आजच्या समाजात आपण अनेकदा अशा लोकांना भेटतो, जे बाहेरून खूप नम्र, हसरे आणि आपलेसे वाटतात; पण त्यांच्या वागण्यामागचा हेतू मात्र पूर्णपणे वेगळा असतो. “चेहरा एक, हेतू वेगळे” ही केवळ म्हण नाही, तर अनेक नात्यांचं आणि अनुभवांचं वास्तव आहे. प्रत्येक माणूस वाईट असतो असं नाही, पण प्रत्येक माणूस नेहमी तितकाच पारदर्शक असतो असंही नसतं. अनेकदा लोकांचे शब्द गोड असतात, पण त्यामागे स्वतःचा फायदा, संधी किंवा स्वार्थ दडलेला असतो.
नातेसंबंधांमध्ये हे जास्त जाणवतं. काही लोक गरज असताना खूप जवळ येतात, सतत संपर्क ठेवतात, मदतीचं आश्वासन देतात; पण गरज संपली की हळूहळू दूर जातात. त्यांचा चेहरा तोच राहतो, पण हेतू बदललेले असतात. अशा अनुभवांमुळे माणूस सावध होतो, लोकांवर विश्वास ठेवताना विचार करायला लागतो. विश्वास हा नात्यांचा पाया असतो, पण जेव्हा चेहरा आणि हेतू यात अंतर निर्माण होतं, तेव्हा नात्यांची ताकद कमी होते.
कामाच्या ठिकाणी, सामाजिक वर्तुळात किंवा व्यावसायिक जगातही हे चित्र दिसतं. कुणी मदत करतंय असं वाटतं, पण त्यामागे स्वतःचं गणित असतं. कुणी कौतुक करतं, पण हेतू वेगळा असतो. या सगळ्यामुळे माणूस गोंधळतो—कोण खरं, कोण खोटं, हे ओळखणं कठीण होतं. प्रत्येकाला संशयाने पाहणं योग्य नाही, पण अंधविश्वासही घातक ठरू शकतो. म्हणूनच जागरूकता आणि विवेक यांची गरज असते.
मात्र “चेहरा एक, हेतू वेगळे” ही गोष्ट केवळ इतरांपुरती मर्यादित नाही. अनेकदा आपण स्वतःही नकळत तसंच वागतो—एखाद्या फायद्यासाठी जास्त नम्र होतो, गरजेनुसार नातं जपतो किंवा परिस्थितीनुसार भूमिका बदलतो. म्हणूनच हा विषय फक्त टीकेचा नाही, तर आत्मपरीक्षणाचाही आहे. आपले हेतू किती स्वच्छ आहेत, आपलं वागणं किती प्रामाणिक आहे—याचा विचार करणं तितकंच महत्त्वाचं आहे.
स्वार्थ आणि शहाणपण यांच्यात एक बारीक रेषा असते. स्वतःचा फायदा पाहणं चुकीचं नाही, पण त्यासाठी इतरांची फसवणूक करणं, खोटं वागणं किंवा नात्यांचा वापर करणं चुकीचं ठरतं. प्रामाणिकपणा, स्पष्ट संवाद आणि सातत्य—या गोष्टी माणसाला विश्वासार्ह बनवतात. चेहरा आणि हेतू जुळले, की नात्यांना खरी मजबुती मिळते.
शेवटी, प्रत्येकाला ओळखणं शक्य नसतं, पण स्वतःला पारदर्शक ठेवणं शक्य असतं. सावध राहणं गरजेचं आहे, पण कटू होणं नाही. लोकांचे चेहरे बदलू शकतात, हेतू बदलू शकतात; मात्र आपली मूल्यं, आपली नीती आणि आपला प्रामाणिकपणा हेच आपलं खरं बळ असतं. कारण दीर्घकाळ टिकणारं नातं आणि आदर हा केवळ गोड शब्दांनी नाही, तर स्वच्छ हेतूंनीच मिळतो.
नातेसंबंधांमध्ये हे जास्त जाणवतं. काही लोक गरज असताना खूप जवळ येतात, सतत संपर्क ठेवतात, मदतीचं आश्वासन देतात; पण गरज संपली की हळूहळू दूर जातात. त्यांचा चेहरा तोच राहतो, पण हेतू बदललेले असतात. अशा अनुभवांमुळे माणूस सावध होतो, लोकांवर विश्वास ठेवताना विचार करायला लागतो. विश्वास हा नात्यांचा पाया असतो, पण जेव्हा चेहरा आणि हेतू यात अंतर निर्माण होतं, तेव्हा नात्यांची ताकद कमी होते.
कामाच्या ठिकाणी, सामाजिक वर्तुळात किंवा व्यावसायिक जगातही हे चित्र दिसतं. कुणी मदत करतंय असं वाटतं, पण त्यामागे स्वतःचं गणित असतं. कुणी कौतुक करतं, पण हेतू वेगळा असतो. या सगळ्यामुळे माणूस गोंधळतो—कोण खरं, कोण खोटं, हे ओळखणं कठीण होतं. प्रत्येकाला संशयाने पाहणं योग्य नाही, पण अंधविश्वासही घातक ठरू शकतो. म्हणूनच जागरूकता आणि विवेक यांची गरज असते.
मात्र “चेहरा एक, हेतू वेगळे” ही गोष्ट केवळ इतरांपुरती मर्यादित नाही. अनेकदा आपण स्वतःही नकळत तसंच वागतो—एखाद्या फायद्यासाठी जास्त नम्र होतो, गरजेनुसार नातं जपतो किंवा परिस्थितीनुसार भूमिका बदलतो. म्हणूनच हा विषय फक्त टीकेचा नाही, तर आत्मपरीक्षणाचाही आहे. आपले हेतू किती स्वच्छ आहेत, आपलं वागणं किती प्रामाणिक आहे—याचा विचार करणं तितकंच महत्त्वाचं आहे.
स्वार्थ आणि शहाणपण यांच्यात एक बारीक रेषा असते. स्वतःचा फायदा पाहणं चुकीचं नाही, पण त्यासाठी इतरांची फसवणूक करणं, खोटं वागणं किंवा नात्यांचा वापर करणं चुकीचं ठरतं. प्रामाणिकपणा, स्पष्ट संवाद आणि सातत्य—या गोष्टी माणसाला विश्वासार्ह बनवतात. चेहरा आणि हेतू जुळले, की नात्यांना खरी मजबुती मिळते.
शेवटी, प्रत्येकाला ओळखणं शक्य नसतं, पण स्वतःला पारदर्शक ठेवणं शक्य असतं. सावध राहणं गरजेचं आहे, पण कटू होणं नाही. लोकांचे चेहरे बदलू शकतात, हेतू बदलू शकतात; मात्र आपली मूल्यं, आपली नीती आणि आपला प्रामाणिकपणा हेच आपलं खरं बळ असतं. कारण दीर्घकाळ टिकणारं नातं आणि आदर हा केवळ गोड शब्दांनी नाही, तर स्वच्छ हेतूंनीच मिळतो.
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा