तुम दे ना साथ मेरा.. ५४

आज पहिल्यांदाच मीराने स्वतःशी प्रामाणिक संवाद साधला होता; पण तिच्या या प्रयत्नात ती स्वतःलाच जखमा देत रक्तबंबाळ होत होती. नंदिनी घरातून निघून गेली होती; पण स्वराज मात्र तिच्याच भोवती तिच्या आठवणींत, तिच्या काळजीत, तिच्या प्रेमात अडकून होता. ‘जो माणूस इतकं प्रेम करतो, तो कधीच दुसरीकडे वळत नाही.’ हे वास्तव स्वीकारताना मीराच्या डोळ्यांत पाणी आलं; पण त्यात राग नव्हता. ती खूप दमलेली होती.