तुम दे ना साथ मेरा.. ३४

ते कौतुक होतं; पण त्यातच एक चौकटही होती. घर सांभाळणारी बाई हीच तिची ओळख बनली. हळूहळू इतर ओळखी बाजूला पडत गेल्या. तिचं मत, तिच्या इच्छा हे सगळं “घर नीट सांभाळतेय ना?” या प्रश्नाखाली दबत गेलं.
वर्षांनुवर्षं ती या भूमिकेत इतकी रुळली की त्या बाहेर काही आहे हेच ती विसरली. आणि मग पहिला धक्का तिला तेव्हा बसला, जेव्हा तिच्या सासूबाई आजारी पडल्या होत्या. काही महिने अर्पिता पूर्णपणे त्यांच्यात गुंतली होती. त्या काळात घराची सूत्रं यमुआत्याकडे गेली होती. सगळं नीट चाललं होतं अगदी तिच्याशिवायही.. तेव्हा कुणी मुद्दाम काही केलं नव्हतं. पण अर्पिताला जाणवलं होतं, आपण नसतानाही सगळं सुरळीत चालू शकतं. तो विचार तिला आतून हादरवून गेला होता. तोच धागा पुन्हा नंदिनीच्या येण्याने हलला होता.