तुम दे ना साथ मेरा.. ५०

“त्याने काय फरक पडतो? मीरा, भूतकाळाला मागे सोडल्याशिवाय आपण पुढे जाऊच शकत नाही. त्यांचं आयुष्य खूप गुंतागुंतीचं आहे हे मला ठाऊक आहे. त्यांनीही ते माझ्यापासून कधी लपवलं नाही. कुटुंब आणि प्रेम या दोन्ही गोष्टी सांभाळताना त्यांची किती परवड झाली असेल मी समजू शकते. एकीकडे आईची प्रकृती, त्यांनी घातलेली शपथ आणि दुसरीकडे त्यांचं प्रेम यात थोड्या वेळासाठी आईला निवडलं तर बिघडलं कुठे? त्यांनी ज्या मुलीवर प्रेम केलं, त्या नात्यातही ते प्रामाणिक होते. म्हणूनच तर त्यांनी माझ्याशी घटस्फोट घेण्याचा निर्णय घेतला असेल. त्यांना तिला जर फसवायचंच असतं तर मग माझ्याकडून घटस्फोटाच्या पेपर्सवर सह्या कशाला घेतल्या असत्या? त्या दिवशी स्वराज तुटून रडत होते, त्यांना आधाराची गरज होती. मी त्यांना आधार दिला. कारण त्याक्षणी ते फक्त माझे पती नव्हते तर एक माणूसही होते. त्या मुलीसाठी मुळासकट उन्मळून कोसळताना मी त्यांना पाहिलंय. पण त्याच दिवशी सर्व संपलंय, त्यांनी ते संपवलं हे त्यांनी स्वतःहून मला सांगितलं. इतक्या दिवसात मी त्यांना अधिक जवळून पाहिलंय. त्यांच्यातला सच्चेपणा मी अनुभवलाय. स्वराज त्यांचा भूतकाळ मागे सारून पुढे जाताहेत तर आपली हरकत का असावी?”