भाग ३
गेल्या काही महिन्यांपासून निखिलला घरातल्या वातावरणात बदल जाणवू लागला होता. मनीषा आता पूर्वीसारखी राहिली नव्हती. ती आता नेहमी ‘शालेय कार्यक्रम’, ‘सहली’, ‘बैठका’ अशी कारणे देऊन उशीराने घरी येऊ लागली होती. तिचा फोन सतत तिच्याजवळ असायचा, आणि हल्ली तो ती घेऊन गुपचूप बेडरूम मध्ये जाऊन बसायची.
"मनीषा, आज जेवायला काय आहे?" एके संध्याकाळी निखिलने सहज विचारले.
शाळेतून आल्यावर देखील ती पुन्हा फोनवर होती, आणि त्याला म्हणाली, "थोडा वेळ दे… मी एका महत्वाच्या कॉलवर आहे."
"आता हे शाळेचे काम फोनवर चालू झाले का?" निखिलचा स्वर साशंक होता.
दुसऱ्या दिवशी, निखिलने मनीषाचा फोन पाहण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याला तिने वेगळाच कोड लावून लॉक केला होता. त्यामुळे त्याला त्यातले काहीच वाचता आणि ती अजिबात फोन सोडत नसे, आता त्याचा संशय वाढत चालला होता.
एके दिवशी, शाळा सुटूनही मनीषा घरी आली नव्हती. निखिलने आपला मित्र शुभम, जो शाळेजवळच्याच दुकानात काम करत असायचा, निखिलने त्याच्याकडून माहिती काढली. शुभमने सांगितले की मनीषा आणि शाळेत आलेला एक नवीन शिक्षक मैदानाच्या कोपऱ्यात नेहमी गप्पा मारत असतात. आज देखील त्यांना शुभमने तिथेच पहिले होते.
रात्री निखिलने एक निर्णय घेतला.
दुसऱ्या दिवशी, मनीषा संध्याकाळी उशिरा घरी परतली तेव्हा तिचा चेहरा हसरा होता.
"आजचा दिवस छान गेला वाटते ?" निखिलने सरळ विचारले.
ती गोंधळली, "हो… मुलांनी प्रोजेक्ट छान सादर केला."
"फक्त मुलांचे कौतुक होते का?… की दिनेश सरांचे?"
मनीषा चटकन थांबली.
"तुला काय म्हणायचे आहे?" ती सावध झाली.
"आज मी तुम्हाला एकत्र पाहिले… एकदम जवळून बोलताना आणि हा काही योगायोग नव्हता." निखिलचा स्वर कठोर झाला.
"निखिल, हे जे आहे ते…जाऊ दे तुला नाही समजणार," मनीषा गडबडली.
"मग स्पष्ट सांग! हे संबंध काय आहेत? शिक्षक म्हणून मैत्री आहे की माझी फसवणूक?" निखिलचा संयम सुटला.
"हे प्रेम आहे, निखिल… तिथे माझ्या भावना जपल्या जातात. इथे घरात बसून मला फक्त जबाबदाऱ्याच जास्त आहेत … प्रेम कुठेच राहिले नाही!"
"आपल्या तीन मुलींनंतरही तुला असे वाटते की मी तुला प्रेम देत नाही ते? तू दिनेशला भेटायचे बंद कर, शाळेची नोकरी देखील सोडून दे, आपल्याला पैशाची काही गरज नाही." निखिल ओरडला.
"नाते संपवायचे असेल तर तू संपव आणि कर मला मोकळी… मी नाही थांबणार आता. मीही माणूस आहे, मलादेखील भावना आहेत… फक्त तुझ्या अपेक्षांचे ओझे मला घेऊन नाही जगायचे!" मनीषाचा आवेश वाढला.
निखिलचा हात उचलला गेला, त्याने मनीषाच्या मुस्काटात दोन चपराक लगवल्या, पण मनिषाने आपला हेका सोडला नाही.
त्या रात्री घरात प्रचंड वाद झाला. दोघांची मुले दुसऱ्या खोलीत बसून थरथरत होती, आणि घराचा कोसळता पाया त्यांच्या डोळ्यांसमोर उघड होत होता.
क्रमशः
भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©®
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा