तुम दे ना साथ मेरा.. ३६

ती स्वतःशीच पुटपुटली. तिच्या चेहऱ्यावर असुरी आनंद पसरला. स्वराजची पुण्याला जाण्याची तयारी सुरू झाली. नंदिनी सकाळी लवकर उठली. अंघोळ वगैरे उरकून ती स्वयंकपाक घरात आली. पण का कोणास ठाऊक! स्वराज जाणार म्हणून तिच्या चेहऱ्यावर उदासी पसरली होती. नाही म्हटलं तरी ते दोघे एक महिना सोबत होते. सवयीने का होईना दोघांत मैत्र फुलू लागलं होतं. आणि आता तो निघून जाणार होता. त्याच्या गर्लफ्रेंडला त्याच्याबद्दल सांगणार होता. तिला माहित होतं, त्यांचं हे नातं आता फार काळ टिकणार नव्हतं. सहा महिन्यांचा प्रवास संपला की, एकमेकांपासून वेगळं व्हावंच लागणार होतं. तिने दीर्घ सुस्कारा टाकला आणि गॅसवर चहाचं आधण ठेवलं. सर्वांच्या नाश्त्याची तयारी करायची होती. थोड्याच वेळात अर्पिताही किचनमध्ये आली.