितलेल्या गोळ्या वेळेवर घेत आहे. आता मला बरं वाटतंय.
पण… घरी बसून खूप एकटेपणा वाटतो.
कामात मन रमेल, म्हणून…”
ती क्षणभर थांबली.
“डॉक्टरांनी सांगितलेल्या गोळ्या वेळेवर घेत आहे. आता मला बरं वाटतंय.
पण… घरी बसून खूप एकटेपणा वाटतो.
कामात मन रमेल, म्हणून…”
ती खाली पाहत होती.
जणू आजोबांचा निर्णय तिच्या आयुष्याचा नवा वळण ठरवणार होता.
जणू आजोबांचा निर्णय तिच्या आयुष्याचा नवा वळण ठरवणार होता.
आजोबा शांतपणे तिचं सगळं ऐकत होते.
थोडा वेळ गेला.
मग ते हलकेच हसले.
मग ते हलकेच हसले.
“अनघा,” ते म्हणाले,
“माणसाचं मन मोकळं राहायला काम, लोक, दिनक्रम लागतोच.”
“माणसाचं मन मोकळं राहायला काम, लोक, दिनक्रम लागतोच.”
अनघाने वर पाहिलं.
आजोबा पुढे म्हणाले,
“तू घाबरू नकोस. उद्या मी पण तुझ्यासोबत ऑफिसला येईन.”
“तू घाबरू नकोस. उद्या मी पण तुझ्यासोबत ऑफिसला येईन.”
अनघा चकित झाली.
“तुम्ही?”
“तुम्ही?”
“हो बाळा,” आजोबा प्रेमाने म्हणाले,
“तू एकटी नाहीस. पहिला दिवस आहे… आधार म्हणून मी तुझ्या बाजूला असेन.”
“तू एकटी नाहीस. पहिला दिवस आहे… आधार म्हणून मी तुझ्या बाजूला असेन.”
अनघाच्या डोळ्यांत पाणी तरळलं.
भीती नाही… आनंदाचे होते.
भीती नाही… आनंदाचे होते.
ती आजोबांच्या पायांशी टेकली.
“धन्यवाद आजोबा… तुम्ही आहात म्हणूनच मी पुन्हा उभी राहू शकते.”
“धन्यवाद आजोबा… तुम्ही आहात म्हणूनच मी पुन्हा उभी राहू शकते.”
आजोबांनी तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला.
“तू मजबूत आहेस अनघा… आम्ही फक्त तुझी आठवण करून देतो.”
“तू मजबूत आहेस अनघा… आम्ही फक्त तुझी आठवण करून देतो.”
खोलीत एक वेगळंच शांत समाधान पसरलं होतं…
नव्या सुरुवातीचं.
नव्या सुरुवातीचं.
---
आजोबा आणि अनघा दोघंही अनिकेतजवळ आले.
आजोबा प्रेमाने म्हणाले,
“अनिकेत, तू खूप चांगलं केलंस.
अनघाला ऑफिस जॉईन करण्यासाठी परवानगी दिलीस.
मला खरंच खूप छान वाटलं.”
“अनिकेत, तू खूप चांगलं केलंस.
अनघाला ऑफिस जॉईन करण्यासाठी परवानगी दिलीस.
मला खरंच खूप छान वाटलं.”
अनिकेत थोडा गहिवरला.
आजोबा पुढे म्हणाले,
“उद्या मीच तिला ऑफिसला घेऊन जाईन.
मला पण तिथे एक चक्कर मारायची होती.”
“उद्या मीच तिला ऑफिसला घेऊन जाईन.
मला पण तिथे एक चक्कर मारायची होती.”
अनिकेतच्या चेहऱ्यावर समाधान पसरलं.
तो म्हणाला,
“आजोबा, खूपच चांगलं होईल.
तुम्ही सोबत असाल तर माझी काळजी मिटेल…
आणि अनघालाही जास्त आनंद होईल.”
“आजोबा, खूपच चांगलं होईल.
तुम्ही सोबत असाल तर माझी काळजी मिटेल…
आणि अनघालाही जास्त आनंद होईल.”
अनघा शांतपणे उभी होती.
तीन पिढ्यांचं ते क्षणिक एकत्र येणं…
तिच्या मनाला आधार देणारं होतं.
