उद्याच्या दिशेने भाग - १
सायली आणि अन्वी, दोघीही दहावीपासून एकमेकींच्या अगदी जवळ. शाळेतील पहाटेचे प्रार्थना सत्र असो किंवा स्पर्धांची धांदल, दोघी नेहमी एकमेकींच्या सोबत असत. पण त्यांच्या आयुष्याच्या पुढच्या टप्प्यात मात्र नशीब वेगळे वळण घेणार होते, हे दोघींनाही माहीत नव्हते.
सायली साध्या कुटुंबातून आलेली. वडील टेलरिंगचं काम करत; आई घरकाम. घरात जास्त काही नव्हतं, पण लोकांचा मोठा आदर होता. दुसरीकडे अन्वीचं कुटुंब मध्यमवर्गीय, स्थिर. वडील बँकेत, आई शिक्षिका. अभ्यास, क्लासेस, स्पर्धा सगळं व्यवस्थित.
दहावीच्या निकालानंतर दोघी गच्च मिठी मारत रडल्या. "आपण आयुष्यात काही मोठं करणार," सायलीने डोळे पुसत म्हटलं. अन्वी हसली, “हो… आणि एकमेकींच्या सोबत.”
कॉलेज सुरू झालं. तिथून दोघींच्या चढउतारांचा खरा प्रवास सुरू झाला.
सायलीला शिकायचं खूप होतं, पण घरची परिस्थिती ढासळत होती. वडिलांची तब्येत बिघडू लागली, टेलरिंगचं काम थांबलं. महिन्याच्या शेवटी घरात फक्त दोनशे-तीनशे रुपये उरायचे. तरीही सायली कधी खचली नाही.
अन्वी तिची ताकद होती. ती म्हणायची, “सायली, तू देखील लढायचच. आयुष्य कधीच सोपा रस्ता देत नाही.”
एका दिवशी कॉलेजच्या नोटीस बोर्डवर मोठ्या स्कॉलरशिपची जाहिरात लागली. दोघी धावत तिथं पोचल्या.
“हे बघ… ‘उच्च कामगिरी + जीवनातील संघर्ष’ या निकषावर भर आहे,” अन्वी म्हणाली.
सायलीच्या डोळ्यात चमक आली, पण लगेच मंदावली, “अगं पण एवढ्या मोठ्या मुलाखती… इंग्रजी बोलावं लागेल… मला येत नाही बघ.”
अन्वी तिचा हात घट्ट धरत म्हणाली, “मी आहे ना! आपण तयारी करू. हार मानणं हा पर्यायच नाही.”
त्या दिवसापासून दोघींची संध्याकाळ कठोर सरावाने भरली. इंग्रजी बोलणे, लेखन, जनरल नॉलेज सगळं अन्वी शिकवत होती. सायली रात्रभर अभ्यास करून, कधी कधी पोटात अन्न नसतानाही हसतच पुढे जात होती.
त्या रात्री पहिल्यांदाच अन्वीने तिच्या डायरीत लिहिलं,
“सायलीसारखी मैत्रीण मिळणं हीच माझी खरी संपत्ती आहे.”
“सायलीसारखी मैत्रीण मिळणं हीच माझी खरी संपत्ती आहे.”
स्कॉलरशिप इंटरव्ह्यूचा दिवस तसा साधाच होता, पण दोघींसाठी तो आयुष्य बदलणारा. सायलीचे हात पाय थरथरत होते; पण अन्वीने तिच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि “तू जिंकशील,” एवढंच म्हणाली.
इंटरव्ह्यूमध्ये सायलीने आयुष्यातील संघर्ष प्रामाणिकपणे सांगितले. तिच्या डोळ्यातलं स्वप्न आणि निर्धार मुलाखतकारांनी ओळखला.
ती बाहेर पडताच अन्वीने तिला मिठी मारत विचारलं, “काय झालं?”
सायलीने सुस्कारा टाकत म्हटलं, “माहित नाही… पण मी माझं सगळं दिलं.”
दिवस गेले… एक दिवस घरी पोस्टमन आला. एक मोठा लिफाफा.
सायलीचं हृदय जोरात धडधडू लागलं…तिने उघडलं…
आत पत्र होतं,
“Congratulations! You have been selected for the National Growth Scholarship.”
आत पत्र होतं,
“Congratulations! You have been selected for the National Growth Scholarship.”
ती जमिनीवर बसली आणि रडू लागली. तिची आईही रडली. पण ते आनंदाचे अश्रू होते. त्या क्षणी तिने डोळ्यातून वाहणाऱ्या पाण्यातून एकच ठरवलं,
“मी फक्त माझं नाही, माझ्यासारख्या मुलींचं आयुष्य बदलणार.”
“मी फक्त माझं नाही, माझ्यासारख्या मुलींचं आयुष्य बदलणार.”
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा