तुम दे ना साथ मेरा.. ३१

हा प्रश्न तिला पुन्हा पुन्हा छळत होता. लग्नानंतरच्या पहिल्या काही वर्षांची आठवण डोळ्यांसमोर तरळून गेली. ते घर, घरातली माणसं, तिच्या जबाबदाऱ्या सगळं तिच्याभोवती फिरत होतं. घरात काय लागेल, कुणाला काय आवडतं, कुठली वस्तू कुठे ठेवायची हे सगळं तिच्या नकळत तिची ओळख बनलं होतं. कुणी तिला सांगितलं नव्हतं की, हे तिचं काम आहे; पण तिनेच ते आवडीने स्वीकारलं होतं. आणि मग नंदिनी धाकटी सुन बनून आली. हसरी. नीटनेटकी. सगळं पटकन शिकणारी. अर्पिताला जाणवलं, नंदिनी काहीही मुद्दाम करत नाहीये पण तरीही घरात एक नवी लय तयार होत होती. आणि त्या नव्या लयीमध्ये आपली भूमिका काय हा प्रश्न अर्पिताला स्वतःलाच विचारायला लागला होता.