उद्याच्या दिशेने भाग - ३
राज्यस्तरीय स्पर्धा जिंकल्यानंतर दोघींना अनेक संधी मिळू लागल्या. पण जसं यश येतं, तश्याच ईर्ष्या आणि अडथळेही.
कॉलेजमधील काही विद्यार्थिनींना सायलीचा उदय पचत नव्हता. एके दिवशी प्रोजेक्ट सबमिशननंतर त्या सायलीला अडवून उभ्या राहिल्या.
“तू नक्की काहीतरी फसवणूक करतेस!” एक म्हणाली.
“तुझ्यासारखी गरीब मुलगी एवढं कसं करू शकते?” दुसरीची खोचक टिप्पणी.
“तुझ्यासारखी गरीब मुलगी एवढं कसं करू शकते?” दुसरीची खोचक टिप्पणी.
सायलीच्या डोळ्यात पाणी आले. पण ती शांत राहिली.
“माझा संघर्षच माझं उत्तर आहे,” एवढंच म्हणाली.
“माझा संघर्षच माझं उत्तर आहे,” एवढंच म्हणाली.
अन्वीने हे ऐकून संतापून त्यांना समोरून सुनावलं.
“गरीबी ही अडथळा नाही, ती धावण्याची सुरुवात असते!”
“गरीबी ही अडथळा नाही, ती धावण्याची सुरुवात असते!”
त्यानंतर सायली आणखी मजबूत झाली. पण पुढच्याच आठवड्यात तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठा आघात बसला, तिच्या वडिलांची प्रकृती अचानक खालावली आणि ते गेले.
आई जमिनीवर कोसळली. सायलीच्या हातातून जग निसटलं. ती जवळजवळ तुटली होती.
तीन दिवस ती काहीच बोलली नाही. अन्वी तिच्या शेजारी तासनतास बसून राहायची.
एक दिवस अन्वीने शांत आवाजात म्हटलं,
“सायली… तुझे बाबा कधीच तुझ्या मागे वळून बसलेल्या चेहऱ्याने समाधानी नसतील. तू त्यांचं स्वप्न आहेस.”
“सायली… तुझे बाबा कधीच तुझ्या मागे वळून बसलेल्या चेहऱ्याने समाधानी नसतील. तू त्यांचं स्वप्न आहेस.”
त्या रात्री सायलीने पहिल्यांदा रडून मन हलकं केलं.
ती उठली. आरशात स्वतःकडे पाहिलं आणि पुटपुटली,
“मी तुटणार नाही. माझ्यासाठी, माझ्या आईसाठी… आणि माझ्या बाबांसाठी.”
ती उठली. आरशात स्वतःकडे पाहिलं आणि पुटपुटली,
“मी तुटणार नाही. माझ्यासाठी, माझ्या आईसाठी… आणि माझ्या बाबांसाठी.”
आता ती पूर्वीपेक्षा जास्त कठोर परिश्रम करायला लागली. कॉलेजमधील प्रत्येक स्पर्धा, प्रत्येक प्रोजेक्ट, प्रत्येक संधी, ती लढत गेली.
आणि एक दिवस… तिला Indian Women Empowerment Fellowship साठी निवड झाल्याचे मेल आले.
या फेलोशिपद्वारे देशभरातील महिलांच्या विकासासाठी प्रकल्प तयार करायचा होता. त्यासाठी मेंटर म्हणून नामांकित समाजसेवक, अधिकारी तिच्या सोबत असणार होते.
अन्वीने आनंदाने तिला मिठी मारली. “आपलं स्वप्न आता खरं होणार सायली!”
पण अन्वीच्या घरी मात्र वेगळाच वादळ सुरू होत होता. तिच्या आई-वडिलांनी तिच्यासाठी नोकरीसाठी शहर सोडून नोकरी मिळेल त्या ठिकाणी जाण्याचा निर्णय घेतला होता. अन्वीला नवीन शहरात जावं लागणार होतं.
ही बातमी सायलीला कळताच ती निराश झाली.
“आपण वेगळे होणार?” तिचा आवाज थरथरत होता.
“आपण वेगळे होणार?” तिचा आवाज थरथरत होता.
अन्वीने तिचे हात हातात घेतले. “सायली… अंतर मैत्री कमी करत नाही. आपण दोघी वेगळ्या शहरांत असू पण… स्वप्न मात्र एकच राहील.”
दोघींच्या डोळ्यात पाणी आलं. त्या रात्री त्यांनी एक वचन दिलं, “आपण कोणत्याही परिस्थितीत एकमेकींचं स्वप्न थांबू देणार नाही.”
क्रमशः
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा