तुम दे ना साथ मेरा.. ३८

ती हळू आवाजात म्हणाली. जणू हे ती स्वराजला नाही तर ती स्वतःलाच समजावत होती! माधवरावांना नमस्कार करून स्वराज बाहेर आला. शालिनीताई, माधवराव, नंदिनी आणि अर्पिता सर्वजण त्याला निरोप देण्यासाठी दारात उभे उभे होते. शालिनीताईंच्या डोळ्यांत पाणी होतं. स्वराज गाडीत बसला. गाडी सुरू झाली आणि घर मागे पडू लागलं. खिडकीबाहेर झाडं, रस्ते, ओळखीचे वळणं मागे सरकत होती; पण त्याच्या डोक्यात फक्त दोन चेहरे उभे होते. एक नंदिनी आणि दुसरा अधिराचा.. जसंजशी गाडी पुढे जाऊ लागली. त्याचं मन भूतकाळाच्या दिशेने धावू लागलं. इतक्यात त्याच्या मोबाईलची रिंग वाजली. मोबाईलच्या स्क्रीनवर मीराचं नाव झळकलं पण त्याने कॉल उचलला नाही. गाडी पुढे पुण्याच्या दिशेने धावत होती;पण स्वराजला पहिल्यांदाच स्पष्ट जाणवलं की, हा प्रवास फक्त ऑफिससाठी नव्हता तर हा प्रवास त्याला स्वतःपासून दूर नेत होता.