तुम दे ना साथ मेरा.. ४९

स्वराजही हळूहळू दुःखातून बाहेर पडण्याचा प्रयत्न करत होता. नंदिनीच्या प्रेमळ स्वभावाने त्याला खूप सावरलं होतं. तिच्या जिव्हाळ्याने त्याला पुन्हा पालवी फुटू लागली होती. असं म्हणतात की, सवयीने आपोआप प्रेम वाढत जातं. एकत्र राहण्याने एकमेकांना समजून घेत, सावरत, सांभाळत लग्नाचा प्रवास छान सुरू होतो. स्वराजलाही नंदिनीने घेतलेली मेहनत दिसत होती. त्यालाही तिच्याबद्दल आदर आपुलकी वाटू लागली. स्वराज अधिराला पूर्णपणे विसरू शकला नव्हता; पण विरहाच्या वेदनेची तीव्रता आता कमी होऊ लागली होती. नंदिनीच्या मायेच्या फुंकरीने स्वराजच्या घावाला आराम मिळत होता. पण अजूनही नंदिनी सत्यापासून खूप दूर होती. स्वराजला एक भूतकाळ होता हे तिला माहित होतं; पण ती तिचीच सख्खी बहीण अधिरा असेल असं तिला कदापीही वाटलं नव्हतं. त्यामुळे ती या साऱ्या गोष्टींपासून खूप लांब होती. तिला सगळं सांगून टाकावं असं स्वराजच्या मनात खूप वेळा आलं; पण नंदिनी दुखावली जाईल. ती आता जितकी मायेने करतेय ते सगळं संपून जाईल. ती घर सोडून निघून जाईल या भीतीने त्याची तिला सांगण्याची हिंमतही झाली नाही. तसंही अधिरासोबतचं नातं तर संपुष्टात आलं होतं. मग जुन्या आठवणी काढून तिला त्रास कशाला द्यायचा या विचाराने स्वराज शांतच बसला.