तुम दे ना साथ मेरा.. ५१

नंदिनी अजूनही अर्पिताच्या आधाराने उभी होती. डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते. तिचे ओठ थरथरत होते. नंदिनी काहीतरी बोलेल, विचारेल, स्वराजला जाब विचारेल अशी सर्वांची अपेक्षा होती; पण नंदिनी काहीच बोलली नाही. तिने एकदाही स्वराजकडे पाहिलं नाही. जणू त्याचं अस्तित्व त्या क्षणी तिच्यासाठी तो असूनही नसल्यासारखं होतं. तिने स्वतःला अर्पिताच्या हातातून सोडवलं. कोणालाही काही न बोलता, कुठलाही आरोप न करता, कुठलाही प्रश्न न विचारता ती सरळ तिच्या खोलीकडे निघून गेली. त्या पाठोपाठ दरवाजा अलगद बंद झाला आणि त्या आवाजात कितीतरी नाती तुटल्याचा भास झाला. सर्वजण तिच्या बंद दाराकडे पाहत उभे राहिले.