तीन पिढ्यांचं ते क्षणिक एकत्र येणं…
तिच्या मनाला आधार देणारं होतं.
आजोबा हसले.
“घर असंच असतं अनिकेत
एकमेकांच्या सोबतीनेच सगळं सोपं होतं.”
“घर असंच असतं अनिकेत
एकमेकांच्या सोबतीनेच सगळं सोपं होतं.”
त्या क्षणी अनघाला जाणवलं…
आपण एकटी नाही,
आपल्यामागे मजबूत हात आहेत.
आपण एकटी नाही,
आपल्यामागे मजबूत हात आहेत.
---
अनघाने रात्री सगळं लवकर आवरलं.
भांडी, स्वयंपाकघर, हॉल… सगळं नीटनेटका करून ठेवला.
भांडी, स्वयंपाकघर, हॉल… सगळं नीटनेटका करून ठेवला.
घरात शांतता पसरली होती.
ती बेडवर पडली…
उद्या ऑफिसचा पहिला दिवस…
मनात थोडी भीती, थोडी उत्सुकता…
पण त्याहून जास्त समाधान.
उद्या ऑफिसचा पहिला दिवस…
मनात थोडी भीती, थोडी उत्सुकता…
पण त्याहून जास्त समाधान.
अनिकेत तिच्याकडे बघत हळूच म्हणाला,
“टेंशन घेऊ नकोस… मी आहे ना.”
“टेंशन घेऊ नकोस… मी आहे ना.”
ती हलकंसं हसली.
“माहितीय…”
“माहितीय…”
आणि दोघंही लवकर झोपी गेले.
---
आजोबा त्यांच्या घरी खिडकीजवळ बसले होते.
बाहेर चंद्रप्रकाश पसरला होता.
त्यांच्या मनात मात्र अनघाचे विचार सुरू होते.
“बिचारी खूप काही सहन केलं या मुलीने…
पण आता सगळं ठीक होईल.
तिचं आयुष्य पुन्हा फुलावं… देवाकडे एवढंच मागणं आहे…”
पण आता सगळं ठीक होईल.
तिचं आयुष्य पुन्हा फुलावं… देवाकडे एवढंच मागणं आहे…”
त्यांनी देवघरातल्या दिव्याकडे पाहिलं,
हात जोडले.
हात जोडले.
“तिला सुखी ठेव रे देवा…”
ओठांवर समाधानाचं हसू आलं.
आजोबांच्या मनाला खात्री होती
आता अनघाचे दिवस नक्कीच बदलणार…
आता तिचं आयुष्य खरंच चांगलं होणार…
आता अनघाचे दिवस नक्कीच बदलणार…
आता तिचं आयुष्य खरंच चांगलं होणार…
---
सकाळी अनघा नेहमीपेक्षा लवकर उठली.
खिडकीतून हलकीशी ऊन आत येत होती.
आज तिच्या चेहऱ्यावर वेगळीच चमक होती…
खूप दिवसांनी पुन्हा ऑफिसला जाणार होती ती.
आज तिच्या चेहऱ्यावर वेगळीच चमक होती…
खूप दिवसांनी पुन्हा ऑफिसला जाणार होती ती.
ती पटकन अंघोळ करून कामाला लागली.
स्वयंपाकघरात हलकासा फोडणीचा सुगंध पसरला.
चपात्या, भाजी, भात…
तिने अनिकेतचा आणि स्वतःचा डब्बा नीट भरून ठेवला.
चपात्या, भाजी, भात…
तिने अनिकेतचा आणि स्वतःचा डब्बा नीट भरून ठेवला.
डब्बा बंद करताना तिच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं
किती दिवसांनी पुन्हा असं सगळं करत आहे…
किती दिवसांनी पुन्हा असं सगळं करत आहे…
नंतर तिने नाश्ता तयार करून टेबलावर ठेवला.
चहा पण उकळत होता.
चहा पण उकळत होता.
घर पुन्हा जिवंत वाटत होतं…
जणू अनघासोबत घरही हसत होतं.
जणू अनघासोबत घरही हसत होतं.
तेवढ्यात अनिकेत बाहेर आला.
त्याने सगळं पाहिलं… आणि थोडा थांबला.
त्याने सगळं पाहिलं… आणि थोडा थांबला.
“अगं… इतक्या लवकर सगळं केलंस?” तो हसत म्हणाला.
