तुम दे ना साथ मेरा.. ५५

नंदिनी घरात येत आईवर चिडून म्हणाली. तिचा तो रौद्र अवतार पाहून आई शांत झाली. नंदिनी थेट तिच्या खोलीत आली. तिची ती माहेरची खोली ओळखीची होती. खिडकी, पडदे, कपाट… सगळं तसंच जागच्या जागी होतं. काहीच बदललं नव्हतं; पण नंदिनी मात्र बदलली होती. नंदिनी फ्रेश होऊन खिडकीजवळ येऊन उभी होती. बाहेर संध्याकाळ उतरत होती. मनात मात्र दिवस-रात्र एकत्र मिळून गोंधळ घालत होते. काय करावं तिला समजत नव्हतं. इतक्यात खोलीच्या दारावर टकटक झाली. कॉफी आणि नाश्त्याचा ट्रे घेऊन आई समोर उभी होती. काहीच न बोलता आईने आत येऊन ट्रे टेबलवर ठेवला आणि ती बाहेर जाऊ लागली.