तुम दे ना साथ मेरा.. ४५

इकडे स्वराज अधिराच्या घरातून बाहेर पडला. गाडीत येऊन बसला. त्याचा जीव कासावीस झाला होता. सर्वांगातून जणू सारं त्राण निघून गेलं होतं. श्वास कोंडू लागला होता. त्याने गाडी स्टार्ट केली आणि घराच्या दिशेने वळवली. गाडी आता भरधाव वेगाने धावत होती. डोळे धूसर होत होते. कशीबशी तो गाडी घेऊन घरी आला. गाडी पार्किंगला लावली आणि अंगणातून घरच्या दिशेने चालत येत होता. स्वराज घराच्या दाराशी येऊन थांबला. त्याने सभोवार नजर फिरवली. आज त्याला स्वतःचंच घर अनोळखी वाटू लागलं होतं. जणू आत शिरताच सगळे मुखवटे उतरून पडणार होते! दार उघडून तो आत आला. स्वयंपाकघरातून येणारा भाताचा मंद वास अजून हवेत रेंगाळत होता. तिथे नंदिनी असणार, हे त्याला माहीत होतं; पण तरीही तो तिला हाक मारू शकला नाही. बूट काढताना त्याच्या हातातून एक बूट घसरून खाली पडला.
तो वाकून उचलायचाही प्रयत्न त्याने केला नाही. सरळ सोफ्यापाशी गेला आणि तिथे बसण्याऐवजी तो मटकन खाली जमिनीवर बसला. त्याने त्याचे डोळे घट्ट मिटून घेतले; पण त्याच्या डोळ्यांसमोर काळाकुट्ट अंधार नव्हता तर त्याला जाब विचारणारी अधिरा होती.