अनघा हलकंसं म्हणाली,
“आज पहिला दिवस आहे ना… उशीर नको व्हायला.”
“आज पहिला दिवस आहे ना… उशीर नको व्हायला.”
अनिकेत तिच्याकडे पाहतच राहिला.
किती दिवसांनी तिच्या चेहऱ्यावर असा उत्साह दिसत होता.
किती दिवसांनी तिच्या चेहऱ्यावर असा उत्साह दिसत होता.
“आज तू खूप खुश दिसतेस,” तो म्हणाला.
ती हसली.
“हो… थोडी नर्व्हस पण आहे.”
“हो… थोडी नर्व्हस पण आहे.”
“घाबरू नकोस,” अनिकेत म्हणाला,
“आजोबा आहेत ना तुझ्यासोबत.”
“आजोबा आहेत ना तुझ्यासोबत.”
अनघाने मान हलवली.
मनात एकच भावना
आज खरंच नवीन सुरुवात आहे…
मनात एकच भावना
आज खरंच नवीन सुरुवात आहे…
---
अनघा ऑफिसला जायला तयार झाली.
साधा पण सुंदर ड्रेस घातला होता.
केस नीट बांधले, हलकंसं काजळ लावलं.
आरशात स्वतःकडे पाहताना ती क्षणभर थांबली…
केस नीट बांधले, हलकंसं काजळ लावलं.
आरशात स्वतःकडे पाहताना ती क्षणभर थांबली…
किती दिवसांनी स्वतःला अशी तयार होताना पाहत होती.
तिच्या चेहऱ्यावर आत्मविश्वास दिसत होता.
जुनी अनघा… पुन्हा परत येत होती.
जुनी अनघा… पुन्हा परत येत होती.
तेवढ्यात आजोबा बाहेरून हाक मारतात,
“अनघा… तयार झालीस का बाळा?”
“अनघा… तयार झालीस का बाळा?”
“हो आजोबा… आलेच!”
ती बॅग आणि डब्बा घेऊन बाहेर आली.
आजोबांनी तिला पाहिलं आणि हसले.
“वा… आज तर आमची नात एकदम ऑफिसर दिसतेय!”
“वा… आज तर आमची नात एकदम ऑफिसर दिसतेय!”
अनघा लाजली.
“आजोबा…”
“आजोबा…”
“चल, उशीर नको करूया.”
दोघंही घराबाहेर पडले.
रस्त्यात हलकीशी थंड हवा होती.
आजोबा तिच्या सोबत चालत होते…
जणू तिच्या प्रत्येक पावलाला आधार देत.
आजोबा तिच्या सोबत चालत होते…
जणू तिच्या प्रत्येक पावलाला आधार देत.
“टेंशन आहे का?” आजोबा विचारतात.
“थोडी…” अनघा हसत म्हणाली.
आजोबा म्हणाले,
“घाबरू नकोस. तू खूप मजबूत आहेस.
आणि लक्षात ठेव काहीही झालं तरी मी आहे तुझ्यासोबत.”
“घाबरू नकोस. तू खूप मजबूत आहेस.
आणि लक्षात ठेव काहीही झालं तरी मी आहे तुझ्यासोबत.”
अनघाच्या डोळ्यांत चमक आली.
ऑफिससमोर पोहोचल्यावर ती क्षणभर थांबली.
नवीन सुरुवात… नवीन हिम्मत.
आजोबांनी तिच्या पाठीवर हात ठेवला.
“जा बाळा… अभिमान आहे तुझा.”
“जा बाळा… अभिमान आहे तुझा.”
अनघा हसली…
आणि आत्मविश्वासाने ऑफिसच्या आत पाऊल टाकलं.
आणि आत्मविश्वासाने ऑफिसच्या आत पाऊल टाकलं.
---
क्रमश
"सदर दीर्घकथेचे भाग नियमित पोस्ट होणार असून याचे पुढील भाग चुकू नयेत म्हणून पेज फॉलो करा आणि फॉलो सेटिंग मध्ये जाऊन "fevorite" ऑप्शन निवडून घ्या जेणेकरून एकही भाग सुटणार नाही"
दिपाली चौधरी
तुम्हांला कथा आवडत असेल तर, लाईक आणी कमेंट करा
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा