तुम दे ना साथ मेरा.. ४४

तिने मान डोलावली आणि स्वराजकडे पाहिलं. तो उठून उभा राहिला. अधिरा तिच्या खोलीच्या दिशेने चालू लागली आणि मागोमाग स्वराज चालू लागला. त्यांच्या खोलीत आल्यावर तिने त्याला खुणेनेच बसायला सांगितलं. तो खुर्चीत बसला आणि ती त्याच्यासमोर पलंगावर बसली. या दोन दिवसांत तिने स्वतःला सावरलं होतं; पण मनातली तयारी आणि प्रत्यक्ष त्याच्या समोर उभं राहणं यात प्रचंड अंतर असतं हे तिला माहित होतं. खोलीत तशी शांतता होती; पण त्या शांततेत दडपलेली एक वेदना भरून राहिली होती. ते समोरासमोर बसले. काही क्षण कोणीच काही बोललं नाही.