घरात आज काही तरी वेगळं वातावरण होतं. मामी सकाळपासूनच स्वयंपाकघरात गोंधळ घालत होती. मोदक, उपवासाचे तांदळाचे पीठाचे गुलाबजाम, बटाट्याची भाजी, पुरणपोळी – जणू लग्नच लागलं होतं.अंजली शांतपणे सर्व तयारीत मदत करत होती. एकही प्रश्न न विचारता. ना चेहऱ्यावर विरोध, ना आनंद.
खरंतर मनात खूप काही चाललं होतं… पण त्या मनाला कोण विचारत होतं?
“अंजली, हे दारापाशी फुलं ठेव. आणि तो हिरवा पंजाबी ड्रेस घाल, तुला छान शोभून दिसतो,” मामी सांगून गेली.
तिने मान हलवली. एकही शब्द न बोलता, तिचं मन गोठल्यासारखं होतं.दुपारी चार वाजता…
तिने मान हलवली. एकही शब्द न बोलता, तिचं मन गोठल्यासारखं होतं.दुपारी चार वाजता…
एक मोठी गाडी घरासमोर थांबली. निळ्या रंगाची, चमकणारी SUV. दोन स्त्रिया, एक मध्यमवयीन गृहस्थ आणि एक तरुण खाली उतरले. त्यांच्या चेहऱ्यावर श्रीमंतीचा गोड घमंड स्पष्ट दिसत होता.
मामी लगेच दारात गेली, स्वागताला.“या ना! अहो किती आनंद वाटतोय. आम्ही वाटच पाहत होतो तुमची.”
त्यांनी घरात प्रवेश केला. बैठक मांडली गेली. गोडधोड वाढलं गेलं.
गप्पा सुरु झाल्या. विषय हळूहळू मुलावरून मुलीवर गेला.
“मुलगी कुठं आहे?” – मुलाच्या आईने विचारलं.
मामी हसत म्हणाली,“हो येतेच. अंजली!”
अंजली आत आली – तो हिरव्या रंगाचा पंजाबी ड्रेस, केस गोंजवलेले, हलकीशी टिकली, चेहऱ्यावर एक शांत, शिस्तबद्ध भाव.तिच्या डोळ्यांत मात्र असंख्य भावना — जणू संपूर्ण आयुष्य मांडून पाहिलं जातंय… एका पाहणीत.
ती सगळ्यांपुढे बसली. नजर खाली. हसणं नकळत ओठांवर. आवाज मात्र अजून बाहेर पडलेला नव्हता.“शिकलेली आहेस ना?” – एकीने विचारलं.
“हो. बारावीपर्यंत.” – अंजली शांतपणे उत्तरली.
“स्वयंपाक करता येतो?”“हो.”
“स्वयंपाक करता येतो?”“हो.”
“कुटुंबात कोण कोण आहे?”“माझे आईवडील गेलेत. मामाकडे राहते. आणि माझी एक बहिण…”
अंजलीनं ‘काजल’चा उल्लेख केला, पण मामीचं लक्ष तिला दाबून गप्प बसवायला होतं.
मुलगा मात्र एका शब्दाशिवाय फक्त तिच्याकडे पाहत होता. काही क्षण अंजलीच्याही नजरा त्याच्याकडे स्थिरावल्या… पण तिथे कोणतीच भावना उमटली नाही.पाहुणे निघून गेले…
मामीनं दरवाजा बंद करताच उसासा टाकला.“सगळ्यांना फार आवडलीस ग तू! आता लवकरच बोलावणं येईल. बघ, मी म्हणत होते ना, नशीब फळतंय तुझं!”
अंजली गप्पच होती. ती साडी घालते, जेवण करत बसते, पण तिचा जीव कुठेच नाही.
रात्री जेवण झाल्यावर ती एकटीच गच्चीत बसलेली असते. आकाश भरून आलेलं असतं. एखादं वादळ दुरून येतंय का, असं वाटतं.
तसंच काहीसं तिच्या मनातही – एक शांत वादळ साठतंय.त्याच रात्री… मामी आणि काजलचा संवाद:
तसंच काहीसं तिच्या मनातही – एक शांत वादळ साठतंय.त्याच रात्री… मामी आणि काजलचा संवाद:
“तुझं लक्ष ठेव गं, अंजलीवर. जर बोलली काही उलटसुलट, तर सगळी योजना मोडेल.”
“आई, मी बघते. पण तू ठाम आहेस ना? लग्न झाल्यावर आपण काजलला ओळख करून देऊ.”
“हो गं! आपण तिथे ओळख निर्माण करणार. मग हळूहळू… अंजली बाजूला होईल. पण तो पहिला पायरीचं आहे – लग्न.”
त्या दोघींचं बोलणं अंधारात होतं… पण अंजलीला ते स्पष्ट ऐकू आलं होतं
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा